Krolowa Zimy [The Snow Queen-pl]

— A co innego mogli zrobić? — wtrącił się rozzłoszczony Cress. — Oddać się w ręce Sinych? Pozwolić mi umrzeć?

Aspundth spojrzał na niego bez wyrazu.

— Uważacie jej zdrowie za dobrą cenę.

Wzrok Cressa spoczął na koniczynce na piersi Aspundtha, przesunął się na wytatuowane gardło Moon, lecz nie na jej oczy. Pokręcił głową.

— Tak. — Moon spojrzała, jak twarz Cressa rozluźniła się na te słowa. — To był mój obowiązek. Ale okazałam się za słaba. — Pociągnęła ze stojącej przed nią wysokiej, oszronionej szklanki; brzoskwiniowej barwy napój zamusował jej w ustach, wywołał łzy.

— Skoro tak, uważam cię za człowieka o najsilniejszym umyśle — albo największym szczęściu — spośród wszystkich, jakich znam.

— Mnie? — Moon splotła ręce na kojącej chłodem szklance. — Kiedy więc przestanę się obawiać powrotu do ciemności? Ciągle czuję, że Przekaz to… to jakby umieranie od środka! — Pociągnęła nowy łyk, aż zasnuły się jej oczy. — Nienawidzę ciemności !

— Tak, wiem. — Aspundth przez chwilę siedział cicho. — Elsevier, czy możesz tłumaczyć? Bardzo mi zależy, by Moon dobrze zrozumiała każde słowo.

Elsevier przytaknęła i zaczęła powtarzać po tiamatańsku słowa Aspundtha.

— Tiamat jest… zacofany. Czy wiesz, dokąd trafiasz, gdy znajdujesz się w ciemności? Czy rozumiesz, dlaczego niekiedy widzisz inne światy? — Po zakończeniu tłumaczenia Elsevier pokręciła głową i szepnęła do Aspundtha: — To dlatego ją do was sprowadziłam.

Moon spojrzała na okno, szukając nieba.

— Pani wybiera…

— Ach. Na waszym świecie przyczyną jest bogini, a przynajmniej zawsze w to wierzyliście. Co byś pomyślała, gdybym ci powiedział, że twoje wizje nie są darem bogów, lecz dziedzictwem Starego Imperium?

Moon poczuła, jak wstrzymuje oddech, i szybko go wypuściła.

— Tak! To znaczy… spodziewałam się tego. Wszyscy tu wiedzą, że jestem sybillą; ale skąd? Ty jesteś sybillą, a nigdy nie słyszałeś o Pani. — Już dawno temu przestała rozumieć Matkę Morza dosłownie, jako piękną kobietę o włosach z wodorostów, odzianą w pianę, wznoszącą się z fal w powożonej przez mery muszli. Nawet bezkształtna, podstawowa siła, której dotyk czuła niekiedy w swej duszy, nie zawierała w sobie nic z Niej. Jeśli w ogóle czuła cokolwiek, poza własnym pragnieniem odczucia…

— Wy, pozaziemcy, macie tylu bogów. — Utrata i zmiana zbyt ją oszołomiła, by dotarł do niej jeszcze jeden cios. — Dlaczego jest ich tak wielu?

— Bo jest tyle światów; każdy ma co najmniej jednego, a zwykle wielu. “Moi bogowie czy twoi”, powiadają: “kto wie, którzy są prawdziwi?” Dla pewności czcimy ich wszystkich.

— Jak jednak Stare Imperium mogło umieścić wszędzie sybille? To byli przecież ludzie, a nie bogowie?

— Byli. — Sięgnął po stojącą na środku stołu wazę z owocami w cukrze. — Choć mieli potęgę niemal boską. Potrafili podróżować bezpośrednio między planetami, w ciągu tygodni czy miesięcy, a nie lat, mieli nadświetlną komunikację i napęd gwiezdny. A mimo to Imperium się w końcu rozpadło… nawet oni przecenili swe możliwości, a przynajmniej tak sądzimy. Jednakże w czasie schyłku Imperium grupa wybitnych, pozbawionych egoizmu ludzi stworzyła magazyn, bank danych dotyczących stanu wiedzy o wszystkich obszarach nauki. Mieli nadzieję, że zgromadziwszy wszystkie odkrycia ludzkości w jednym, niezniszczalnym miejscu, osłabią zbliżające się załamanie ich cywilizacji, przyspieszą znacznie jej odbudowę. A ponieważ rozumieli, iż rozpad techniczny może na wielu światach okazać się całkowity, opracowali najprostszy środek dostępu do swego banku danych — wykorzystujący ludzi. Sybille, które mogą przekazywać swą chłonność bezpośrednio wybranym przez nie następcom, za pośrednictwem krwi.

Moon dotknęła palcami blizny na przegubie.

— Ale… jak czyjaś krew może pokazać, co mieści się w… w maszynie na jakiejś innej planecie? Nie wierzę w to!

— Nazwij to boskim zakażeniem. Wiesz, co to jest zakażenie?

Przytaknęła.

— Gdy ktoś jest chory, trzymamy się od niego z dala.

— Dokładnie. “Zakażenie” sybilli jest chorobą stworzoną przez ludzi, osiągnięciem biotechnicznym tak złożonym, że dopiero zaczęliśmy odsłaniać jego tajemnice. Wywołuje ono, a może wszczepia, pewne zmiany w tkance mózgu, dzięki którym sybilla może odbierać komunikaty przekazywane z szybkością nadświetlną. Staje się odbiorcą i nadawcą. Łączy się bezpośrednio z pierwotnym źródłem danych. To tam trafiasz, gdy zapadasz się w pustkę. Gubisz się nie w kosmosie, lecz w obwodach komputera. A czasami porozumiewasz się z sybillami przebywającymi na innych planetach, które znają odpowiedzi na pytania, jakich Stare Imperium nigdy nie zadawało. — Stuknął się z nią szklanką z zachęcającym uśmiechem. — Suszy mnie od tej gadaniny.