Een Kroon van Zwarden

Brin knipperde niet eens met zijn ogen, hoewel hij volgens Egwene zeker iets van de toestand begreep. Ze vermoedde dat weinig zaken hem verbaasden of verontrustten. Telkens was één blik op hem al voldoende om Siuans stekels overeind te krijgen, want het was overduidelijk dat zij meestal met de ruzie begon. Haar vuisten rustten reeds op haar heupen en ze keek hem strak aan, met een stekende blik die iedereen ongemakkelijk zou hebben gemaakt, zelfs als hij niet van een Aes Sedai was gekomen. Mijrelle zou meer opleveren dan hulp voor Siuan. Misschien. ‘Ik was van plan u vanmiddag uit te nodigen, heer Brin. Bij deze nodig ik u dus uit.’ Ze had vragen voor hem. ‘Neemt u me niet kwalijk dat we vanmiddag verder praten.’

Hij liet zich echter niet wegsturen en zei: ‘Moeder, een groep verkenners is vlak voor zonsopkomst op iets gestuit. Iets waarvan ik denk dat u het zelf hoort te zien. Ik kan snel voor begeleiding zorgen...’

‘Dat is niet nodig,’ onderbrak ze hem snel. ‘Mijrelle, jij gaat mee. Siuan, kun je iemand vragen mijn paard te halen, alsjeblieft. Zo snel mogelijk.’

Een ritje met Mijrelle zou beter zijn dan haar hier ter verantwoording te roepen, als de aanwijzingen die Siuan had verkregen echt op iets wezen, en al rijdend kon ze Brin haar vragen stellen. Die twee dingen hadden haar haast echter niet veroorzaakt. Ze had net een flits opgevangen van Lelaine die tussen de tenten kwam aanschrijden, met Takima naast zich. Op een enkele uitzondering na waren alle vrouwen die voor Siuans afzetting Gezetenen waren geweest, in Lelaines dan wel Romanda’s kamp beland. De meeste nieuwe Gezetenen hadden een eigen koers uitgezet, wat volgens Egwene iets beter was. Een heel klein beetje.

Zelfs op die afstand was duidelijk te zien hoe strak Lelaines schouders stonden. Ze leek bereid door alles heen te benen wat haar voor de voeten kwam. Siuan zag haar ook en schoot weg zonder zich tijd te gunnen voor een knix, al kon ze eigenlijk niet netjes vertrekken, tenzij ze op Brins paard sprong.

Lelaine plantte zich voor Egwene neer, maar keek Brin nagelscherp aan, bedenkend en overwegend wat de man hier deed. Ze had echter een grotere vis op te dienen, ‘Ik moet de Amyrlin spreken,’ zei ze gebiedend terwijl ze naar een plekje naast Mijrelle wees. ‘Jij wacht, met jou wil ik hierna praten.’ Brin boog, zij het niet zo diep en leidde zijn paard naar de aangewezen plaats. Mannen die enigszins bij hun verstand waren, leerden spoedig dat een ruzie met een Aes Sedai weinig hielp en dat je bij een Gezetene het onderspit dolf, stond bij voorbaat vast.

Voor Lelaine echter haar mond kon opendoen, stond Romanda naast haar. Zij was zo overheersend aanwezig dat Egwene Varilin aanvankelijk niet eens opmerkte, terwijl die slanke roodharige Grijze Gezetene toch een paar duim langer was dan de meeste mannen. De enige verrassing was dat Romanda niet eerder was verschenen. Zij en Lelaine beloerden elkaar als haviken en geen van beiden gunde de ander enige tijd alleen met Egwene. Zowat tegelijk omhulde de gloed van saidar beide vrouwen en ieder weefde een ban rond het vijftal om afluisteren te voorkomen. Hun ogen botsten uitdagend in uiterlijk koele en beheerste gezichten, maar geen van beiden loste haar ban.

Egwene beet op haar tong. In het openbaar besloot de sterkste zuster in een groep of een gesprek afgeschermd werd en het gebruik zei dat de Amyrlin die beslissing nam wanneer zij aanwezig was. Ze had echter geen zin in valse verontschuldigingen als ze er wat van zou zeggen. Als ze erop stond, zouden ze natuurlijk toegeven, maar zich dan net gedragen alsof ze een zeurend kind op haar gemak stelden. Ze beet op haar tong en ziedde inwendig. Waar was Siuan? Dat was niet eerlijk – paarden laten zadelen duurde langer dan een paar tellen – maar eigenlijk wilde ze haar rok grijpen om niet met beide handen haar hoofd te omvatten.

Romanda beëindigde als eerste de staar-wedstrijd, al was ze niet verslagen. Ze wendde zich zo onverwacht tot Egwene dat Lelaine achterbleef met een blik in de leegte en er dwaas uitzag. ‘Delana maakt weer moeilijkheden.’ Haar hoge geknepen stem klonk bijna lief en tegelijk scherp, wat haar volslagen gebrek aan achting benadrukte. Romanda’s haar was geheel grijs, bijeengebonden in een keurig knotje in de nek, maar haar leeftijd had haar zeker niet zachter gemaakt. Takima, met haar lange zwarte haren en huid als van oud ivoor, was al bijna negen jaar Gezetene voor de Bruinen. Ze trad in de Zaal even ferm op als tijdens haar lessen, maar ze stond met gevouwen handen bescheiden een pas naar achteren. Romanda leidde haar groep even streng als Sorilea. Zij was een zuster voor wie sterkte inderdaad het enig belangrijke was en Lelaine leek daarin niet voor haar onder te doen.