Skrzynia na złoto

A więc Wielki Soso o niczym nie wie? To niemożliwe. Udaje.

– Siwy? Jaki Siwy? – spytał ostrożnie Fandorin.

Gabunija zadowolony kiwnął głową.

– Aha. Kto to jest Szurik, pan nie pyta. No tak, zawarł pan z nim przecież wczoraj bliską znajomość. Zadziwiające, że wciąż pan jeszcze żyje.

– W dużej mierze dzięki panu – wszedł mu w słowo Nicholas. – Dlaczego pańscy ludzie mnie śledzili?

– Moi ludzie nie śledzili pana, tylko Szurika. – Josif Guramowicz odłożył kij i zaczął wycierać chusteczką umazane kredą ręce. – Dlatego że Szurik pracuje dla Siwego. Wszyscy wiedzą, że nie zajmuje się drobnicą. Jeżeli Siwy dał mu na pana zlecenie, to znaczy, że nie jest pan byle płotką. I tu kółko się zamyka – wracamy do punktu wyjścia, czyli zadanego wcześniej pytania. Kim pan naprawdę jest, Nikołaju Aleksandrowiczu? Po co pan przyjechał do Moskwy? I dlaczego Siwy chce panu przeszkodzić w pańskich planach?

„Jeżeli Gabunija gra, to doprawdy utalentowany z niego aktor” – pomyślał Fandorin. Odpowiadać pytaniem na pytanie jest niegrzecznie, mimo to powiedział:

– Nie znam żadnego Siwego. Kto to taki?

Wielki Soso uśmiechnął się sceptycznie i oświadczył z westchnieniem:

– Mój wróg.

– Chodzi o jakąś wendetę? – zainteresował się Nicholas, przypominając sobie tradycje krwawej zemsty, przysięgę na ostrze kindżału i inne egzotyczne kaukaskie obyczaje.

– Dlaczego o wendetę? – zdziwił się bankier. – Po prostu od pewnego czasu ja i Siwy zaczęliśmy sobie nawzajem przeszkadzać. On stał się kimś, ja też, i dla nas obu zrobiło się za ciasno, nawet Syberia jest za mała. Tak to już bywa w biznesie, Nikołaju Aleksandrowiczu. Albo on mnie połknie, albo – co bardziej prawdopodobne – ja jego. Trzeciego wyjścia nie ma. No i obaj śledzimy swoje poczynania, nie spuszczamy się z oka, czekamy, który z nas pierwszy popełni błąd… Widzi pan, Nikołaju Aleksandrowiczu, jestem z panem absolutnie szczery, odpowiadam na wszystkie pańskie pytania. I liczę na podobną szczerość z pańskiej strony. Niech się pan sam zastanowi: jak długo jeszcze da pan radę wymykać się Szurikowi? A ja mogę zapewnić panu przed nim ochronę.

Nicholas skrzywił się. Wszyscy jakoś dzisiaj pragnęli go chronić. Z jednej strony, pochlebiało mu to, z drugiej, budziło mnóstwo różnych wątpliwości. Ałtyn wspominała coś o nieporozumieniach w związku z podziałem spółki Westsiboil. Wszyscy w Rosji dostali bzika na punkcie ropy naftowej i gazu. Można by pomyśleć, że w kraju nie ma już poza nimi żadnych surowców naturalnych. Ale jaki związek może mieć konflikt dwóch magnatów naftowych ze skromnym magistrem historii?

Jest całkiem prawdopodobne, że Soso rzeczywiście nic nie wie. Zorientował się, że jego rywal z jakichś powodów chce sprzątnąć Anglika, i zaczął działać według prostej zasady: pomieszaj nieprzyjacielowi szyki, nawet jeśli nie masz pojęcia, co ten zamierza.

Tak naprawdę Fandorin miał ochotę powiedzieć: „Zwróciłem się do pana, ponieważ czuję się jak mały jeżyk, zagubiony we mgle, i miałem nadzieję, że z pańską pomocą uda mi się tę mgłę choć odrobinę rozproszyć” – ale sprawa była jasna: Gruzin nie potrafi mu niczego wyjaśnić. Albo nie chce.

Zadzwonił telefon leżący na stoliku obok bomboniery z czekoladkami. Gabunija przyłożył go do ucha i chwilę słuchał w milczeniu. Jedna brew Gruzina uniosła się lekko. Potem dołączyła do niej druga. Wzrok bankiera spoczął na Nicholasie i nagle stał się ostry, przeszywający.

– Rozumiem, Władimirze Iwanowiczu – powiedział Soso i odłożył słuchawkę.

Włożył do ust czekoladkę i zaczął ją powoli przeżuwać, wciąż patrząc na Fandorina.

– Dzwonił Władimir Iwanowicz Siergiejew, mój doradca do spraw bezpieczeństwa. Dawny pułkownik kontrwywiadu, człowiek mający wiele powiązań. Przed chwilą otrzymał wiadomość, że znaleziono Szurika. Nie żyje, został zabity. Trzy kule w brzuch, trzy w potylicę… Widzę, Nikołaju Aleksandrowiczu, że nie jest pan zaskoczony. Ponadto Władimir Iwanowicz poinformował mnie, że w związku z tą sprawą poszukuje się pewnego obywatela brytyjskiego…

Nicholas poczuł, że blednie. A jeśli ten spryciarz Gabunija uzna, że korzystniej będzie wydać zbiegłego z miejsca przestępstwa Anglika w ręce milicji?

– Wnioskuję zatem – Josif Guramowicz w zamyśleniu obrócił pierścień na palcu – że nie przyszedł pan do mnie po ochronę. Wygląda na to, że z tym radzi pan sobie sam. O co wobec tego panu chodzi? Chce mi pan sprzedać jakąś informację? Cóż, jeśli może ona zostać wykorzystana przeciwko Siwemu, kupię ją i dobrze zapłacę.

Fandorin przecząco pokręcił głową.

– Nie chce pan – skonstatował Soso. – A więc? Potrzebna panu jakaś pomoc?