Światło się mroczy [Dying of the Light - pl]

To był niezły tekst na pożegnanie, lecz wychodząc z pokoju, Dirk zmiękł, zawahał się i odwrócił.

— Zostań tutaj, Gwen — powiedział. — Nigdzie się nie ruszaj. Jesteś ranna. Gdybyś musiała uciekać, Jaan wspomniał coś o jaskini. Wiesz, co to za jaskinia? — Kiwnęła głową. — Jeśli to będzie konieczne, schowaj się w niej. W przeciwnym razie zostań tutaj.

Machnął niezgrabnie karabinem w geście pożegnania, po czym odwrócił się i wyszedł szybko — zbyt szybko — z pokoju.

Na pokładzie parkingowym ściany były tylko ścianami. Nie było tu duchów, murali ani świateł. Dirk znalazł w mroku autolot, którego szukał, a potem zaczekał chwilę, aż jego oczy przyzwyczają się do ciemności. Ciasnego, dwuosobowego gruchota nie wyprodukowano na Dumnym Kavalaanie. Był czarno-srebrną łzą z plastiku i lekkiego metalu. Nie miał rzecz jasna pancerza ani żadnej broni, poza laserem, który Dirk położył sobie na kolanach.

Maszyna była tylko odrobinę mniej martwa niż reszta Worlornu, to jednak wystarczyło. Gdy Dirk włączył moc, autolot się obudził, a instrumenty oświetliły kabinę bladym blaskiem. Mężczyzna zjadł pośpiesznie baton proteinowy i odczytał wskazania instrumentów. Zapas energii był mały, zbyt mały. Będzie mu jednak musiał wystarczyć. Nie włączy reflektorów. Może się kierować światłem nielicznych gwiazd. Bez ogrzewania też się obejdzie. Skórzana kurtka ochroni go przed chłodem.

Dirk zatrzasnął drzwi, odgradzając się od świata zewnętrznego, i włączył grawitor. Autolot wzniósł się w górę, odrobinę chwiejnie, ale się wzniósł. Dirk zacisnął ręce na drążku i przesunął go do przodu. Maszyna pomknęła w noc.

Na krótką chwilę Dirka zalała fala przerażenia. Wiedział, że jeśli grawitor jest za słaby, maszyna nie poleci, ale runie na porośniętą mchem ziemię w dole. Po opuszczeniu lądowiska autolot zadrżał i przechylił się niepokojąco, lecz trwało to tylko chwilę. Potem grawitor zaskoczył i maszyna pomknęła na skrzydłach zawodzącego głośno wiatru. Skończyło się tylko na nagłym ściśnięciu żołądka.

Dirk wzbijał się stopniowo coraz wyżej, starając się wycisnąć z małego wehikułu maksymalną wysokość. Przed nim wznosiła się ściana gór i musiał nad nią przelecieć. Poza tym wolałby nie spotkać innych nocnych lotników. Lecąc wysoko, z wyłączonymi światłami, zauważy wszystkie przelatujące niżej autoloty i będzie miał sporą szansę umknąć uwagi ich pilotów.

Nie oglądał się na Kryne Lamiya, odczuwał jednak nacisk miasta, który gnał go naprzód, tłumiąc jego strach. Bać się było głupotą. Nic nie miało znaczenia, a już szczególnie śmierć. Nawet gdy Syrenie Miasto z jego biało-szarymi światłami zniknęło już w oddali, nadal słyszał muzykę. Choć cichła ona stopniowo, nie przestawała mu towarzyszyć, nie traciła mocy. Najdłużej utrzymał się cienki, chwiejny gwizd. Dirk słyszał go jeszcze jakieś trzydzieści kilometrów od miasta, choć przenikliwy ton mieszał się z niższym świstem wichru. W końcu uzmysłowił sobie, że ten dźwięk wypływa z jego ust.

Przestał gwizdać i spróbował skupić się na locie.

Blisko godzinę po starcie ściana gór wyrosła nagle przed nim, czy raczej pod nim, gdyż leciał już bardzo wysoko, i wydawało mu się, że jest bliżej gwiazd i maleńkich jak punkciki galaktyk niż lasów daleko w dole. Wiatr świstał wściekle, przedzierając się przez wąskie szczeliny w spawie drzwi, lecz Dirk ignorował ten dźwięk.

W miejscu, gdzie góry spotykały się z puszczą, paliło się jakieś światło.

Dirk skręcił, zatoczył krąg i zaczął zniżać lot. Wiedział, że po tej stronie gór nie powinno być żadnych świateł. Cokolwiek to było, należało zbadać sprawę.

Opuszczał się w dół po spirali, aż wreszcie znalazł się bezpośrednio nad plamą blasku. Potem zatrzymał autolot, zawisł bez ruchu na krótką chwilę i zaczął stopniowo wygaszać grawitor. Maszyna opadała w dół straszliwie powoli, kołysząc się delikatnie na wietrze.

Na dole paliło się kilka świateł. Głównym źródłem blasku był ogień. Dirk już to dostrzegał, widział migotanie buzujących na wietrze płomieni. Były tam też jednak inne światła, sztuczne i jednostajne, krąg jasnych punktów, odległy o kilometr albo nawet mniej.

Temperatura w małej kabinie zaczęła rosnąć. Dirk poczuł, że po skórze spływa mu pot, który wsiąka w ubranie pod grubą kurtką. Przeszkadzał mu również dym, całe obłoki czarnego, przesyconego sadzą dymu, który bił z ognia, przesłaniając widok. Dirk zmarszczył brwi i przesunął nieco autolot, tak żeby maszyna nie wisiała już bezpośrednio nad płomieniami. Potem znowu zaczął się opuszczać.

Płomienie wzbiły się w górę, by go przywitać. Ich długie, pomarańczowe języki rysowały się bardzo ostro na tle oparów. Dirk widział też iskry, węgielki albo coś w tym rodzaju, które tryskały z ognia gorejącymi, jaskrawymi fontannami, a następnie znikały w mroku nocy. Gdy opuścił autolot niżej, ujrzał też coś jeszcze: skwierczący wściekle, niebieskobiały płomień, który zapłonął nagle, emitując ostrą woń ozonu, a potem znowu zgasł.