Niezwyciężony [Invincible - pl]

Wciąż trudno mi patrzeć na pająkowilki, uznał, gdy dwaj przedstawiciele Obcych pojawili się w owalnej tubie, która była na tyle szeroka, że mogli stanąć obok siebie.

Widział już te istoty w pełnym opancerzeniu, gdy weszły na pokład kapsuły ratunkowej „Balestry”, ale zbroje miały tendencję do wypaczania i wyolbrzymiania rozmiarów noszących je istot. Tym razem, widząc pająkowilki tylko w przepięknych niby-jedwabnych strojach, mógł być pewien ich faktycznych rozmiarów. A istoty te nie były ani tak małe jak krodźwiedzie, ani tak duże jak ludzie. Miały może półtora metra wzrostu, wydawały się także o wiele szersze od ludzi, głównie ze względu na rozstawione szeroko boczne odnóża.

Charban wysunął w ich kierunku pudło z rolkami taśmy izolacyjnej.

— Dla naszych przyjaciół — oświadczył. — Jeden z największych sekretów i jedno z największych odkryć ludzkości. Dzielimy się nim jednak z wami w duchu przyjaźni i zrozumienia.

Słowa towarzyszące przekazaniu daru były o wiele wznioślejsze, niż można by sądzić, patrząc na skrzynkę z najzwyklejszą w świecie taśmą izolacyjną. Jeden z Obcych wyciągnął cztery przednie odnóża, wysuwając przy tym szpony, i ujął ostrożnie oferowane mu opakowanie, jakby zawierało coś niezwykle cennego. Tak przynajmniej wyglądało to z perspektywy Geary’ego.

Rione, dziwnie spięta, stała naprzeciw drugiego pająkowilka. Jej postawa wydała mu się dziwnie znajoma. Choć nie chodziło w tym przypadku o nią… a bardziej o niego samego. Użyta przez nią wcześniej analogia do nieudanych randek obudziła w nim wspomnienie własnych przeżyć z czasów, gdy był jeszcze młodym chłopakiem. Jego wybranka podczas pożegnania zachowywała się podobnie. Choć nie miał zbyt wielkiego doświadczenia w tych sprawach, wyczuł, że coś jest nie tak, więc pocałował ją w policzek zamiast w usta i uścisnął lekko, bez przytulania się do jej ciała.

Czy ten pająkowilk odnosi podobne wrażenie?

Właśnie uniósł wolno cztery odnóża, objął nimi korpus Wiktorii, ledwie go dotykając, a potem jego odrażająca głowa zniżyła się na tyle, by musnąć czoło kobiety, gdy ta zareagowała, naśladując ruchy Obcego.

Wtedy pająkowilk cofnął się szybko. Geary zauważył na jego obliczu i korpusie mocniejsze zabarwienie. Cień różu, nieco niebieskiej barwy i w końcu purpurę, która pozostała tam najdłużej. Żartował wcześniej, że ludzie mogą być dla tych istot równie odrażający jak one dla niego. Teraz, jeśli dobrze odczytywał reakcję Obcego, zaczynał wierzyć, że to może być prawda.

Desjani zaśmiała się cicho i krótko.

— Twarda sztuka. Nienawidzę jej, ale odwagi nigdy jej nie odmówię. Jak długo będziemy ich trzymać pod kwarantanną?

— To zależy od opinii lekarzy, którzy ich przebadają po powrocie.

— Cholera. — Głos Tani zmienił się raptownie. — Czuję przejęcie. To chwila, na którą cała nasza cywilizacja czekała z takim utęsknieniem, o której marzyliśmy od wieków, a może i od tysiącleci. A teraz siedzimy tutaj i patrzymy na to spotkanie.

— Niesamowite, prawda? — mruknął Geary.

— Czy nadal będziesz mnie miał za złą osobę, jeśli powiem ci, że nie mogę się już doczekać chwili, gdy zaproszeni przez nas emisariusze pająkowilków uścisną na powitanie członków rządu Sojuszu?

— Nie. — Ujrzał oczyma wyobraźni, jak Obcy ściska senator Suvę, i uśmiechnął się pod nosem. — Też chciałbym to zobaczyć.

Pierwszy z pająkowilków przemówił wysokim, brzęczącym głosem obcego języka. Wymachiwał przy tym odnóżami, jakby gestykulował dla podkreślenia wagi wypowiadanych słów, a gdy skończył, złożył je wszystkie na przedniej części tułowia. Jego szpony zaklikały kilkakrotnie, zanim skłonił się przed Rione i Charbanem. Potem poruszył odnóżami ponownie, tym razem wskazując odległy punkt skoku, po czym skierował wszystkie cztery przednie odnóża na ludzi.

Generał zawahał się, lecz odpowiedział Obcemu prostym salutem, zanim wycofał się do wahadłowca. Wiktoria obdarzyła oba pająkowilki szerokim uśmiechem, po czym poszła w jego ślady.

Przybysze także ruszyli w głąb owalnej tuby, znikając Geary’emu z pola widzenia.

— I co teraz? — zapytała Wiktoria, odwracając się do Charbana.

— Musimy zamknąć właz, jak sądzę — odparł generał, inicjując procedurę uszczelnienia poszycia i otwarcia wejścia do przedziału osobowego.