Wielobarwny kraj [The Many-Colored Land - pl]

Pozwoliła mu odejść.

Z wysiłku pociemniało jej w oczach, a głowa paskudnie bolała z powodu upartego mózgu drapieżnika. Ale!…

— To ty to zrobiłaś, prawda? — zapytała Amerie.

Felicja kiwnęła głową.

— Ale z cholernym wysiłkiem. Te bestie nie są sterowanejak chalika lekkim autopilotem. Przez cały czas ze mną walczył. Psodźwiedzie działają na zasadzie treningu-warunkowania. A to trudniej przełamać, bo jest osadzone w podświadomości. Ale mam wrażenie, że już to sobie obliczyłam. Najlepiej się za nie brać wtedy, gdy są zmordowane, przy końcu całodziennej wędrówki. Gdybym mogła opanować dwa albo i więcej…

Amerie zrobiła bezradny gest. Dla mniszki było to niepojęte: bezpośredni nacisk umysłu na umysł, działanie siły przekraczającej jej własne możliwości umysłowe. Jak może się czuć metapsychik, nawet tak niedoskonały jak Felicja, kiedy manipuluje innymi istotami żyjącymi? Kiedy porusza i kształtuje materię nieożywioną? Jak to jest, gdy się naprawdę kreuje? Nie zaledwie widmo buta turystycznego, jak jej się to udało za pomocą przyrządu Epone, ale namacalną iluzję, a może nawet czystą materię i energię? Jak to jest, gdy się łączy Jednością z innymi umysłami? Sonduje mózgi? Dysponuje potęgą aniołów?

Jasna planeta świeciła na wschodzie koło wznoszącego się nad horyzontem słońca. Wenus… nie, nazwij ją innym, starożytniejszym imieniem: Lucyfer, promienny anioł poranka. Amerie poczuła dreszczyk lęku.

Nie wódź jej na pokuszenie, ale wybacz nam, gdy się grzejemy przy ogniu Felicji, nawet jeśli ona płonie…

Karawana schodziła z płaskowyżu ku kolejnej dolinie rzecznej, prowadzącej na zachód przez Monts du Charolais. Rozrzucone karłowate palmy, sosny i drzewka świętojańskie wyżyn zniknęły, ustąpiły miejsca klonom i topolom, orzechom włoskim i dębom, w końcu gęstemu wilgotnemu lasowi bezlistnych cyprysów, zagajnikom bambusowym i potężnym starym tulipanowcom o pniach ponadczterometrowej średnicy. Wszędzie rosły gęsto krzewy, krajobraz wyglądał więc jak typowa pierwotna dżungla. Amerie bezustannie wypatrywała dinozaurów i latających gadów, wiedząc równocześnie, że jest to idiotyczny pomysł. Ostatecznie fauna pliocenu była bardzo podobna do istniejącej na Ziemi sześć milionów lat później.

Czasem mignął jeźdźcom jelonek o rozdwojonych rogach, jeżozwierz albo olbrzymia locha w towarzystwie sprytnych, pasiastych warchlaków. Stado średniej wielkości małp skakało w górnych piętrach lasu podążając za karawaną, ale nigdy nie zbliżało się na tyle, by można je było wyraźnie zobaczyć. Od czasu do czasu widać było krzaki i mniejsze drzewka wyrwane z korzeniami i odarte z zieleni. Sterty śmierdzących słoniami odchodów zdradzały, że jest to robota mastodontów. Potężny ryk kociego drapieżnika wywołał odpowiedź ze strony psodźwiedzi, które zawyły wyzywająco. Czy był to machairodus, podobny do lwa kot szablozębny, najpospolitszy z wielkich drapieżników pliocenu?

Po więziennych doświadczeniach w zamku i paraliżujących przejściach nocnego pochodu chrononautów ogarnęło teraz nowe uczucie, które pokonało nawet ich zmęczenie, rozdrażnienie i pamięć utraconej nadziei. Ta puszcza, oświetlona skośnymi promieniami porannego słońca, niewątpliwie należała do innego świata, innej Ziemi. Tutaj dotykalną rzeczywistością było to nieskalane odludzie, o którym wszyscy śnili. Odejmij żołnierzy, kajdany i Obcą panią niewolników, a pliocen ujrzysz jako raj.

Gigantyczne, oroszone pajęczyny, niewiarygodnie dużo kwiatów, owoce i jagody błyszczące jak barokowe klejnoty w oprawach o wielu odcieniach zieleni.. — Urwiska, z których spadały małe wodospady do jeziorek pod omszonymi grotami… stada ufnych zwierząt… To piękno było rzeczywiste! Więc mimo wszystko więźniowie nagle odkryli, że szukają w dżungli jeszcze więcej cudów, i tak pożądliwie jak każda banda turystów łaknących wrażeń. Ból Amerie jakby przestał istnieć na widok purpurowoczarnych motyli i barwnych żab drzewnych o głosach jak czarodziejskie dzwonki. Nawet teraz, w sierpniu, ptaki śpiewały pieśni godowe, bo w świecie, gdzie nie było prawdziwej zimy, nie nauczyły się jeszcze odlatywać i mogły wywieść więcej niż jedno pokolenie piskląt rocznie. Jakaś niebywała wiewiórka z pędzelkami na uszach i sierścią w zielonkawe i pomarańczowe łaty zaskrzeczała z niskiej gałęzi. Na innym drzewie rozwiesił się nieruchomo pyton tak gruby jak beczułka piwa i tak wspaniale ubarwiony jak dywan z Kermanshahu. A dalej przebiegały malutkie antylopy z nóżkami jak gałązki i ciele nie większym od królika! Owdzie przeleciał ptak z chrapliwym wronim głosem, przyodziany wspaniale w fioletowe, różowe i ciemnogranatowe pióra! Nad strumieniem olbrzymia wydra stanęła słupka na tylnych łapach i jakby się przyjacielsko uśmiechała do przejeżdżających więźniów. A poniżej pasły się dzikie chalikotheria, nieco mniejsze i ciemniejsze od swych udomowionych kuzynów, rwąc sitowie na śniadanie z wyrazem pełnym godności pomimo zwisających im z pysków snopków ociekającej wodą zieleni. W niskiej trawie przy ścieżce rosło mnóstwo grzybów: koralowych, czerwonych w białe cętki, błękitnych z karmazynowymi blaszkami i korzonkami. Pełzały wśród nich stonogi wielkości salami, wyglądające jakby je świeżo polakierowano na szkarłatno i w kremowe faliste paski…