Światło się mroczy [Dying of the Light - pl]

Garse milczał. Skrzyżował mocno ramiona na piersi.

— Jaan Vikary, który nosił ongiś miano high-Ironjade, był największym z tych kłamców, tych orędowników zmian. Ty niewiele mu ustępowałeś — wtrącił Lorimaar.

— Nigdy nie byłem na Avalonie — odparł po prostu Janacek.

— Odpowiedz mi — zażądał Pyr. — Czy nie próbowaliście z Vikarym zmienić dawnych zwyczajów? Czy nie wyśmiewaliście się z tych części kodeksu, które się wam nie podobały?

— Nigdy nie złamałem kodeksu — zapewnił Janacek. — Jaan… Jaan czasami…

Głos mu się załamał.

— Sam to przyznaje — odezwał się gruby Saanel.

— Omówiliśmy już tę kwestię — rzekł ze spokojem w głosie Roseph. — Jeśli związani dumą mogą zabijać wbrew wskazaniom kodeksu, jeśli wszystko, co znaliśmy jako prawdę, wolno zmienić i zlekceważyć, w takim razie my również możemy przeprowadzić zmiany i odrzucić fałszywą mądrość, która nam nie odpowiada. Nie łączą nas już więzy z Braithem, Ironjade. To najlepsze ze schronień, ale to nie wystarczy. Nasi dawni kethi wpuścili do swych serc zbyt wiele miękkich kłamstw. Nie pozwolimy już więcej, by nas wypaczano i igrano z nami. Wrócimy do starych prawd, do wiary, która była już starożytna w dniach upadku Bronzefist, a nawet do dni, gdy związani dumą z Ironjade, Taalu i Głębokich Kopalń wspólnie walczyli z demonami pośród Wzgórz Lameraan.

— Rozumiesz, Ironjade — dodał Pyr — nazwałeś nas fałszywym imieniem.

— Nie wiedziałem o tym — rzekł Janacek, nieco zbyt powoli.

— Nazwij nas prawdziwie. Nie jesteśmy Braithami.

Ciemne oczy Ironjade’a nie wyrażały niczego. Ramiona nadal trzymał skrzyżowane na piersi. Spoglądał na Lorimaara.

— Założyliście nowe schronienie — stwierdził.

— Istnieją precedensy — odrzekł Roseph. — Redsteel zrodziło się z tych, którzy odłączyli się od Glowstone Mountain, a sam Braith wyrósł z Bronzefist.

— Jestem Lorimaar Reln Winterfox high-Larteyn Arkellor — oznajmił Lorimaar twardym, przepojonym bólem głosem.

— Cześć twemu schronieniu — odpowiedział Janacek, nie zmieniając sztywnej pozycji. — Cześć twemu teynowi.

— Wszyscy jesteśmy Larteynami — dodał Roseph.

Pyr wybuchnął śmiechem.

— Jesteśmy radą związanych dumą Larteynu i przestrzegamy starych zwyczajów.

Zapadła cisza. Janacek przenosił spojrzenie z jednej twarzy na drugą. Dirk, który nadal klęczał bezsilnie na piasku, obserwował, jak Ironjade kręci głową, przyglądając się wszystkim po kolei.

— Nazwaliście się Larteynami — odezwał się wreszcie Janacek — więc jesteście Larteynami. Cała dawna mądrość jest w tej kwestii zgodna. Przypominam wam jednak, że wszystkie te sprawy, o których mówicie, ludzie, nauki i schronienia, które wymieniacie, wszystko to jest już martwe. Bronzefist i Taal zostały zniszczone w dumnych wojnach przed waszym narodzeniem, a Głębokie Kopalnie zalała woda jeszcze w Czasie Ognia i Demonów.

— Ich mądrość żyje w Larteynie — stwierdził Saanel.

— Jest was tylko sześciu — nie ustępował Janacek. — A Worlorn umiera.

— Pod naszymi rządami rozkwitnie na nowo — zapewnił Roseph. — Gdy wieści dotrą na Dumny Kavalaan, przybędą tu inni. Nasi synowie narodzą się tutaj i będą polować w dławcowych lasach.

— Jak sobie życzycie — stwierdził Janacek. — Dla mnie to się nie liczy. Ironjade nie wiedzie sporu z Larteynem. Przyszedłem do was otwarcie i proszę, byście pozwolili mi przyłączyć się do łowów. — Opuścił rękę na ramię Dirka. — I przynoszę wam dar krwi.

— To prawda — odezwał się Pyr, po czym umilkł na chwilę. — Jestem za tym, żeby go przyjąć — dodał wreszcie, zwracając się do swych towarzyszy.

— Nie — sprzeciwił się Lorimaar. — Nie ufam mu. Za bardzo się do tego pali.

— Nie bez powodu, Lorimaarze high-Larteyn — odezwał się Janacek. — Moje schronienie i moje imię okryto wielkim wstydem. Pragnę zmazać tę plamę.

— Mężczyzna musi bronić swej dumy, bez względu na ból — stwierdził Roseph, kiwając głową. — Tę prawdę każdy rozumie.

— Pozwólmy mu polować — poparł go jego teyn. — Nas jest sześciu, a on jest jeden. Jak może nam zagrozić?