Aventuroj de la brava soldato Švejk dum la mondmilito
- Автор: Гашек Ярослав
- Год: 2009
- Язык: эсперанто
- Переводчик: Vladimír Váňa
- Жанр: Юмористическая проза
Электронная книга - «Aventuroj de la brava soldato Švejk dum la mondmilito». Краткое содержание книги:
“Mee.”
“Ne meku kaj memoru, ke tiel oni nomas sinjoron imperiestron. Ĉu vi scias, kiu estas sinjoro imperiestro?”
“Tio estas sinjojo impijestjo.”
“Bone, Joĉjo! Memoru do, ke se vi aŭdos iun paroli, kiam vi vizitas domon post domo cele de tagmanĝo, ke sinjoro imperiestro estas bruto aŭ simile, tuj venu al mi kaj anoncu al mi tion. Vi ricevos dudekheleron, kaj se vi aŭdos iun proklami, ke ni ne venkos, denove venu al mi, ĉu vi komprenas, kaj sciigu al mi, kiu tion diris, kaj vi denove ricevos dudekheleron. Sed se mi ekscios, ke vi ion prisilentas, ve al vi. Mi arestos vin kaj forkondukos al Písek. Kaj nun eksaltu!” Kiam Joĉjo eksaltis, li donis al li du dudekhelerojn kaj kontente skribis raporton al la distrikta ĝendarma komandantaro, ke li jam akiris informanton.
La sekvantan tagon venis al li sinjoro parokestro kaj mistere al li sciigis, ke hodiaŭ matene malantaŭ la vilaĝo li renkontis komunuman paŝtiston, Joĉjon Eksaltu, kaj ke tiu al li rakontis: “Vija moŝto, sinjojo ĉefĵendajmo hiejaŭ diris, ke sinjojo impijestjo estas bruto kaj ke ni ne venkos. Mee. Hop!”
Post pli longa klarigado kaj interparolo kun sinjoro parokestro la ĉefĝendarmo Flanderka igis aresti la komunuman paŝtiston, kiun pli poste oni kondamnis en Hradčany al dek du jaroj pro ŝtatperfido. La akuzo pruvis al li danĝerajn kaj ŝtatperfidajn intrigojn, ribeligadon, ofendon al Lia Moŝto kaj ankoraŭ kelke da krimoj kaj deliktoj.
Joĉjo Eksaltu kondutis antaŭ la tribunalo kiel sur paŝtejo aŭ inter najbaroj. Al ĉiuj demandoj li mekis kiel kapro kaj post eldiro de la verdikto li elbuŝigis: “Mee, hop!” kaj eksaltis. Pro tio li estis dicipline punita per malmola lito en izolejo kaj tritaga fasto.
De tiu tempo la ĉefĝendarmo ne havis informanton kaj devis kontentiĝi per tio, ke tiun li elpensis, anoncinte fikcian nomon kaj altiginte tiel sian enspezon je kvindek kronoj monate, kiujn li fortrinkadis en la gastejo “Ĉe la virkateto”. Ĉe deka glaso li ricevis atakon de konscienceco, biero amariĝis al li en la buŝo kaj de siaj najbaroj li aŭdis ĉiam la saman frazon: “Nia sinjoro ĉefĝendarmo hodiaŭ iel malgajas, kvazaŭ li ne havus sian humoron.” Tiam li iris hejmen kaj post lia foriro ĉiam iu diris: “Niuloj ie en Serbio denove ricevis sur la pugon, se la ĉefĝendarmo tiel obstine silentas.”
Kaj la ĉefĝendarmo hejme almenaŭ plenigis pluan demandaron: “Humoro inter la loĝantaro: I.a.”
Por sinjoro ĉefĝendarmo estis tio ofte longaj, sendormaj noktoj. Li senĉese atendis inspekton, enketadon. Nokte li sonĝis pri ŝnuro, kiel oni kondukas lin al pendumilo, sub kiu la ministro de landa defendo mem ankoraŭ lastfoje lin demandas: “Ĉefĝendarmo, kie estas la respondo al cirkulero numero 1789678/23792Ř.Y.Z.?”
Fine nun! Kvazaŭ el ĉiuj anguloj de la ĝendarma stacio sonus la malnova ĉasista devizo: “Sukcesan ĉason!” Kaj la ĉefĝendarmo Flanderka ne dubis, ke la distrikta komandanto ekfrapetos lin sur la ŝultron kaj diros: “Mi gratulas al vi, sinjoro ĉefĝendarmo.”
La ĉefĝendarmo pentris al si enmense ankoraŭ aliajn ravajn bildojn, kiuj elkreskis en iu sulketo de lia oficista cerbo: honorigo per ordeno, rapida avanco al pli supera rangoklaso, pritakso de liaj kriminalistaj kapabloj, malfermantaj la pordon al lia kariero.
Li alvokis la serĝenton kaj demandis lin: “Ĉu vi havigis la tagmanĝon?”
“Oni alportis al li fumaĵitan viandon kun saŭrkraŭto kaj knedlikoj, supon oni jam ne havis. Li eltrinkis teon kaj deziras ankoraŭ unu tason.”
“Li ĝin havu!” permesis la ĉefĝendarmo grandanime, “kiam li eltrinkos tiun teon, alkonduku lin al mi.”
“Do, kiel? Ĉu al vi bongustis?” demandis la ĉefĝendarmo, kiam la serĝento post duonhoro venigis Švejkon, satigitan kaj kontentan kiel ĉiam.
“Estis tio ankoraŭ tolerebla, sinjoro ĉefĝendarmo, povis esti nur iom pli da saŭrkraŭto. Sed kion fari, mi scias, ke vi ne estis por tio preparitaj. La viando estis bona, sendube temis pri hejme fumaĵita viando el hejme nutrata porko. Ankaŭ teo kun rumo faris al mi bone.”
La ĉefĝendarmo ekrigardis Švejkon kaj komencis: “En Rusio oni trinkas multe da teo, ĉu? Ĉu oni havas tie ankaŭ rumon?”
“Rumon oni havas en la tuta mondo, sinjoro ĉefĝendarmo.”
“Nun ne elturniĝu,” ekpensis la ĉefĝendarmo, “pli frue necesis atenti, kion vi diras!” Kaj li demandis intime, klinante sin al Švejk: “Ĉu estas belaj ulinoj en Rusio?”
“Belaj ulinoj vivas en la tuta mondo, sinjoro ĉefĝendarmo.”
“Vi ulo!” ekpensis la ĉefĝendarmo denove, “nun vi volus iel tre volonte el tio eliri.” Kaj la ĉefĝendarmo prezentis al li surprizan demandon:
“Kion vi volis fari ĉe la naŭdekunua regimento?”
“Mi volis marŝi kun ĝi al la fronto.”
La ĉefĝendarmo kontente ekrigardis Švejkon kaj rimarkis: “Tio estas ĝusta. Tio estas la plej bona maniero, kiel veni Rusion. Vere, tre bone elpensite,” radiis la ĉefĝendarmo, rimarkante, kian efikon havas liaj vortoj sur Švejkon.
Sed en la okuloj de Švejk li povis legi nenion alian ol absolutan trankvilon.
“Tiu homo ne movas eĉ brovon,” konsterniĝis la ĉefĝendarmo enmense, “tio rezultas el ilia eduko de soldatoj. Se mi estus en lia situacio kaj iu dirus tion ĉi al mi, miaj genuoj komencus tremi…”
“Morgaŭ ni forveturigos vin en la urbon Písek,” li diris kvazaŭ senintence, “ĉu vi jam iam estis en Písek?”
“En la jaro 1910 okaze de imperiestraj manovroj.”
La rideto de la ĉefĝendarmo estis post tiu ĉi respondo ankoraŭ pli agrabla kaj pli venka. Li sentis en la animo, ke per sia sistemo de demandoj li superis sin mem.
“Ĉu vi partoprenis la tutajn manovrojn?”
“Kompreneble, sinjoro ĉefĝendarmo, kiel infanteriano.” Kaj Švejk trankvile kiel ĝis nun plu rigardis la ĉefĝendarmon, kiu ĝoje skuiĝis kaj ne povis jam sin reteni por ne skribi tion rapide en la raporton. Li alvokis la serĝenton ke tiu forkonduku Švejkon kaj kompletigis sian raporton: “Lia plano estis jena: Penetrinte en la vicojn de la naŭdekunua infanteria regimento, li intencis tuj sin anonci por forveturi al la fronto kaj ĉe la plej proksima okazo transiri en Rusion, ĉar li rimarkis, ke alia vojo reen estas neebla pro atentemo de niaj institucioj. Estas tute kompreneble, ke ĉe la naŭdekunua infanteria regimento li povus tre bone prosperi, ĉar laŭ lia konfeso, kiun li faris post iom longa kruca enketo, li partoprenis jam en la jaro 1910 la tutajn imperiestrajn manovrojn en la ĉirkaŭaĵo de Písek kiel infanteriano. El tio vidiĝas, ke en sia agadkampo li estas tre kapabla. Mi rimarkas ankoraŭ tion, ke la kolektitaj akuzoj rezultas el mia sistemo de kruca enketado.”
Ĉe la pordo aperis la serĝento: “Sinjoro ĉefĝendarmo, li volas iri al necesejo.”
“Surmeti bajoneton!” decidis la ĉefĝendarmo, “sed ne, venigu lin ĉi tien.”
“Ĉu vi volas iri al necesejo?” diris la ĉefĝendarmo afable, “ĉu ne estas en tio io alia?” Kaj li fiksis sian rigardon sur la vizaĝo de Švejk.
“Estas en tio vere nur granda korpa bezono, sinjoro ĉefĝendarmo,” respondis Švejk.
“Estu en tio nenio alia,” ripetis la ĉefĝendarmo signifoplene, fiksante ĉe sia zono ofican revolveron, “mi iros kun vi!”
“Tio estas tre bona revolvero,” li diris dumvoje al Švejk, “por sep pafoj, preciza.”
Sed antaŭ ol ili eliris sur la korton, li alvokis la serĝenton kaj mistere al li diris:
“Surmetu la bajoneton kaj stariĝu, kiam li estos interne, malantaŭe ĉe la necesejo, por ke li ne trafosu sin tra ekskrementujo.”
La necesejo estis malgranda, simpla ligna dometo, kiu staris senespere meze de la korto super kavo kun sterkakvo, elfluanta el nemalproksima sterkamaso.