Niezwyciężony [Invincible - pl]

Dwanaście

Do wszystkich jednostek. Zwrot na bakburtę zero dwa zero stopni, dół cztery stopnie. Przyspieszyć do .1 świetlnej. Czas cztery zero.

Pierwszej flocie Sojuszu daleko było do świetności, ale raz jeszcze osiągnęła swój cel i kierowała się ku wskazanemu przez pająkowilki punktowi skoku, gotowa stawić czoło każdemu zagrożeniu. Przed okrętami ludzi, dokładnie w odległości jednej minuty świetlnej, leciało sześć jednostek Obcych.

Wyruszali w podróż przez terytoria podbite przez rasę pająkowilków, nie musząc walczyć na każdym kroku, więc Geary ustawił swoje okręty w prostym, elipsoidalnym szyku. Relatywnie ciasnym, a równocześnie nie sugerującym zagrożenia, no i jednym z nielicznych, które mogły wydać się piękne. Niestety, nawet to ustawienie nie mogło się równać formacji pająkowilków, ludzie wyglądali więc jak banda pijanych barbarzyńców, którzy wpadli do sali balowej podczas wyrafinowanych tańców. Admirał uznał mimo to, że dokonał najlepszego wyboru z możliwych. W samym środku elipsoidalnego szyku, w otoczeniu jednostek pomocniczych, znajdował się wrak superpancernika, do którego przycumowano cztery okręty wojenne służące teraz za holowniki.

Odlatujący zostawili za sobą misterną sieć jajowatych jednostek Obcych, które pozostawały w tym systemie, by strzec wylotu studni prowadzącego na opanowaną przez krodźwiedzie Pandorę. Ludzie obserwujący przesuwające się formacje pająkowilków mieli wrażenie, że łagodne łuki gną się jeszcze bardziej i stapiają ze sobą.

— Cztery i pół godziny do punktu skoku. Czterdzieści pięć godzin podróży, jeśli chcesz utrzymać aktualną prędkość — oznajmiła Desjani.

— Szkoda tracić ogniwa paliwowe na przyspieszanie i późniejsze wyhamowywanie przed wykonaniem skoku — odparł Geary. — Zwłaszcza że i tak zyskamy niewiele czasu. Nie mówiąc już o tym, że przyspieszenie i wyhamowanie superpancernika może być kłopotliwe.

— Czy te wrota hipernetowe prowadzą do sąsiedniego systemu?

— Nasi emisariusze i cywilni eksperci nie są tego pewni — przyznał admirał, spoglądając czujnie na wyświetlacz. Próbował tym sposobem złagodzić napięcie, z którym podświadomie oczekiwał pojawienia się kolejnych problemów. Na razie jednak żaden napęd nie padł, nikt nie meldował też utraty manewrowości i nic nie odpadło ze zdezelowanych okrętów. Jak niewiele trzeba, by mnie dzisiaj uszczęśliwić, pomyślał. Sto lat temu, w czasach pokoju, gdy okręty budowano z myślą o dekadach służby, nigdy bym nie pomyślał, iż można czuć radość z faktu, że nic się nie spieprzyło chwilę po starcie. — Jeśli wylot tego tunelu czasoprzestrzennego nie znajduje się w sąsiednim systemie, wykorzystamy dodatkowy czas w nadprzestrzeni na dokonanie kolejnych napraw i przeglądów.

— Robisz się coraz lepszy w racjonalizowaniu działań — zauważyła Desjani.

— Nie mam wielkiego wyboru. Musimy dotrzeć na Midway przed Enigmami, ale nie możemy rozwinąć pełnej prędkości.

Szczerze powiedziawszy, rozważał całkiem poważnie pomysł pozostawienia superpancernika krodźwiedzi w asyście silnej eskorty, przy czym sam z resztą floty poleciałby przodem, by jak najszybciej znaleźć się na Midway. Niestety general Charban wyraził wątpliwości co do tego, czy pająkowilki zgodzą się na podzielenie sił ludzi w ich przestrzeni, w wyniku czego powstałyby dwa osobne zgrupowania, które trzeba by eskortować. Zresztą nie mieli pojęcia, co czeka ich w kolejnych systemach dzielących to miejsce od przestrzeni Sojuszu. Co będzie, jeśli jeden z tych systemów okupują Enigmowie? Jak zareagują na widok wraku superpancernika krodźwiedzi eskortowanego przez ludzi? Na pewno nie zachowają się przyjaźnie.