Aventuroj de la brava soldato Švejk dum la mondmilito
- Автор: Гашек Ярослав
- Год: 2009
- Язык: эсперанто
- Переводчик: Vladimír Váňa
- Жанр: Юмористическая проза
Электронная книга - «Aventuroj de la brava soldato Švejk dum la mondmilito». Краткое содержание книги:
“Alkonduku ĉi tien tuj tiun soldaton,” li ordonis, kiam li ankoraŭ momenton studis la raporton el Putim. “Neniam en la vivo mi vidis tian kolekton da idiotaĵoj, kaj al ĉio li ankoraŭ sendas kun la suspekta ulo tian bruton, kia estas lia serĝento. Tiuj homoj konas min ankoraŭ malmulte, mi scias esti pedanta. Dum ili trifoje tage ne fekos al si en la pantalonon pro timo antaŭ mi, ili estos konvinkitaj, ke sur mi eblas haki lignon.”
La kapitano komencis paroli pri tio, kiel la ĝendarmaro kondutas nun rifuzeme al ĉiuj ordonoj kaj kiel ĝi skribas raportojn, tuj vidiĝas, ke ĉiu tia ĉefĝendarmo faras al si el ĉio ŝercojn kun celo ion ankoraŭ pli impliki.
Se tiuj supre atentigas, ke ne eblas ekskluzivi, ke en regionoj vagas spionoj, ĉefĝendarmoj tuj komencas krei ilin grandkvante, kaj se la milito daŭros ankoraŭ kelkan tempon, estos el tio granda frenezulejo. La kancelario sendu telegramon al Putim, ke la ĉefĝendarmo venu morgaŭ al Písek. La kapitano jam elbatos al li el la kapo tiun “grandegan okazaĵon”, pri kiu la ĉefĝendarmo skribas komence de sia raporto.
“De kiu regimento vi fuĝis?” bonvenigis la kapitano Švejkon.
“De neniu regimento.”
La kapitano ekrigardis Švejkon kaj en lia trankvila vizaĝo ekvidis tiom da naivo, ke li demandis: “Kiamaniere vi akiris la uniformon?”
“Ĉiu soldato, kiun oni rekrutis, ricevas uniformon,” respondis Švejk kun milda rideto, “mi servas ĉe la naŭdekunua regimento, kaj ne nur ke mi de mia regimento ne fuĝis, sed male.”
La vorton “male” li akompanis per tia emfazo, ke la kapitano ekmienis triste kaj demandis: “Kion signifas tiu via ‘male’?”
“Tio estas tre simpla afero,” diris Švejk, “mi iras al mia regimento, mi serĉas ĝin kaj ne forkuras de ĝi. Mi deziras nenion alian ol kiel eble plej baldaŭ veni al mia regimento. Mi estas ĉi tie el tio jam tre nervoza, se mi ekpensas, ke mi ŝajne malproksimiĝas de Ĉeské Budějovice kaj ke tie atendas min la tuta regimento. Sinjoro ĉefĝendarmo en Putim montris al mi sur landmapo, ke Budějovice kuŝas sude, kaj anstataŭ tio li turnis min al nordo.”
La kapitano eksvingis la manon, kvazaŭ li volus diri: “Tiu faras ankoraŭ pli terurajn aferojn ol turni homojn al la nordo.”
“Vi do ne povas trovi vian regimenton,” li diris, “ĉu vi iris ĝin serĉi?”
Švejk klarigis al li la tutan situacion. Li nomis Tábor kaj ĉiujn lokojn, tra kiuj li iris al Budějovice: Milevsko — Květov — Vráž — Malčín — Ĉížová — Sedlec — Horaždovice — Radomyšl — Putim — Štěkno — Strakonice — Volyň — Dub — Vodňany — Protivín kaj denove Putim.
Kun granda entuziasmo Švejk prezentis sian lukton kontraŭ la sorto, kiel li, neglektante obstaklojn, volis veni al sia naŭdekunua regimento en Budějovice, kostu tio kiom ĝi kostos, kaj kiel ĉiuj liaj klopodoj estis vanaj.
Li parolis arde kaj la kapitano senpense krajone desegnis sur paperpeco seneliran rondon, kiun la brava soldato Švejk ne povis trarompi, kiam li ekpaŝis al sia regimento.
“Tio estis Herkula laboro,” diris fine la kapitano, kiam li kun plaĉo aŭskultis prezentadon de Švejk, kiel lin ĉagrenas, ke li ne povis tiel longe atingi sian regimenton, “tio devis esti grandioza spektaklo vidi vin, kiam vi turnis vin ĉirkaŭ Putim.”
“Tio povis decidiĝi jam tiam,” menciis Švejk, “se en tiu malfeliĉa nesto ne estus sinjoro ĉefĝendarmo. Li demandis min nek pri la nomo, nek pri la regimento kaj ĉio tio ŝajnis al li iel tro stranga. Li povis igi forkonduki min al Budějovice kaj en la kazerno oni jam al li dirus, ĉu mi estas tiu Švejk, kiu serĉas sian regimenton, aŭ ia suspekta homo. Hodiaŭ mi povis esti ĉe mia regimento jam la duan tagon kaj plenumi miajn soldatajn devojn.”
“Kial vi ne atentigis en Putim, ke temas pri eraro?”
“Ĉar mi vidis, ke estas vana afero kun li paroli. Tion diris ĉiam jam la maljuna gastejestro Rampa en Vinohrady, kiam iu volis resti al li ŝulda, ke iam venas tia momento, ke la homo estas al ĉio surda kiel trunko.”
La kapitano longe ne meditis kaj ekpensis nur, ke tia rondvojaĝo de tiu, kiu volas veni al sia regimento, estas la signo pri la plej profunda homa degenero, kaj igis maŝinskribi en la kancelario, konservante ĉiujn regulojn kaj belaĵojn de la ofica stilo:
“Al la glora komandantaro de la i.r. infanteria regimento nro 91 en Ĉeské Budějovice.
En aldono oni alkondukas Jozefon Švejk, asertantan esti infanteriano de la menciita regimento, laŭ liaj vortoj retenitan de ĝendarmaro en Putim, distrikto Písek, suspektan pri dizerto. Tiu ĉi proklamas, ke li iras al sia supre indikita regimento. La alkondukito havas malgrandan, korpulentan staturon, simetriajn vizaĝon kaj nazon, bluajn okulojn, sen ekstra korpa signo. En aldono B1 oni sendas fakturon pro nutrado de la menciito por afable ĝiri la sumon en la konton de la ministerio de landa defendo kun peto konfirmi akcepton de la alkondukito. En aldono C1 oni sendas liston de armeaj objektoj, kiujn la alkondukito surhavis en la tempo de sia reteno, cele de ĝia konfirmo.”
La vojo en trajno de Písek al Budějovice pasis al Švejk vigle kaj rapide. Lia kunulo estis juna ĝendarmo, novico, kiu ne deturnis de Švejk la okulojn kaj havis teruran timon, ke Švejk al li ne fuĝu. Dum la tuta vojo li solvis malfacilan problemon: “Se nun mi devus iri fari malgrandan aŭ grandan korpan bezonon, kiel mi tion aranĝus?”
Li solvis la aferon tiel, ke Švejk devis fari al li akompananton.
Dum la tuta vojo de la stacidomo al Maria-kazerno en Budějovice li konvulsie fiksis siajn okulojn sur Švejk, kaj kiam ajn ili venis al stratangulo aŭ vojkruciĝo, li rakontis al Švejk kvazaŭ senintenece, kiom da kugloj ricevas ĝendarmoj por ĉiu eskorto, al kio Švejk respondis, ke li estas konvinkita pri tio, ke neniu ĝendarmo pafus kontraŭ iu surstrate por ne kaŭzi ian malfeliĉon.
La ĝendarmo al li oponis kaj tiel ili venis en la kazernon.
La deĵoron en la kazerno havis jam la duan tagon la ĉefleŭtenanto Lukáš. Li sidis malantaŭ tablo en kancelario, antaŭsentante nenion, kiam oni alkondukis al li Švejkon kun paperoj.
“Obee mi raportas, sinjoro ĉefleŭtenanto, ke mi estas denove ĉi tie,” soldatsalutis Švejk, mienante solene.
Tiun tutan scenon ĉeestis subleŭtenanto Kotátko, kiu pli poste rakontis, ke post tiuj ĉi vortoj de Švejk la ĉefleŭtenanto Lukáš eksaltis, kaptis sin je la kapo kaj falis dorsen sur Kotátkon, kaj kiam oni lin rekonsciigis, Švejk, kiu dum tiu tuta tempo donis la honoron, ripetis: “Obee mi raportas, sinjoro ĉefleŭtenanto, ke mi estas denove ĉi tie!” Kaj tiam la ĉefleŭtenanto Lukáš tute pala per tremanta mano prenis la paperojn kiuj koncernis Švejkon, subskribis, petis ĉiujn eliri, diris al la ĝendarmo, ke estas tiel bone kaj ke fermis sin kun Švejk en la kancelario.
Per tio finiĝis la anabaso de Švejk al Budějovice. Certas, ke li mem venus al Budějovice, se oni lasus lin libere iri. Se la oficejoj poste fanfaronis, ke estis ili, kiuj venigis Švejkon sur la lokon de lia soldatservo, temas simple pri eraro. Ĉe lia energio kaj nerefutebla volo batali la oficejoj per sia interveno en tiu ĉi okazo nur metis al Švejk trabojn sur la vojon.
Švejk kaj la ĉefleŭtenanto Lukáš rigardis al si reciproke en la okulojn.
La okuloj de la ĉefleŭtenanto lumis per io terura, timiga kaj senespera, kaj Švejk rigardis la ĉefleŭtenanton tenere, amplene, kiel perditan kaj retrovitan amatinon.
En la kancelario regis silento kiel en preĝejo. Apude el la koridoro oni aŭdis, kiel iu paŝas tien kaj reen. Konscienca unujara volontulo, kiu restis hejme pro nazkataro, kiel koniĝis laŭ lia voĉo, nazbabilis tion, kion li lernis parkere: kiel akcepti membrojn de la imperiestra domo en fortikaĵoj. Oni aŭdis klare: “Tuj kiam la nobla nobelaro troviĝos proksime de fortreso, oni kanonpafu el ĉiuj bastionoj kaj citadeloj, la komandanto de la loka fortikaĵo bonvenigu la nobelaron surĉevale kun sabro en la mano kaj poste antaŭenrajdu.”