Krolowa Zimy [The Snow Queen-pl]

Drzwi się otwarły, nim odpowiedziała sobie na to pytanie, wszedł kapitan — och, bogowie, jak on się nazywa? — i zasalutował.

— Melduje się kapitan Kerla Tinde, pani komendant — jakby sądził, że go nie pamięta. Przywykła już do zimnego, wyniosłego tonu. W policji nie znoszono jej energii, z małymi tylko wyjątkami, bliska już była odwzajemnienia tych uczuć. Dyscyplina poszła w diabły, nie mogła jednak wszystkich zdegradować, a spróbowała już wszystkiego innego. Nie słuchają jej, bo jest kobietą, tak (niech będzie przeklęty dzień, w którym postanowiła być kimś innym)… lecz także dlatego że zajęła miejsce słusznie należące się Mantagnesowi. I przez to, że był to pomysł Królowej. Uważali ją za marionetkę władczyni, a jak mogła udowodnić, że tak nie jest, skoro sznurki Arienrhod oplatały ją jak pajęczyna, trzymały zawieszoną między niebem i piekłem, wysysały jej wolę ciągnięcia dalej?

— Co jest, KerlaTinde? — spytała, niezdolna do pozbycia się ostrości głosu.

— Pozostali oficerowie poprosili mnie, bym przemówił w ich imieniu, proszę pani. — Zabrzmiało to wyjątkowo niestosownie. — Chcemy, aby skończyło się zmuszanie oficerów do patrolowania miasta. Uważamy, że to obowiązek zwykłych policjantów; oficerowie niszczą swój autorytet, gdy są zmuszani do prześladowania obywateli na ulicy.

— Wolelibyście raczej, by obywatele prześladowali się nawzajem? — Zbyt łatwo się skrzywiła, wychylając się naprzód. — Jakie ważniejsze obowiązki chcielibyście pełnić w zamian?

— Te, do których jesteśmy przeznaczeni! I bez patrolowania mamy za mało czasu na pracę papierkową. — Jego szeroka twarz odbiła jej skrzywienie, grymas za grymas. Spojrzał znacząco na stosy pudełek z taśmami zawalające biurko.

— Wiem, KerlaTinde — odpowiedziała, też na nie patrząc. — Wycinam ile tylko mogę czerwonych taśm. — Powinieneś zobaczyć siniaki, jakie zarobiłam za to od Hovanesse. — Wiem, że padnięcie komputera pogorszyło wszystko dziesięć razy, lecz, do licha, ciągle głównym naszym zadaniem jest chronienie obywateli Hegi i to musi być wykonywane.

— To choć raz dajcie nam coś wartego trudu! — KerlaTinde machnął ręką na nie istniejący widok za oknem. — Lepszego od wyciągania pijaków z rynsztoka. Pozwólcie nam szukać wielkich przestępców, składać oskarżenia, które będą coś znaczyć.

— Nigdy takich nie uzyskacie. To tylko strata czasu. — Bogowie, naprawdę to mówię? To rzeczywiście ja, ta sama, która stała tam gdzie on i mówiła to, co on powiedział? Pod biurkiem zgniotła w bolesną kulkę pustą paczkę iestów. Ale to prawda, co mu właśnie oznajmiła…

Gdy tylko została komendantem, spróbowała zgnieść wielkie ryby, o których wiedziała, że kierują tu, w Krwawniku, siatkami międzyplanetarnych przestępców. Wszyscy przeciekli jej między palcami jak woda. Wszelka nielegalna działalność, o którą mogliby być oskarżeni na Tiamat, okazała się być prowadzona przez miejscowych obywateli. A Zimacy podlegali prawu Królowej; nie mogła ich tknąć bez jej zezwolenia.

— Komendant LiouxSked tak nie uważał.

Akurat. Nie było jednak sensu tego mówić. Czy LiouxSked znajdował się w takim samym rozwścieczającym impasie? A może Arienrhod przekształciła dla niej społeczeństwo Krwawnika? Nie mogła wytłumaczyć tego ani KerlaTinde, ani nikomu innemu; wiedzieli już, że jest w kieszeni Królowej i żadne jej słowa nie potrafiłyby tego zmienić.

— KerlaTinde, patrolujecie ulice z ważnych powodów, wiecie, że nasilają się napady — za tym także dostrzegała rękę Arienrhod; czytała w oczach oficera, że i o to ją obwinia w miarę zbliżania się do odlotu. Nie dostaniemy już żadnych uzupełnień. Dlatego będziecie patrolować Ulicę, póki nie każę wam przestać; póki ostatni statek nie oderwie się od tej planety.

— Główny inspektor Mantagnes nie…

— Mantagnes nie jest komendantem, do cholery! Ja nim jestem! — Głos jej się załamał. — Ja wydaję rozkazy. Teraz, kapitanie, wyjdźcie z mego biura, nim zrobię was porucznikiem.

KerlaTinde cofnął się, jego oliwkowa skóra pociemniała od urazy. Drzwi odcięły ją od jeszcze jednej nie rozstrzygniętej konfrontacji, kolejnego głupiego błędu.