Światło się mroczy [Dying of the Light - pl]

— Witaj — mruknął. — Witaj.

— Dirk?

Gwen skończyła już jeść. Jej postać rysowała się w bladym świetle. Kobieta zapinała ciasno kombinezon. W ścianach za jej plecami pląsali szaro-biali tancerze. Dirk słyszał werble, szepty i obietnice. Wiedział jednak, że te ostatnie są kłamstwem.

— Jeszcze jedno pytanie, Gwen — rzekł ciężkim tonem.

Wbiła w niego wzrok.

— Po co mnie wezwałaś? — zapytał. — Po co? Jeśli sądziłaś, że między nami wszystko skończone, to dlaczego nie zostawiłaś mnie w spokoju?

Jej blada twarz niczego nie wyrażała.

— Wezwałam cię?

— No wiesz — odparł. — Szeptoklejnot.

— Tak — zgodziła się niepewnie. — Jest w Larteynie.

— Pewnie, że jest — burknął. — W moim bagażu. Przysłałaś go.

— Nie — zaprzeczyła. — Nie.

— Wyszłaś mi na spotkanie!

— Przesłałeś laserem wiadomość ze statku. Ja nie… uwierz mi, dopiero wtedy dowiedziałam się, że przylatujesz. Nie miałam pojęcia, co o tym myśleć. Liczyłam, że z czasem wszystko mi wyjaśnisz, więc nie naciskałam.

Dirk powiedział coś, lecz wieża właśnie zagrała kolejną niską, jękliwą nutę, zagłuszając jego słowa. Potrząsnął głową.

— Nie wzywałaś mnie?

— Nie.

— Ale przecież dostałem szeptoklejnot. Na Braque. Ten sam, wytrawiony przez espera. Tego nie da się podrobić. — Przypomniał sobie coś jeszcze. — A Arkin mówił…

— Tak — przerwała mu. Przygryzła wargę. — Nie rozumiem. To na pewno on go wysłał. Ale przecież był moim przyjacielem. Potrzebowałam kogoś, z kim mogłabym rozmawiać. Nie rozumiem.

Jęknęła boleśnie.

— Twoja głowa? — zapytał pośpiesznie Dirk.

— Nie — odparła. — Nie.

Przyjrzał się jej twarzy.

— Arkin go wysłał?

— Tak. Nikt inny nie mógł tego zrobić. To musiał być on. Poznaliśmy się na Avalonie, wkrótce po tym, jak ty i ja… no wiesz. Arkin mi pomógł. Przeżywałam trudne chwile. Był przy mnie, kiedy przysłałeś swój klejnot Jenny. Popłakałam się i tak dalej. Opowiedziałam mu o wszystkim i odbyliśmy długą rozmowę. Nawet później, gdy poznałam Jaana, nadal byliśmy blisko z Arkinem. Był dla mnie jak brat!

— Jak brat — powtórzył Dirk. — Dlaczego miałby…

— Nie wiem!

Dirk zamyślił się głęboko.

— Kiedy spotkaliśmy się w kosmoporcie, Arkin był z tobą. Czy prosiłaś go, żeby tam z tobą poszedł? Pamiętam, że liczyłem na to, że będziesz sama.

— To był jego pomysł — odparła. — Choć powiedziałam mu, że czuję się podenerwowana. Tym, że znowu cię spotkam. Zaproponował, że pójdzie ze mną, żeby mnie wesprzeć. I powiedział, że on również chce cię poznać. No wiesz. Po tym wszystkim, co opowiadałam mu na Avalonie.

— A tego dnia, kiedy oboje polecieliście do lasu, no wiesz, kiedy wpakowałem się w kłopoty z Garse’em, a potem z Bretanem… co się wtedy stało?

— Arkin powiedział, że… zaczęła się migracja pancernych żuków. Okazało się, że to nieprawda, ale musieliśmy sprawdzić tę informację. Dlatego odlecieliśmy w pośpiechu.

— Dlaczego nie powiedziałaś mi, dokąd się wybieracie? Myślałem, że Jaan i Garse cię pobili i nie pozwalają ci spotkać się ze mną. Poprzedniej nocy mówiłaś…

— Wiem, ale Arkin zapewnił, że cię zawiadomi…

— I to on namówił mnie do ucieczki — dodał Dirk. — A tobie pewnie powiedział, że jeśli chcesz mnie przekonać, powinnaś…

Kiwnęła głową.

Znów spojrzał w stronę okna. Ze szczytów wież znikły już ostatnie plamy czerwonego blasku. Na niebie pojawiła się garstka gwiazd. Dirk je policzył. Dwanaście. Równy tuzin. Zadał sobie pytanie, czy niektóre z nich nie są w rzeczywistości galaktykami, leżącymi po drugiej stronie Wielkiego Czarnego Morza.

— Gwen — odezwał się. — Jaan odleciał wcześnie rano. Jak długo trwa podróż autolotem stąd do Larteynu i z powrotem?

Nie odpowiedziała mu. Odwrócił się, by znowu na nią spojrzeć. Ściany były pełne fantomów, a Gwen drżała w ich świetle.

— Powinien już wrócić, prawda?

Kiwnęła głową i znowu położyła się na jasnym materacu. Syrenie Miasto śpiewało swą kołysankę, swój hymn na cześć ostatecznego snu.