Niezwyciężony [Invincible - pl]

— Kilku z nich próbowało pomóc kapsule ratunkowej z „Balestry” — przyznała któraś z kobiet.

— Wychodzi więc na to, że są lepsi niż Syndycy — dodał ktoś inny.

Śmiechy, które rozległy się po tych słowach, brzmiały nieco nerwowo.

— Podsumowując — rzucił Geary najbardziej przekonującym tonem, na jaki było go stać — walczyli u naszego boku i pomagają nam w innych sprawach. Pozwolili nam skorzystać z własnego hipernetu, abyśmy mogli szybciej wrócić do domu. Sądźcie ich po czynach, nie po wyglądzie.

— Proszę to powiedzieć mojemu przełożonemu przed kolejną inspekcją mundurów, sir.

— Właśnie, admirale, możemy pana zacytować?

Geary roześmiał się, uciszając gestem ręki kolejne żartobliwe pytania.

— Jestem tylko admirałem. Mogę dowodzić podoficerami, ale nie powinienem wchodzić im w paradę. Poza tym, jeśli wierzyć kapitan Desjani, jesteście najlepszymi marynarzami we flocie. Dlaczego miałbym wyjednywać wam specjalne traktowanie?

Opuścił mesę w lepszym humorze, choć pytania marynarzy przypomniały mu o własnych obawach. Gdy tylko znalazł się w kajucie, natychmiast sięgnął po komunikator i połączył się z innym oficerem przebywającym na pokładzie „Nieulękłego”. Poprosił o pilne spotkanie.

— Admirale. — Generał Charban wypoczywał. Gdy okręt wszedł w nadprzestrzeń, mógł w końcu opuścić posterunek, ponieważ kanał ciągłej łączności z pająkowilkami został zamknięty. — Chciał mnie pan widzieć? — zapytał, wchodząc do kajuty.

— Tak. — Geary wskazał mu fotel. — Bałem się, że poszedł pan już spać.

— Po tylu dniach nieustannych twardych negocjacji mój organizm będzie potrzebował jeszcze paru godzin na dojście do normy pozwalającej na spokojne zamknięcie oczu — odparł generał, siadając. — Mógłbym przyspieszyć ten proces medykamentami, ale wolę, by moje ciało i umysł dostosowały się w bardziej naturalny sposób.

— Mądre posunięcie — przyznał Geary. — Chciałem poprosić pana o szczerą opinię, na spokojnie, w cztery oczy. Miał pan więcej do czynienia z pająkowilkami niż ktokolwiek inny.

— Emisariuszka Rione jest chyba jedynym człowiekiem, który miał z nimi prawdziwy kontakt — poprawił go Charban. — Choć sądząc po zachowaniu członków służb medycznych, nikt nie zauważył tej subtelnej różnicy. Oboje przeszliśmy tak samo dokładne badania. Przygotowując się do spotkania z Obcymi, sporo czytałem o kontaktach z innymi rasami, które podobno miały miejsce w zamierzchłej przeszłości. We wszystkich zgodnie twierdzono, że Obcy używają sond i innych niezbyt przyjemnych metod badania. Pająkowilki okazali się pod tym względem wyjątkowo wstrzemięźliwi. Bliżej do tych opisów było naszym lekarzom.

— Proszę o wybaczenie w ich imieniu. — Geary usiadł naprzeciw Charbana. — Chciałbym, generale, by opowiedział mi pan o pająkowilkach wszystko to, co nie znalazło się w oficjalnych raportach.

— Chodzi panu o moje wrażenia, admirale? Mogę panu opowiadać o nich całymi godzinami, dobrze by więc było, gdyby nakierował mnie pan na bardziej konkretny temat.

— Czy możemy im zaufać? — Geary postawił sprawę jasno. — Tak, ci Obcy walczyli z nami ramię w ramię przeciw krodźwiedziom, ale co dalej? W nadprzestrzeni trudno rozwijać wzajemne zaufanie. Wiemy tylko tyle, ile nam powiedzieli. Proszę mnie dobrze zrozumieć, nie czuję obawy, że u celu tej podróży czeka nas jakieś niebezpieczeństwo. Zwłaszcza z ich strony. Nie zmienia to jednak faktu, że polecieliśmy za nimi, choć tylko oni wiedzą, dokąd zmierzamy.

— Rozumiem. — We wzroku Charbana widać było znużenie. — Spotkał pan kiedyś człowieka, który wydał się panu groźny z powodu własnej nieprzewidywalności? Wie pan, o czym mówię. Nie chodzi o to, do czego mogą być zdolni, tylko o fakt, że nigdy nie wiemy, co im strzeli do głowy. — Przed oczami admirała przemknęła postać Jane Geary, a zaraz po niej pojawił się komandor Benan. Nie wymówił jednak ich nazwisk na głos. — Są też inni ludzie, na przykład generał Carabali, którzy mogą być równie groźni ze względu na swoje umiejętności, ale oni z kolei są niesamowicie przewidywalni. Ta kobieta uderza dopiero wtedy, gdy rozważy wszystkie opcje i uzna, że nie ma innego sposobu na uniknięcie starcia.

— Wiem, spotykałem na swojej drodze jednych i drugich.

— Pająkowilki wydają mi się istotami tego drugiego typu. Mogą być zabójczy, ale zawsze kalkulują, czy warto atakować. Prą do celu, który musi być dokładnie przemyślany i określony. Weźmy dla przykładu te wzorce odkryte przez naszych cywilnych ekspertów. Przewidywanie, jakie skutki będzie miało podjęte działanie na wszystko inne, wiele mówi o precyzji ich planowania. Pan i ja możemy postępować w podobny sposób, ponieważ uważamy, że jest to mądre. Dla pająkowilków to natomiast czysty przymus, jestem o tym święcie przekonany.