Niezwyciężony [Invincible - pl]

— Co je powodowało? — zainteresowała się Rione.

— Felerne systemy. Gremliny. Wolne elektrony. Możemy szukać najwymyślniejszych nazw, ale w gruncie rzeczy chodzi o to, że urządzenia wykrywają coś, czego nie było i nie ma. Każdy, kto zajmuje się elektroniką i kodowaniem, wie o tym. Dlatego my, ludzie, rezerwujemy sobie możliwość ręcznego sterowania systemami.

Przytaknęła tym słowom.

— Poszperałam trochę, zanim do pana przyszłam. Takie widmowe odczyty przydarzały się nam od czasów Starej Ziemi. Większość dała się łatwo wytłumaczyć. Inne po prostu odrzucano. Skoro jednak wiemy, że dochodziło do podobnych zdarzeń, czy nie wydaje się panu prawdopodobne, że nie wszystkie one były wybrykami gremlinów albo błędów systemu? Jeśli pająkowilki dysponowali przyzwoitą technologią maskowania…

— Oni dysponują znakomitymi technologiami maskującymi. — Geary przypomniał sobie o minach z Honoru.

— Zatem możemy założyć, admirale, iż ludzkość myśląca, że jest jedyną inteligentną rasą we wszechświecie, była od bardzo dawna obserwowana przez kilka innych cywilizacji, które badały nas, jak chciały.

— Dlaczego więc pająkowilki nie skontaktowali się z nami? Wiemy, dlaczego Enigmowie tego nie zrobili, ale te istoty to zupełnie inna sprawa.

— Tego nie wiem.

— Co by zrobili, gdyby nasi koloniści, nasi odkrywcy dotarli do nich przed nami?

— Pewnie zachowaliby się tak jak po spotkaniu z nami — odparła Rione. — Z nieznanego mi powodu czekali na nasze przybycie. Z ich punktu widzenia było to zapewne racjonalne. W praktyce na naszej drodze w tych sektorach przestrzeni stali Enigmowie, więc to im możemy zawdzięczać brak wcześniejszego kontaktu z pająkowilkami.

Geary spoglądał na mapę, próbując myśleć.

— Skoro pająkowilki wiedzą, że Syndycy są naszymi wrogami, czy raczej że nimi byli, co myślą o tym, że tak bardzo zależy nam na dotarciu na Midway przed Enigmami?

Rione uśmiechnęła się po raz kolejny.

— Pająkowilki wierzą, że pomagamy naszym braciom-wrogom w walce z naszymi niebraćmi-wrogami. Chyba zaimponowaliśmy im tym zachowaniem. — Wstała. — Nasze spotkanie nie powinno trwać zbyt długo.

— Rozumiem. — Geary także się podniósł, ale gdy Wiktoria odwracała się w kierunku wyjścia, dodał jeszcze: — Pomogę mu. Wiem, co trzeba zrobić, i zadbam o to, by po powrocie do przestrzeni Sojuszu ktoś się nim zajął.

Spojrzała mu w oczy, a potem skinęła głową, raz, ledwie zauważalnie.

— Miejmy nadzieję, że dożyje tej chwili.

Minutę po tym, jak małżonkowie opuścili kajutę, komunikator zabrzęczał w znajomy sposób.

— Ty jeszcze nie śpisz? — zdziwiła się Desjani.

— Jakbyś nie wiedziała. Dzwonisz po to, by dowiedzieć się, czego chciała emisariuszka Rione?

— A była u ciebie?

— Tak. Wprowadzała mnie w szczegóły ostatnich rozmów z pająkowilkami. — Tania także powinna o nich wiedzieć. — Opowiem ci o tym jutro, ponieważ dzisiaj mam już dość bycia duszą towarzystwa.

— Dziękuję, admirale. — Desjani obrzuciła go zaciekawionym spojrzeniem. — Nie mam pojęcia, co ci powiedziała, ale widzę, że wyglądasz na poruszonego. Czy to kolejny powód do zmartwień?

— Nie wiem. Powiem ci tylko tyle, że jakiś czas temu ludzkość uznała, że wie już wszystko na temat Galaktyki. Od tamtej pory reszta wszechświata nabija się z nas bez przerwy. Oczywiście za naszymi plecami.