Krolowa Zimy [The Snow Queen-pl]

— Przedstawiacie sprawy tak delikatnie. Jak mężczyzna może odmówić wam czegokolwiek? — Głos miał twardy jak żelazo. — Wasza Wysokość, co macie na myśli?

Położyła łokieć na tłumiącej zmysły poręczy fotela. Jak ciało. Jakby dotykała ciała.

— Chcę, by podczas Święta coś się stało, coś, co spowoduje chaos — kosztem Letniaków.

— Macie pewnie na myśli wypadek podobny do tego, jaki spotkał poprzedniego komendanta policji, lecz oczywiście na znacznie większą skalę. — Jego głos nie zdradzał żadnego zdziwienia; zarazem uspokajało to ją i drażniło. — Może narkotyki w dostarczanej wodzie.

Dlaczego jednak miałoby to mnie drażnić? To mój pomysł. — Żadnych narkotyków. Mogłyby zaszkodzić i moim ludziom, a tego nie chcę. Musimy zachować kontrolę. Miałam na myśli epidemię, taką, na jaką większość Zimaków zostałaby zaszczepiona. Letniacy byliby wobec niej bezbronni.

— Rozumiem. — Lekkie skinięcie. — Tak, można to załatwić, choć będzie to z mojej strony wielka zdrada Hegemonii, jeśli dam wam środki umożliwiające zachowanie władzy. Dla naszych interesów najbardziej korzystne jest utrzymanie władzy nad dzikusami nawet po odlocie.

— Interesy Hegemonii są sprzeczne z waszymi — warknęła. Nie jesteście bardziej wobec niej lojalni niż ja. — Zapach kadzideł w powietrzu był zbyt mocny, jakby coś skrywał.

— Nasze interesy pokrywają się w kwestii wody życia — usłyszała jego uśmiech.

— Wymieńcie wiec swą cenę. Nie mam czasu na brniecie w mroku. — Zaostrzyła swój głos, dźgnęła nim w jego chamską bezkształtność.

— Chcę łupów z trzech Łowów. Wszystkich.

— Trzech! — roześmiała się krótko, nie przyznając, że nie spodziewała się po nim mniejszego żądania.

— Wasza Wysokość, ile wynosi okup za królową? — Otaczająca ich ciemność niemal namacalnie przesyciła jego głos; uświadomiła sobie znowu, o ile lepszy miała słuch, starający się wyrównać brak widoku jego twarzy. — Jestem pewien, że policja bardzo by się zainteresowała tym, co szykujecie dla tego świata. Ludobójstwo jest poważnym zarzutem — zwłaszcza wobec własnego ludu. Czego się jednak można spodziewać po rządach kobiety… Jak wiecie, w Hegemonii kobiety nie panują. Na wielu planetach jest sporo miejsc, w których złamano by nawet twoją butę, Arienrhod.

Ręce Arienrhod zacisnęły się od niespodziewanego natężenia jego nienawiści, straszliwy cios rozpalonego do białości potępienia przebił się przez zaciągnięte kurtyny mroku. Rozpoznała szczególny odór tkwiący pod zapachem kadzideł… odór choroby czy rozkładu. Nie odważy się.

— Nie groź mi, Thaninie Jaakola. Możesz sobie być panem niewolników na Wielkiej Niebieskiej, człowiekiem odpowiedzialnym za dużą część nieszczęść na siedmiu różnych światach — pozwoliła mu poznać swą prywatną wiedzę — lecz do Zmiany jest to mój świat, Jaakola, i przebywasz na nim tylko dlatego, że na to pozwalam. Cokolwiek spotka mnie, spotka i ciebie, bo jeśli coś mi się stanie, utracisz ochronę przed prawem. Jestem pewna, że jest wiele miejsc, gdzie i ciebie by upokorzono. — Jestem pewna, że nigdy nie zapomnisz tej chwili. — To, o co cię proszę, jest rzeczywiście ryzykowne, lecz i proste. Jestem też pewna, zważywszy na twe zasoby, że załatwisz to bez trudu. Dam ci cały łup z ostatnich Łowów Starbucka… to wartość okupu za Królową, dla ciebie i dla każdego innego.

Ciemność wzmacniała ich oddechy i jego milczenie. Arienrhod też się nie odzywała. Wreszcie wychwyciła lekkie skinienie głową i usłyszała:

— Tak. Załatwię tę sprawę za umówioną cenę. Z radością będę myślał o tobie rządzącej Tiamat po naszym odlocie — bez wody życia, która utrzymywałaby twą młodość. Panowanie nad Krwawnikiem po naszym odejściu… wiesz sama, że bez nas będzie to inne miejsce. Naprawdę inne. — Jego śmiech ciągnął się jak guma.

Arienrhod wstała bez dalszych uwag; dopiero gdy odwróciła się do niego plecami i podeszła do drzwi, pozwoliła sobie na grymas.