Ludzie z gwiazdy Pella [=Stacja Podspodzie / Downbelow Station - pl]

— Opowiedzcie o Bennecie — poprosił Wielkolud, bo podobnie jak inni z przybywających tu i odchodzących, bez względu na to, który obóz z Podspodzia ich tu przysłał, bywał w obozie ludzi i znał Bennetta Jacinta; i na Nadwyżu nastała wielka żałoba, kiedy dotarła do nich wieść o śmierci Bennetta.

— Ja opowiem — zaofiarowała się Satyna, bo to ona, najkrócej tu przebywająca, opowiadała tę historię pośród innych legend, jakie snuli w tym miejscu hisa. Prowadzone co wieczór, od dnia ich przybycia, gawędy nie dotyczyły małych dokonań hisa, których życie było zawsze takie samo, ale dokonań Konstantinów i tego, jak Emilio i jego przyjaciółka Miliko znowu przywrócili hisa uśmiech… i wspomnień o Bennecie, w którym umarł przyjaciel hisa. Ze wszystkich, którzy przybywali na Nadwyże, żeby opowiadać tę historię, nikt nie widział, jak to się stało, musiała więc stale opowiadać wszystko od początku.

— Przychodzi do młyna — ciągnęła doszedłszy do tego smutnego fragmentu opowieści — i mówi, że tu nie miejsce dla hisa, nie, nie, proszę uciekać, ludzie to zrobią, ludzie zrobią tak, że rzeka nie zabierze hisa. I pracuje własnymi rękami, ani nie krzyknie, nie, on kocha hisa. Nadaliśmy mu imię, ja mu je nadałam, bo on nadał mi moje ludzkie imię i dał mi mojego dobrego ducha. Nazwałam go Przychodzący-z-Jasności.

Rozległ się pomruk, ale pomruk uznania, nie krytyki, pomimo że było to słowo-duch przeznaczone dla samego Słońca. Hisa otoczyli się ramionami i drżeli, jak zawsze, kiedy głośno wypowiedziała to imię.

— I hisa nie zostawili człowieka-Bennetta, o nie. Pracowali z nim, żeby uratować młyn. I potem ta stara rzeka, ona jest zła na ludzi i hisa, zawsze zła, ale najbardziej zła na ludzi-Lukasów, którzy ogołocili jej brzegi i zabrali jej wodę. I ostrzegamy człowieka-Bennetta, że nie może ufać starej rzece i on nas słucha i wraca; ale my hisa, pracujemy, żeby uratować młyn i żeby Bennett nie był smutny. A stara rzeka podchodzi wyżej i zabiera pale ; a my krzyczymy szybko, szybko wracaj! do hisa którzy pracują. Ja, Satyna, pracowałam tam i widziałam. — Uderzyła się pięścią w pierś i dotknęła Niebieskozębego upiększając w ten sposób swą opowieść. — Niebieskozęby i Satyna, my widzimy, my biegniemy na ratunek hisa i Bennettowi, i dobrym ludziom, jego przyjaciołom, wszyscy, wszyscy biegniemy, żeby im pomóc. Ale stara rzeka połyka ich i dobiegamy za późno, wszyscy za późno. Młyn się wali, ssst! A Bennett sięga po hisa, których stara rzeka trzyma w ramionach. Jego też ona chwyta, razem z człowiekami, którzy pomagają. My krzyczymy, my płaczemy, my błagamy starą rzekę, żeby oddała Bennetta; ale ona i tak go zabiera. Całych hisa oddaje, ale zabiera człowieka-Bennetta i jego przyjaciół. Nasze oczy są tego pełne. On umiera. On umiera wyciągając ręce po hisa, umiera przez swoje dobre serce i stara rzeka, zła stara rzeka połyka go. Ludzie znajdują go i grzebią. Ja ustawiam nad nim kije-dusze i składam mu dary. Przybywam tutaj i mój przyjaciel Niebieskozęby przybywa, bo to Okres. Przybywam na pielgrzymkę tu, gdzie jest dom Bennetta.

Rozległ się pomruk pochwały, otaczające ich pierścieniem ciała zaczęły się kołysać. Oczy błyszczały od łez.

I stała się rzecz dziwna i niepojęta, bo paru z obcych hisa z Nadwyża podeszło do skraju tłumku Dołowców i też zaczęło się kołysać, z oczami utkwionymi w obojgu.

— On kocha — odezwał się jeden z nich, wprawiając tym w osłupienie innych. — On kocha hisa.

— Tak — zgodziła się Satyna. Słowa jednego ze strasznych obcych i świadomość, że słuchali, co jej leży na sercu, sprawiły, że w gardle zaczęło jej coś wzbierać. Namacała wśród swoich woreczków dary ducha. Wydobyła jasną szmatkę i uniosła ją ostrożnie. — To mój dar ducha, moje imię, które mi nadał. Hisa znowu się zakołysali i zamruczeli pochwalnie.

— Jakie jest twoje imię, gawędziarko?

Przycisnęła do piersi swój dar ducha i wstrzymawszy oddech patrzyła rozszerzonymi oczyma na obcego, który zadał to pytanie. Gawędziarko. Ta pochwała z ust obcego Starego przyprawiła ją o gęsią skórkę.

— Jestem Niebo-Ją-Widzi. Ludzie nazywają mnie Satyna. Wyciągnęła rękę, żeby pogłaskać Niebieskozębego.