Panowie i damy [Lords and Ladies - pl]

Królowa siedziała na zaimprowizowanym tronie w swoim namiocie. Oparła łokieć o poręcz, a palcami w zadumie gładziła podbródek. Inne elfy siedziały wokół niej w półokręgu… tyle że „siedziały” nie jest odpowiednim słowem. Rozpierały się — elfy potrafią ułożyć się wygodnie nawet na drucie. Te tutaj miały na sobie więcej koronek i aksamitu, a mniej piór, choć trudno powiedzieć, czy to sugerowało elfią arystokrację — elfy noszą to, na co im tylko przyjdzie ochota, przekonane, że i tak wyglądają oszałamiająco[36].

Każdy z nich wpatrywał się w Królową i był zwierciadłem jej nastrojów. Kiedy się uśmiechała, one też się uśmiechały. Kiedy powiedziała coś, co uważała za zabawne, śmiały się.

W tej chwili obiektem jej uwagi była babcia Weatherwax.

— Co się dzieje, stara kobieto? — zapytała.

— To nie takie proste — odparła babcia. — Myślałaś, że pójdzie ci łatwo, co?

— Rzuciłaś jakiś czar, prawda? Coś z nami walczy.

— Nie czar. Żadnych czarów. Po prostu zbyt długo was tu nie było. Wszystko się zmienia. Kraina należy teraz do ludzi.

— To nie może być prawda — orzekła Królowa. — Ludzie biorą. Orzą żelazem. Pustoszą krainę.

— Niektórzy rzeczywiście, muszę ci to przyznać. Inni oddają więcej, niż zabrali. Oddają miłość. Mają ziemię w kościach. Pokazują krainie, czym jest. Do tego służą ludzie. Bez ludzi Lancre byłoby tylko kawałkiem gruntu z rosnącymi na nim zielonymi kawałkami. Nie wiedziałyby nawet, że są drzewami. Żyjemy tu razem, madame; my i kraina. To już nie jest ziemia, to państwo. Jest jak koń ujeżdżony i podkuty, jak oswojony pies. Za każdym razem, kiedy ludzie tną pługiem ziemię, kiedy sieją ziarno, odsuwają krainę dalej od ciebie. Wszystko się zmienia.

Verence siedział obok Królowej. Źrenice miał małe niczym główki szpilek i uśmiechał się słabo, ale bezustannie, w sposób przywodzący na myśl kwestora.

— Aha. Kiedy jednak się pobierzemy, kraina musi mnie uznać — stwierdziła Królowa. — Według twoich reguł. Wiem, jak to działa. Być królem to coś więcej niż tylko nosić koronę. Król i kraina są jednym. Król i królowa są jednym. A ja będę królową.

Uśmiechnęła się do babci.

Elfy stały po bokach babci i przynajmniej jeden za jej plecami, wiedziała o tym. Nie były skłonne do wahań — jeśli poruszy się bez pozwolenia, zginie.

— A czym ty będziesz, jeszcze nie zdecydowałam — mówiła dalej Królowa.

Uniosła przepięknie szczupłą dłoń. Kciuk i palec wskazujący ułożyła w pierścień, który przyłożyła do oka.

— A teraz ktoś nadchodzi — powiedziała. — W zbroi, która nie pasuje, z mieczem, którego nie potrafi użyć, i toporem, który ledwie może podnieść. Nadchodzi, bo to takie romantyczne, prawda? Jak się nazywa?

— Magrat Garlick — poinformowała babcia.

— Jest potężną czarodziejką?

— Nieźle sobie radzi z ziołami. Królowa zaśmiała się.