Niezwyciężony [Invincible - pl]

Potem przeniósł wzrok na setki ikonek sunących w kierunku centralnej gwiazdy. Setki ciał jego podwładnych mknących przez przestrzeń w ostatniej podróży, by spłonąć w fotosferze tutejszego słońca. Wyparować i odrodzić się w innej części wszechświata.

— Światło, potem mrok i znowu światło — wymamrotał. — Mrok jest tylko przerwą.

Desjani usłyszała te słowa i spojrzała na niego posępnie.

— Mrok nie trwa długo — dodała zgodnie z rytuałem, zaraz jednak ton jej głosu zmienił się nie do poznania. — Jesteś pewien, że pająkowilki nie zbezczeszczą ciał naszych poległych? Droga do gwiazdy potrwa z miesiąc.

— Emisariusze i cywilni eksperci są pewni, że udało im się przekazać Obcym, jak ważna jest dla naszych zmarłych ta ostatnia podróż — odparł Geary. — Na wszelki wypadek przekazaliśmy pająkowilkom pełne skany i biologiczne informacje o naszej rasie. Nie dowiedzą się niczego więcej, próbując badać te ciała.

— A czy my dostaliśmy podobne dane o nich?

— Jeszcze nie.

— Politycy i cywile — mruknęła Desjani z odrazą.

— Pięć minut do punktu skoku — zameldowała porucznik Castries.

Geary aktywował komunikator.

— Do wszystkich jednostek. Mówi admirał Geary. Nie spodziewamy się wrogiego przyjęcia w następnym systemie gwiezdnym. Podczas przelotu przez terytorium pająkowilków nie wolno nam także zrobić niczego, co byłoby odebrane jako akt wrogości. Nie planujemy więc żadnych manewrów unikowych do momentu osiągnięcia kolejnego punktu skoku. Żaden system uzbrojenia nie może być aktywny po wyjściu z nadprzestrzeni. Zezwalam jednak na utrzymanie pełnych tarcz i załóg w gotowości bojowej. Wykonujemy skok zgodnie z planem.

Gdy nadeszła ta chwila, gwiazdy zniknęły, a ciała ludzi i ich umysły zostały przeniesione z normalnej przestrzeni w zupełnie inne miejsce.

Podczas lotu w nadprzestrzeni znajdzie się czas na odpoczynek, choć nie będzie go znów tak wiele. W studni grawitacyjnej mechanicy nie mogli już przemieszczać się między jednostkami, by dokonywać napraw, wykorzystają więc ten czas na wyprodukowanie kolejnych części zapasowych i sprzętu, ponieważ jedno i drugie było teraz nadzwyczaj pożądanym towarem, podobnie jak ogniwa paliwowe i wystrzelone podczas ostatniej bitwy rakiety. Załogi remontowanych okrętów z kolei zajmą się pracami konserwacyjnymi i drobniejszymi naprawami.

Geary spojrzał na wyświetlacz pokazujący obraz z zewnątrz. Wszędzie wokół widać było przytłaczającą szarość nadprzestrzeni, pustą nieskończoność. Człowiek mógł wyjść na zewnątrz podczas skoku. Mógł nawet pracować na poszyciu kadłuba. Jeśli jednak któreś z narzędzi traciło kontakt z okrętem, natychmiast i bezpowrotnie znikało. Znajdowało się nadal w nadprzestrzeni, tyle że gdzie indziej. Podobnie jak jednostki tej floty, które wykonywały skok w zgrupowaniu, podróżując w tym samym czasie z punktu wejścia do punktu wyjścia, choć traciły w czasie skoku kontakt z wyjątkiem możliwości przesyłania prostych wiadomości tekstowych.

Jedyna różnica polegała na tym, że każdy okręt, który dokonywał skoku, pojawiał się ponownie w normalnej przestrzeni, a wszystkie obiekty, z którymi tracił w nadprzestrzeni kontakt, pozostawały na zawsze w szarej nieskończoności.

Z tego właśnie powodu ludzie nie pracowali na zewnątrz podczas skoków. W nagłych wypadkach wysyłano na poszycie roboty, spodziewając się jednak niemal pewnej ich utraty.

Czym były tajemnicze światła rozbłyskujące od czasu do czasu w szarej pustce? Sygnałami alarmowymi nadawanymi przez tych, którzy utknęli tutaj na wieczność? Mało brakowało, by Geary zadrżał na tę myśl. Bardziej kojące wydawało się wyjaśnienie, że błyski mają mistyczne podłoże.

Jeszcze bardziej pocieszający był fakt, że w nadprzestrzeni nic nie zagrażało ludziom. Dlatego Geary mógł się teraz skupić na innych sprawach.

— Będę w mojej kajucie — powiadomił Desjani. — Został ci jeszcze jakiś zawijaniec dla VIP-ów?

— Nic mi o tym nie wiadomo — odparła.

— W takim razie zjem posiłek z załogą, by sprawdzić morale ludzi.

— Na moim okręcie nie ma problemów z morale — zapewniła go Tania. — Ostatnio nie muszę nawet skazywać ludzi na karę chłosty, by je podnieść.

— Miło mi to słyszeć, kapitanie.

Odprężył się podczas spaceru do mesy, a mijający go ludzie — po tym, jak udało im się uciec przed krodźwiedziami i ruszyć ponownie w kierunku domu — wydawali się równie beztroscy jak on. Porozmawiał z paroma marynarzami podczas posiłku, pytając ich o rodzinne planety. Większość pochodziła z Kosatki, część była tam nawet przez te kilka pamiętnych dni, które spędził z Tanią podczas miesiąca miodowego.