Panowie i damy [Lords and Ladies - pl]

— Jacy inni? — powtórzyła Magrat.

— Jestem pewien, że nastąpiło przebicie intercontinuumalne. Pojawiła się wyraźna różnica w poziomach energetycznych.

— Ale jacy inni? — nie ustępowała Magrat. Myślak Stibbons rozejrzał się nerwowo, badając spojrzeniem las.

— Zejdźmy ze ścieżki — zaproponował. — Tu się kręci o wiele więcej elfów.

Po czym zniknął w krzakach. Magrat ruszyła za nim i zobaczyła drugiego maga, opartego o drzewo jak drabina. Miał na twarzy szeroki uśmiech.

— To kwestor — przedstawił kolegę Myślak. — Obawiam się, że trochę przesadziliśmy z pigułkami z suszonej żaby. — Podniósł głos. — Jak… się… pan… czuje?

— Może zjem trochę tej pieczonej łasicy, skoro pan taki miły — odparł kwestor, uśmiechając się promiennie do pustki.

— Dlaczego jest taki sztywny? — zdziwiła się Magrat.

— Sądzimy, że to skutek uboczny.

— Nie możecie jakoś temu zaradzić?

— Jak to? A po czym byśmy przekraczali strumienie?

— Zgłoście się jutro, piekarzu. Wezmę te chrupiące! — rzekł kwestor.

— Poza tym jest chyba całkiem zadowolony — dodał Myślak. — Czy jesteś wojowniczką, pani?

— Co? — nie zrozumiała Magrat.

— No, w tej zbroi i w ogóle…

Magrat spojrzała na siebie. Wciąż trzymała miecz. Hełm zsuwał się jej na oczy, ale wypchała go trochę strzępami ślubnej sukni.

— Ja, tego… Tak. Tak jest, zgadł pan. Właśnie nią jestem — oznajmiła. — Stanowczo.

— I przyjechałaś pani na ślub, jak sądzę? Tak jak my?

— Rzeczywiście. Zdecydowanie na ślub. To prawda. — Mocniej ścisnęła miecz. — A teraz proszę mi opowiedzieć, co zaszło. Zwracając szczególną uwagę na to, co się stało z innymi.

— No więc… — Myślak z roztargnieniem ujął skraj swej podartej szaty i zaczął nawijać go na palec. — Wszyscy pojechaliśmy, żeby obejrzeć tę Rozrywkę. Sztukę. Rozumiesz, pani? Aktorstwo. I… była bardzo zabawna. Występowali wieśniacy w ciężkich butach i słomianych perukach, i łazili dookoła udając, że są panami i damami, i w ogóle. Wszystko mylili. Bardzo zabawne. Kwestor śmiał się do rozpuku. Chociaż muszę zaznaczyć, że śmiał się też z drzew i kamieni. Ale wszyscy się dobrze bawili… I wtedy…

— Chcę wiedzieć wszystko — wtrąciła Magrat.

— No więc… więc… zdarzyło się coś, czego tak naprawdę nie pamiętam. Chyba miało to coś wspólnego ze sztuką. Znaczy… nagle wszystko stało się całkiem rzeczywiste. Rozumiesz mnie, pani?

— Nie.

— No, był tam taki jeden z czerwonym nosem i krzywymi nogami, grał Królową Elfów czy coś takiego, i nagle nadal był sobą, ale… wszystko zdawało się… wszystko dookoła zniknęło, zostali tylko aktorzy… i ten wzgórek… Znaczy się, musieli być rzeczywiście dobrzy, bo naprawdę uwierzyłem… Pamiętam chyba, że w pewnej chwili ktoś poprosił, żebyśmy klasnęli w ręce… Wszyscy wyglądali bardzo dziwnie, słychać było ten śpiew, i był cudowny… i…

— Uuk.

— I wtedy bibliotekarz mnie uderzył — dokończył Myślak.

— Dlaczego?

— Lepiej żeby sam opowiedział.

— Uuk uk ik. Uk! Uuk!

— Odkaszlnij, Julio! Napij się czegoś! — wtrącił kwestor.

— Nie zrozumiałam, co mówił bibliotekarz — powiedziała Magrat.

— Uhm… Byliśmy wszyscy obecni przy rozdarciu międzywymiarowym — wyjaśnił Myślak. — Wywołanym wiarą. Sztuka była ostatnim czynnikiem, który doprowadził do otwarcia. Gdzieś w pobliżu musiał leżeć niezwykle delikatny obszar niestabilności. Trudno to opisać, ale gdybyś pani miała gumową membranę i kilka ołowianych ciężarków, mógłbym zademonstrować…

— Chce pan mi wmówić, że te… te stwory istnieją, ponieważ ludzie w nie wierzą?

— Ależ nie. Podejrzewam, że istnieją niezależnie. Ale są tutaj, bo ludzie wierzą w nie tutaj.

— Uk.

— On pobiegł z nami. Wystrzeliły do niego z łuku.

— Iik.

— Ale to go tylko zaswędziało.

— Uk.

— Normalnie jest łagodny jak baranek. Naprawdę.

— Uk.

— Ale nie może znieść elfów. Uważa, że nieodpowiednio pachną.

Bibliotekarz rozszerzył nozdrza.

Magrat niewiele wiedziała o dżunglach, ale wyobraziła sobie drzewa, a na nich małpy, które wyczuwają ostrą woń tygrysa. Małpy nigdy nie podziwiają lśniącego futra ani błysku w oku, bo zbyt dobrze wiedzą o zębach w paszczy.

— Tak — zgodziła się. — Wcale mnie to nie dziwi. Krasnoludy i trolle też ich nienawidzą. Choć nie przypuszczam, żeby nienawidziły tak bardzo jak ja.

— Nie możesz walczyć z nimi wszystkimi, pani — ostrzegł ją Myślak. — Tam na wzgórzu roją się jak pszczoły. Są też między nimi latające. Bibliotekarz mówił, że każą ludziom przyciągać powalone pnie i różne takie, żeby przewracać te, no wiesz, pani, kamienie. Na wzgórzu stało kilka kamieni. Elfy je atakują. Nie wiem dlaczego.

— Widzieliście jakieś czarownice na Rozrywce? — spytała Magrat.