Aventuroj de la brava soldato Švejk dum la mondmilito
- Автор: Гашек Ярослав
- Год: 2009
- Язык: эсперанто
- Переводчик: Vladimír Váňa
- Жанр: Юмористическая проза
Электронная книга - «Aventuroj de la brava soldato Švejk dum la mondmilito». Краткое содержание книги:
“Ĉar mi havas nenian,” sonis sincera kaj klara respondo.
“Kaj ĉu vi fotografus, se vi ĝin havus?” demandis la ĉefĝendarmo.
“Se mi ĝin havus, tio estas kasteloj en aero,” diris Švejk naive kaj trankvile eltenis demandan mienon sur la vizaĝo de la ĉefĝendarmo, al kiu ĝuste denove komencis dolori la kapo tiom, ke li ne kapablis elpensi alian demandon ol tiun ĉi: “Ĉu estas malfacile fotografi stacidomon?”
“Tio estas pli facila ol fotografi kion ajn alian,” respondis Švejk, “ĉar tio ne moviĝas, la stacidomo ĉiam staras sur la sama loko kaj la homo ne devas al ĝi diri, ke ĝi mienu agrable.”
La ĉefĝendarmo povis do kompletigi sian verkon: “Al la raporto nro 2172 mi aldonas…”
Kaj li skribis: “Dum mia kruca enketo li proklamis interalie, ke li scias fotografi, plej prefere stacidomojn. Estas vero, fotoaparaton oni ĉe li ne trovis, sed ekzistas supozo, ke li ie ĝin kaŝas kaj tial ne kunportas por deturni de si la atenton, kion konfirmas ankaŭ lia propra konfeso, ke li fotografus, se li havus ĉe si fotoaparaton.”
La ĉefĝendarmo, havante la kapon peza post la hieraŭo, ĉiam pli kaj pli implikis sin en sian sciigon pri fotografado kaj skribis plu: “Certas, ke, laŭ lia propra konfeso, nur tio, ke li ne havas ĉe si fotoaparaton, malebligis tion, ke li fotografu stacidomojn kaj ĝenerale lokojn strategie gravajn, kaj ne eblas dubi, ke li tiel farus, se li havus ĉe si la menciitan fotoaparaton, kiun li kaŝis. Nur dank’ al tiu cirkonstanco, ke fotoaparato ne estis ĉemane, oni trovis ĉe li neniujn fotografaĵojn.”
“Tio sufiĉas,” diris la ĉefĝendarmo kaj subskribis sin.
La ĉefĝendarmo estis plene kontenta pri sia verko kaj tralegis tion al la serĝento kun granda fiero.
“Tio estas perfekta,” li diris al la serĝento, “vidu, tiel oni skribu raportojn. Tie devas esti ĉio. Enketo, mia kara, tio ne estas nur io simpla, kaj la ĉefa afero estas bele tion kunmeti, por ke tiuj supre gapu al tio kiel cervoj. Alkonduku ĉi tien tiun nian arestiton, por ke ni tion pri li finu.”
“Do, nun forkondukos vin sinjoro serĝento al distrikta ĝendarma komandejo en Písek,” li diris serioze al Švejk. “Laŭ la preskribo vi devas ricevi mankatenon. Sed ĉar mi opinias, ke vi estas bonkonduta homo, ni vin ne katenos. Mi estas konvinkita, ke ankaŭ dumvoje vi ne faros provon fuĝi.”
La ĉefĝendarmo, evidente kortuŝita per rigardo al la bonanima vizaĝo de Švejk, aldonis: “Kaj ne rememoru min malbone. Prenu lin, sinjoro serĝento, ĉi tie vi havas la raporton.”
“Do adiaŭ,” diris Švejk mole, “mi dankas vin, sinjoro ĉefĝendarmo, por ĉio, kion vi por mi faris, kaj se estos la okazo, mi skribos al vi, kaj se mi havus la vojon ankoraŭ iam ĉi tien, mi haltos ĉe vi.”
Švejk kun la serĝento eliris sur ŝoseon, kaj kiu ilin renkontis, enprofundiĝintajn en amikan interparolon, tiu vidis en ili malnovajn konatojn, kiuj hazarde havas la saman vojon en la urbon, ni diru en preĝejon.
“Tion mi neniam ekpensis,” ekparolis Švejk, “ke la vojo al Budějovice estas ligita kun tiaj malfacilaĵoj. Tio memorigas min pri la okazaĵo de viandisto Chaura el Kobylisy[152]. Tiu foje nokte venis en la straton Na Moráni al la statuo de Palacký[153] kaj rondiris tie ĝis mateno, ĉar ŝajnis al li, ke tiu muro ne havas finon. Li estis pro tio tute senespera, antaŭmatene jam ne kapablis daŭrigi kaj komencis do krii: ‘Patrolo!’, kaj kiam alkuris policistoj, li demandis ilin pri la vojo al Kobylisy, ke li rondiras ĉirkaŭ ia muro jam kvin horojn kaj ke senĉese tio ne havas finon. Ili do prenis lin kun si kaj en izolejo li ĉion al ili disbatis.”
La serĝento ne diris al tio eĉ unu vorton kaj pensis: “Kial vi tion al mi diras. Vi denove komencas rakonti ian fabelon pri Budějovice.”
Ili iris laŭlonge de lago kaj Švejk demandis la serĝenton kun intereso, ĉu en la ĉirkaŭaĵo estas multe da ŝtelfiŝistoj.
“Ĉi tie preskaŭ ĉiuj ŝtelfiŝas,” respondis la serĝento, “antaŭan ĉefĝendarmon ili volis ĵeti en akvon. La fiŝgardisto el ĉitiea bastiono pafas al ili plumberojn en la pugon, sed tio neniel helpas. Ili portas en la pantalono pecon da lado.”
La serĝento komencis paroli pri progreso, kiel homoj tuj trovas rimedon kontraŭ ĉio kaj kiel unu trompas la alian, kaj disvolvis novan teorion, ke tiu ĉi milito estas granda feliĉo por la homaro, ĉar en militaj turmentoj oni mortpafos krom bonuloj ankaŭ kanajlojn kaj fiulojn.
“Ja eĉ tiel vivas multe da homoj en la mondo,” li diris pripense, “unu jam premas la alian kaj la homaro terure grandnombriĝis.”
Ili proksimiĝis al envetura gastejo.
“Hodiaŭ blovas diabla vento,” diris la serĝento, “mi opinias, ke glaseto da brando ne povas al ni malutili. Diru al neniu, ke mi kondukas vin al Písek. Tio estas ŝtata sekreto.”
Antaŭ la serĝento ekdancis instrukcio de centraj oficejoj pri suspektaj kaj suspektindaj homoj kaj pri la devo de ĉiu ĝendarma stacio: “Elimini tiujn el kontakto kun la loka loĝantaro kaj severe zorgi, ke ĉe ilia transporto al la pli superaj instancoj oni superflue pri tio ne parolu en la ĉirkaŭaĵo.”
“Tio ne licas malkaŝi, kiu vi estas,” denove ekparolis la serĝento, “kion vi faris, tio iun alian ne tuŝas. Oni ne disvastigadu panikon.”
“Paniko en tiu ĉi milita tempo estas danĝera afero,” li daŭrigis, “oni diras vorton kaj jam tio kuras tra la tuta ĉirkaŭaĵo kiel lavango. Ĉu vi komprenas?”
“Mi do ne disvastigos panikon,” diris Švejk kaj laŭ tio li ankaŭ kondutis, ĉar kiam la gastejestro komencis kun ili interparoli, Švejk emfazis: “Mia frato ĉi tie diras, ke ni estos en Písek je la unua horo.”
“Kaj via sinjoro frato, ĉu li havas forpermeson?” demandis la scivola gastejestro la serĝenton, kiu eĉ ne palpebruminte, senhonte respondis: “Hodiaŭ ĝi al li jam finiĝas!”
“Bele ni lin superruzis,” proklamis la serĝento al Švejk, ridetante, kiam la gastejestro ien foriris, “ĉefe ne panikon. Estas milita tempo.”
Se antaŭ enpaŝo en la enveturan gastejon la serĝento diris, ke laŭ lia opinio glaseto da brando ne povas malutili, li estis optimisto, ĉar li forgesis mencii la kvanton, kaj kiam li eltrinkis da ili dek du, li proklamis tute energie, ke la komandanto de la distrikta ĝendarma stacio sidas ĉe tagmanĝo ĝis la tria horo, ke estas vane veni tien pli frue, krom tio ke komencas neĝoblovado. Se ili estos en Písek ĝis la kvara horo posttagmeze, estas sufiĉe da tempo. Sufiĉas eĉ veni ĝis la sesa. Tiam ili iros jam mallume, kiel vidiĝas laŭ la hodiaŭa vetero. Cetere, estas tute egale iri nun aŭ pli poste. Písek ne povas forkuri.
“Ni ĝoju, ke ni sidas en varmo de la ejo,” estis liaj decidaj vortoj, “soldatoj en tranĉeoj suferas ĉe tia fivetero pli ol ni ĉe la kameno.”
Granda, malnova, kahela kameno radiis varmon kaj la serĝento ekkonis, ke la eksteran varmon eblas avantaĝe kompletigi per varmo interna, helpe de diversaj brandoj dolĉaj kaj fortefikaj, kiel oni diras en Galicio.
La gastejestro en tiu ĉi forlasita loko havis ilin en ok specoj, enuis kaj trinkis ĉe sonoj de blizardo, kiu fajfis malantaŭ ĉiu angulo de la domo.
La serĝento senĉese instigis la gastejestron ke tiu tenu kun li la paŝon, kulpigante lin, ke li trinkas malmulte, kio estis okulfrapa maljustaĵo, ĉar la gastejestro preskaŭ jam ne kapablis stari sur la piedoj, senĉese volis ludi ferblon kaj asertis, ke oriente li aŭdis noktan kanonadon, al kio la serĝento singultis: “Ĉefe ne panikon. Por tio ekzistas instrukcioj.”
Kaj li komencis ekspliki, ke instrukcio estas resumo de analogaj ordonoj. Ĉe tio li malkaŝis kelkajn sekretajn sciigojn. La gastejestro komprenis jam nenion, li kapablis nur proklami, ke per instrukcioj oni ne venkos en la milito.
152
praga kvartalo.
153
Francisko Palacký (1798-1876), la plej fama ĉeĥa historiisto, politikisto.