Aventuroj de la brava soldato Švejk dum la mondmilito
- Автор: Гашек Ярослав
- Год: 2009
- Язык: эсперанто
- Переводчик: Vladimír Váňa
- Жанр: Юмористическая проза
Электронная книга - «Aventuroj de la brava soldato Švejk dum la mondmilito». Краткое содержание книги:
Jam mallumiĝis, kiam la serĝento decidis, ke nun li kun Švejk ekpaŝos la vojon al Písek. En neĝoblovado oni ne vidis eĉ je la distanco de unu paŝo kaj la serĝento senĉese ripetis: “Ĉiam rekten malantaŭ la nazo ĝis Písek.”
Kiam li diris tion la trian fojon, lia voĉo sonis jam ne de sur la ŝoseo, sed de ie sube, kien li deglitis tra neĝokovrita deklivo. Helpante al si per la fusilo, li penplene surgrimpis reen sur la ŝoseon. Švejk aŭdis, ke li obtuze ridas: “Glitejo.” Sed post momento jam denove oni lin ne aŭdis, ĉar li ree deglitis tra la deklivo, superkriegante la venton: “Mi falos, paniko!”
La serĝento ŝanĝiĝis en diligentan formikon, kiu de ie falas kaj denove fortostreĉe grimpas supren.
Sian ekskurson tra la deklivo ripetis la serĝento kvinfoje, kaj kiam li staris denove ĉe Švejk, li diris senkonsile kaj senespere: “Mi povus vin tre bone perdi.”
“Ne timu, sinjoro serĝento,” respondis Švejk, “ni faros plej bone, se ni interligos nin. Tiel ni ne povas perdi unu la alian. Ĉu vi havas ĉe vi mankatenon?”
“Ĉiu ĝendarmo devas ĉiam kunporti mankatenon,” emfazis la serĝento, stumblante ĉirkaŭ Švejk, “ĝi estas nia ĉiutaga vivrimedo.”
“Ni do ligu nin,” admonis Švejk, “provu tion.”
La serĝento per majstra movo fiksis unu ringon de mankateno al la mano de Švejk kaj la alian ringon al la artiko de sia dekstra mano, kaj nun ili estis interligitaj kiel kunkreskintoj. Stumblante sur ŝoseo, ili ne povis malproksimiĝi unu de la alia, la serĝento trenis Švejkon trans amasetojn da gruzo, kaj kiam li falis, li kuntiris Švejkon. Ĉe tio la mankateno tranĉpremis iliajn artikojn, ĝis fine la serĝento proklamis, ke tiel tio ne povas iri plu, ke li devas ilin denove malligi. Post longa kaj vana klopodo senkatenigi sin kaj Švejkon la serĝento ekĝemis: “Ni estas interligitaj poreterne.”
“Amen,” aldonis Švejk kaj ili daŭrigis la penplenan vojon.
La serĝenton atakis absoluta deprimo, kaj kiam malfrue vespere post terura turmento ili venis al la ĝendarma komandejo en Písek, la serĝento diris sur ŝtuparo tute senaplombe al Švejk: “Nun tio estos terura. Ni ne povas moviĝi unu de la alia.”
Kaj estis tio vere terura, kiam ĉefĝendarmo sendis por komandanto de la stacio, kapitano König.
La unuaj vortoj de la kapitano estis: “Spiru sur min!”
“Nun mi tion komprenas,” diris la kapitano, orientiĝinte nediskuteble en la situacio per sia akra, sperta flarsento, “rumo, pola likvoro, diabla likvoro, sorpa likvoro, nuksbrando, ĉerizbrando kaj vanila likvoro.”
“Sinjoro ĉefĝendarmo,” li turnis sin al sia subulo, “ĉi tie vi vidas ekzemplon, kiel la ĝendarmo ne aspektu. Tiel konduti egalas al tia delikto, ke pri tio decidos soldata tribunalo. Kateni sin al la deliktulo. Veni ebriega, tute ebriega. Alrampi ĉi tien kiel besto! Demetu al ili tion!”
“Kion vi volas?” li turnis sin al la serĝento, kiu soldatsalutis per la mala, libera mano.
“Obee mi raportas, sinjoro kapitano, ke mi alportas raporton.”
“Pri vi iros raporto al tribunalo,” diris la kapitano koncize; “sinjoro ĉefĝendarmo, ambaŭ virojn malliberigu, matene alkonduku ilin al enketo kaj tiun raporton el Putim trastudu kaj sendu al mi en la loĝejon.”
La kapitano el Písek estis viro tre ofica, konsekvenca en persekutado de siaj subuloj, eminenta burokrato.
En ĝendarmaj stacioj de lia distrikto oni neniam povis diri, ke la tempesto de lia kolero forflugis. Ĝi revenis kun ĉiu dokumento, subskribita de la kapitano, kiu la tutan tagon okupis sin per diversaj riproĉoj, admonoj kaj avertoj por la tuta distrikto.
Super la ĝendarmaj stacioj en la distrikto Písek pendis pezaj nuboj ekde eksplodo de la milito.
Regis vera timplena humoro. Atakoj de burokratismo tondris kaj batis ĉefĝendarmojn, serĝentojn, la viraron, servistojn. Disciplina enketado pro ĉiu stultaĵo.
“Se ni volas venki en la milito,” li diris ĉiam dum siaj inspektoj en ĝendarmaj stacioj, “‘a’ devas esti ‘a’, ‘b’ -‘b’, super ĉiu ‘i’ devas esti punkto.”
Li sentis sin ĉirkaŭita per perfido kaj kreis al si precizan imagon, ke ĉiu ĝendarmo en la distrikto havas iajn pekojn, rezultantajn el la milito, ke en tiu nefacila tempo ĉiu havas post si ian malatenton dum la deĵoro.
Kaj tiuj de supre bombardis lin per skriboj, en kiuj la ministerio de landa defendo aludis, ke el la distrikto Písek laŭ la sciigo de la ministerio de milito oni transiras al la malamiko.
Kaj oni fervorigis lin por esplori lojalecon en la distrikto. Tio estis terura. Virinoj el la ĉirkaŭaĵo iris akompani siajn edzojn en la militon kaj li sciis, ke tiuj viroj certe promesas al siaj edzinoj ne lasi sin mortigi por sinjoro imperiestro.
La nigreflava horizonto komencis kovriĝi per nuboj de revolucio. En Serbio, en Karpatoj batalionoj transiris al la malamiko. Dudekoka regimento, dekunua regimento. En tiu lasta soldatoj el la regiono kaj distrikto Písek. En tiu antaŭribela atmosfero alveturis rekrutoj el Vodňany, ornamitaj per diantoj el nigra funebra tulo. La fervojan stacion Písek traveturis soldatoj de Prago, ĵetantaj reen cigaredojn kaj ĉokoladon, kiun al ili en brutvagonojn prezentis damoj el la loka socio.
Poste veturis marŝbataliono kaj kelke da judoj el Písek kriegis: “Vivu, for la serbojn!”, kaj ili ricevis kelke da tiel belaj vangobatoj, ke la tutan semajnon ili ne povis aperi surstrate.
Kaj dum okazis tiuj ĉi epizodoj, kiuj klare montris, ke kiam en preĝejoj oni organludas “Gardu, Dio, Lian moŝton”, ke tio estas nur falsa brilo kaj ĝenerala ŝajnigado, el ĝendarmaj stacioj amasvenis konataj respondoj al la demandaroj laŭ la maniero de Putim, ke ĉio estas en la plej bona ordo, ke oni nenie agitas kontraŭ la milito, opinio de la loĝantaro I.A, entuziasmo I.a-b.
“Vi estas ne ĝendarmoj, sed komunumaj policanoj,” diris la kapitano ĉiam dum siaj kontroloj; “anstataŭ tio, ke vi akrigu la atenton je mil procentoj, iom post iom vi iĝas bruto.”
Farinte tiun ĉi zoologian eltrovaĵon, li ĉiam aldonis: “Vi maldiligentaĉas bele hejme kaj pensas: ‘Pri la tuta milito oni povas leki al ni la anuson’.”
Poste ĉiam sekvis elnombrado de ĉiuj devoj de kompatindaj ĝendarmoj, prelego pri tio, kia estas la ĝenerala situacio kaj kiel necesas ĉion tion preni en la manojn por ke tio vere estu tia, kia tio devas esti. Post tiu brila bildo de ĝendarma perfekteco, celanta fortigi la aŭstran monarkion, sekvis minacoj, disciplina enketado, translokigo kaj insultoj.
La kapitano estis firme konvinkita, ke li staras ĉi tie garde, ke li ion savas kaj ke ĉiuj tiuj ĝendarmoj el la stacioj al li submetitaj estas maldiligenta kanajlaro, egoistoj, fiuloj kaj trompuloj, kiuj komprenas absolute nenion alian ol brandon, bieron kaj vinon. Kaj ĉar ili havas sensignifajn enspezojn, ke ili lasas sin korupti por povi drinki kaj disbatas Aŭstrion iom post iom, sed certe. La ununura homo, al kiu li fidis, estis lia ĉefĝendarmo en la distrikta komandejo, sed tiu ĉiam en gastejo diris: “Hodiaŭ mi denove havis amuzon pri nia maljuna senspritulo…”
La kapitano studis la “raporton” de la ĉefĝendarmo el Putim pri Švejk. Antaŭ li staris lia ĉefĝendarmo Matějka kaj pensis, ke la kapitano surgrimpu lian dorson eĉ kun ĉiuj raportoj, ĉar sube ĉe Otava oni atendas lin por partio de kartludo “sesdek ses”.
“Lastfoje mi diris al vi, Matějka,” ekparolis la kapitano, “ke la plej granda idioto, kiun mi ekkonis, estas la ĉefĝendarmo el Protivín, sed laŭ tiu ĉi raporto superis lin la ĉefĝendarmo el Putim. La soldato, kiun alkondukis tiu brandoŝatulo, tiu kanajla serĝento tiel, ke ili estis kroĉitaj unu al la alia kiel du hundoj, estas ja neniu spiono. Certe temas pri ordinara dizertinto. La ĉefĝendarmo skribas ĉi tie tiajn sensencaĵojn, ke ĉiu malgranda infano unuavide ekkonos, ke tiu ulo estis ebriega kiel papa prelato.”