Krolowa Zimy [The Snow Queen-pl]

24

— BZ, wolałabym nie wyznaczać wam tego obowiązku; ale nie mogę już dłużej tego odwlekać. — Jerusha stała przy oknie swego biura, wyglądała przez nie, choć jedynym widokiem była ślepa ściana. Zamknięta. Zamknięta…

— W porządku, pani komendant. — Gundhalinu siedział na baczność na krześle dla gości, pogodna zgoda jego głosu ogrzewała jej plecy. — Mówiąc prawdę, chętnie wyrwę się na trochę z Krwawnika. Pewni ludzie skłaniają się trochę za bardzo do “obijaczy”… Ulży mi, gdy odetchnę świeżym powietrzem, choćby od tego zsiniały mi płuca. — Uspokoił ją uśmiechem, gdy się odwróciła. — Nie przejmuję się nimi, pani komendant. Wiem, że wykonuję mą pracę… wiem też, kto wykorzystuje osobistą niekompetencję jako wymówkę, by pani wypadała źle. — Oburzenie ściągnęło mu twarz. — Muszę jednak przyznać, że towarzystwo podwładnych… nuży każdego.

Uśmiechnęła się słabo.

— Zasługujecie na odpoczynek, BZ, bogowie zaświadczą; choć ściganie złodziei w tundrze jest tylko marnowaniem waszego czasu. — Pochyliła się nad biurkiem ostrożnie, starając się nie przewrócić żadnego stosu. — Chciałabym nie musieć wysyłać was, byście nadzorowali bezpieczeństwo portu gwiezdnego, bo, u licha, nie wiem, jak bez waszej pomocy zdołam tu sobie radzić. — Spuściła oczy, wstydząc się trochę, że to przyznaje; nie mogła jednak nie wyrazić swej wdzięczności za jego niezłomną lojalność.

Roześmiał się, kręcąc głową.

— Nie potrzebuje pani nikogo, pani komendant. Nie mogą pani tknąć, póki się pani nie załamuje.

Och, ale się zatamuję… i oni dotykają, codziennie. Potrzebowałam tych słów otuchy, jak życie potrzebuje słońca. Nigdy by jednak tego nie zrozumiał. Dlaczego ona nie urodziła się z poczuciem najwyższej wartości własnej, która zdawała się być nieodłączna od każdego Kharemoughi? Bogowie, musi to być wspaniałe, nigdy nie musieć szukać u innych zapewnień, że czyni się słusznie! Nawet gdy awansowała go na inspektora, nigdy nie przyszło mu do głowy, że mogło za tym stać cokolwiek innego niż jego przydatność na stanowisko oficerskie.

— Cóż, to i tak kwestia miesięcy.

— Już za kilka miesięcy będzie po wszystkim, pani komendant. Nadejdzie Tysiąclecie! Już za kilka miesięcy nastąpi Zmiana i będziemy mogli porzucić tę bryłę błota, zapomnieć o niej do końca życia.

— Staram się nie sięgać tak daleko w przyszłość. Jeden dzień naprzód, tak podchodzę do rzeczy. — Bezmyślnie przełożyła stosik kart z podaniami.

Gundhalinu wstał, w jego oczach pojawiła się troska.

— Pani komendant… jeśli potrzebuje pani kogoś, kto będzie wypełniał pani rozkazy podczas mej nieobecności, proszę wziąć KraiVieuxa. Otoczył się twardą skorupą, lecz myśli co najmniej połową mózgu… uważa też, że stara się pani pracować uczciwie.

— Naprawdę? — spytała ze zdumieniem. KraiVieux był starym oficerem, jednym z ostatnich, u których by podejrzewała najmniejszą nawet skłonność do akceptowania jej. — Dzięki, BZ. To mi pomoże. — Uśmiechnęła się znowu, tylko z małym wysiłkiem.

Kiwnął głową.

— Cóż, chyba lepiej zacznę się pakować. Pani komendant… niech pani dba o siebie.

— Wy też, BZ — odpowiedziała na jego salut, patrzyła, jak wychodzi z biura. Doznała nagłego, szarpiącego przeczucia, że już nigdy więcej go nie zobaczy. Przestań! Chcesz sprowadzić na niego pecha? Okrążając biurko, sięgnęła do kieszeni po paczkę iestów; niepewną ręką odpowiedziała na brzęczenie łączności wewnętrznej.