Aventuroj de la brava soldato Švejk dum la mondmilito

“Tion ĉi ke mi diris?”

“Jes, sinjoro ĉefĝendarmo, tion ĉi vi diris antaŭ ol vi iris eksteren sur la korton por vomi, kaj vi kriis ankoraŭ: ‘Maljunulinaĉo, ŝovu al mi fingron en la gorĝon!’”

“Ankaŭ vi esprimis vin bele,” interrompis lin la ĉefĝendarmo, “kie vi venis al tiu stultaĵo, ke Nikolaj Nikolajevič iĝos ĉeĥa reĝo?”

“Tion mi ne memoras,” ekparolis la serĝento senkuraĝe.

“Kiel vi povus tion memori. Vi drinkis kiel funelo, havis porkosimilajn okulojn kaj kiam vi volis iri eksteren, anstataŭ al la pordo vi grimpis sur la kamenon.”

Ambaŭ eksilentis, ĝis la ĉefĝendarmo interrompis la longan paŭzon: “Mi diris al vi ĉiam, ke alkoholo kondukas al pereo. Vi ne toleras multe kaj trinkas tion. Kion ni farus, se tiu nia arestito al vi fuĝus? Kiel ni tion kialigus? Dio, kiel doloras min la kapo.”

“Mi diras, sinjoro serĝento,” daŭrigis la ĉefĝendarmo, “ĝuste tio ke li ne fuĝis klare montras, kiel danĝera kaj rafinita estas tiu homo. Kiam oni lin tie enketos, li diros, ke dum la tuta nokto estis malfermite, ke ni estis ebriaj kaj ke li povis milfoje forkuri, se li sentus sin kulpa. Feliĉe al tia homo oni ne kredas, kaj se ni sub ofica ĵuro proklamos, ke tio estas elpensaĵo kaj aroganta mensogo de tiu homo, eĉ sinjoro dio al li ne helpos kaj li havos sur la kolo ankoraŭ je unu paragrafo pli. Sed en lia okazo tio kompreneble ludas nenian rolon. — Se nur la kapo ne dolorus min tiom!”

Silento. Post momento la ĉefĝendarmo ekparolis: “Alvoku ĉi tien nian maljunulinaĉon.”

“Aŭdu, maljunulinaĉo,” diris la ĉefĝendarmo al Pejzlerino, severe rigardante ŝian vizaĝon, “havigu ie krucifikson sur soklo kaj alportu ĝin ĉi tien.”

Al la demanda rigardo de Pejzlerino la ĉefĝendarmo ekkriegis: “Zorgu, ke vi jam estu ĉi tie!”

La ĉefĝendarmo eltiris el la tableto du kandelojn, sur kiuj estis restoj de vakso, kiel li sigelis oficajn skribaJojn, kaj kiam Pejzlerino fine alŝoviĝis kun krucifikso, la ĉefĝendarmo starigis ĝin ĉe rando de la tablo inter ambaŭ kandelojn, tiujn ekbruligis kaj serioze diris: “Sidiĝu, maljunulinaĉo.”

La konsternita Pejzlerino sinkis sur sofon kaj konfuze rigardis la ĉefĝendarmon, kandelojn kaj krucifikson. Atakis ŝin timo, kaj kiel ŝi havis la manojn sur antaŭtuko, vidiĝis, ke ili tremas eĉ kun la genuoj.

La ĉefĝendarmo serioze ŝin preteriris, kaj haltinte la duan fojon antaŭ ŝi, solene ekparolis: “Hieraŭ vespere vi estis atestantino de granda okazaĵo, maljunulinaĉo. Povas esti, ke via stulta intelekto tion ne komprenas. Tiu soldato, maljunulinaĉo, tio estas gvatisto, spiono.”

“Jesuo Maria,” ekkriis Pejzlerino, “Maria la Virgulino de Skočice!”

“Silenton, maljunulinaĉo! Por ion de li eltiri, ni devis konduki diversajn parolojn. Vi ja aŭdis, kiajn strangajn parolojn ni havis, ĉu?”

“Tion mi, kun via permeso, aŭdis,” respondis Pejzlerino tremvoĉe.

“Sed ĉiuj tiuj paroloj, maljunulinaĉo, celis nur al tio, ke li konfesu, ke li nin konfidu. Tiel ni sukcesis. Ni eltiris de li ĉion. Ni kaptis lin.”

Le ĉefĝendarmo por momento interrompis la parolon por ĝustigi kandelmeĉojn kaj poste serioze daŭrigis, severe rigardante Pejzlerinon: “Vi ĉeestis, maljunulinaĉo, kaj scias do tiun tutan sekreton. Tiu sekreto estas ofica. Pri tio vi devas absolute silenti. Eĉ sur la mortolito, alie oni ne povus enterigi vin sur tombejo.”

“Jesuo, Maria, Jozefo,” eklamentis Pejzlerino, “kial mi, malfeliĉulino, iam ĉi tien enpaŝis.”

“Ne bleku, maljunulinaĉo, leviĝu, alpaŝu al la krucifikso, suprenlevu du fingrojn de la dekstra mano. Vi ĵuros. Ripetu post mi!”

Pejzlerino ŝanceliris al la tablo, senĉese lamentante: “Maria la Virgulino de Skočice, kial mi ĉi tien iam enpaŝis.”

Kaj de sur la krucifikso rigardis ŝin suferigita vizaĝo de Kristo, la kandeloj fulgis kaj al Pejzlerino ĉio tio ŝajnis esti kiel io terure supertera. Ŝi estis per tio plene englutita, ŝiaj genuoj kaj manoj tremis.

Ŝi suprenlevis du fingrojn kaj la ĉefĝendarmo energie kaj solene antaŭdiris: “Mi ĵuras al la ĉiopova dio kaj al vi, sinjoro ĉefĝendarmo, ke pri tio, kion mi ĉi tie aŭdis kaj vidis, mi mencios al neniu ĝis mia morto eĉ per unu vorto, eĉ se eble oni min demandus. Al tio helpu min sinjoro dio.”

“Ankoraŭ kisu la krucifikson, maljunulinaĉo,” ordonis la ĉefĝendarmo, kiam Pejzlerino, terure plorĝemante, finĵuris kaj pie sin krucosignis.

“Do, kaj nun forportu la krucifikson tien, kie vi ĝin elpruntis, kaj diru, ke mi bezonis ĝin por enketo!”

La konsternita Pejzlerino piedfingre eliris kun la krucifikso el la ĉambro kaj tra la fenestro vidiĝis, ke ŝi senĉese retrorigardas de sur ŝoseo al la ĝendarma stacio kvazaŭ ŝi volus konvinkiĝi, ke tio ne estis sonĝo, sed ke ĝuste antaŭ momento ŝi vere spertis ion teruran en sia vivo.

Intertempe la ĉefĝendarmo reskribis sian raporton, nokte kompletigitan per inkomakuloj, kiujn li dislekis eĉ kun la skribo, kvazaŭ sur la papero estus marmelado.

Nun li tion plene reverkis kaj rememoris, ke li ne demandis ankoraŭ pri unu afero. Li igis do alvoki al si Švejkon kaj diris al li: “Ĉu vi scias fotografi?”

“Mi scias.”

“Kaj kial vi ne kunportas fotoaparaton?”