Niewidoczni Akademicy [Unseen Academicals - pl]

W Podłużnym Gabinecie osobisty sekretarz Patrycjusza spojrzał na stoper.

— Niestety, o pięćdziesiąt sekund wolniej od pańskiego rekordu życiowego.

— To wyraźny dowód, że alkohol ogłupia, Drumknott — stwierdził surowo lord Vetinari.

— Podejrzewam, że więcej świadectw nie trzeba — zgodził się Drumknott z lekkim sekretarskim uśmieszkiem.

— Chociaż uczciwie chciałbym zauważyć, że Charlotte z „Pulsu” wyrasta na najbardziej przerażającą układaczkę krzyżówek wszech czasów. Co prawda wszyscy tam są dość przerażający, ale ona? Skrótowce, parzyste-nieparzyste, ukryte słowa, odwrócenia, a teraz jeszcze przekątne! Jak ona to robi?

— Pan również to zrobił, sir.

— Ja odgadłem. To o wiele łatwiejsze. — Vetinari wzniósł palec. — To ta kobieta, która prowadzi sklep zoologiczny przy Błonnych Schodach, mogę się założyć. Nie wymieniali jej ostatnio jako zwycięzcy. Musi sama układać te krzyżówki.

— Kobiecy umysł rzeczywiście bywa przebiegły, sir.

Vetinari ze zdziwieniem przyjrzał się sekretarzowi.

— Ależ oczywiście, Drumknott. Musi sobie radzić z męskim. Sądzę…

Ktoś delikatnie zastukał do którychś drzwi. Patrycjusz wrócił do lektury „Pulsu”, a Drumknott wyśliznął się z pokoju. Po krótkiej wymianie szeptów wrócił.

— Jak rozumiem, młoda kobieta dostała się do pałacu tylną bramą, przekupując strażników. Przyjęli łapówkę, zgodnie z pańskim stałym poleceniem, wprowadzono ją do przedpokoju i wkrótce odkryje, że wszystkie drzwi są zamknięte. Chce się z panem zobaczyć, jak twierdzi, w celu złożenia skargi. Jest panną służącą.

Vetinari spojrzał nad azetą.

— Przekaż jej, że nic na to nie poradzę. Może, sam nie wiem… może spróbowałaby innych perfum?

— Chodziło mi o to, że należy do klasy służebnej, sir. Nazywa się Glenda Sugarbean.

— Powiedz jej… — Vetinari zawahał się, a potem uśmiechnął. — A tak, Sugarbean. Czy strażników przekupiła jedzeniem? Jakimś wypiekiem może?

— Tak jest, sir! Duże kruche ciastko z dżemem na każdego. Mogę spytać, skąd…?

— Jest kucharką, Drumknott, nie służącą. Wprowadź ją, oczywiście.

Sekretarz wydawał się nieco urażony.

— Czy to na pewno rozsądne, sir? Poleciłem już strażnikom, żeby wyrzucili jedzenie…

— Jedzenie przygotowane przez Sugarbean? Popełniłeś zbrodnię przeciwko sztuce, Drumknott. Przyjmę ją od razu.

— Muszę przypomnieć, że pański terminarz spotkań jest dzisiaj wypełniony.

— Oczywiście. To twoje zadanie, żeby mi o tym przypominać, i szanuję to. Ale wróciłem do pałacu dopiero o wpół do czwartej rano i wyraźnie pamiętam, że na schodach uderzyłem się w palec u nogi. Jestem pijany jak bela, Drumknott, co oczywiście oznacza, że bela jest tak pijana jak ja. Muszę przyznać, że pojęcie to jest mi obce i do tej pory nie myślałem o belach w takim kontekście, ale Mustrum Ridcully uprzejmie zechciał mnie oświecić. Pozwól mi zatem na chwilę słabości.

— No cóż, jest pan Patrycjuszem, sir — odparł Drumknott.

— Może pan robić, co się panu podoba.

— Miło, że to mówisz, ale nie trzeba mi o tym przypominać — rzekł Vetinari z czymś, co prawie na pewno było uśmiechem.