Krolowa Zimy [The Snow Queen-pl]

— Ale dlaczego? — Moon bezmyślnie układała włosy, których kosmyki zasłaniały jej twarz niby pajęczyna. — Dlaczego?

— Bo jest już za późno. Wrota Tiamat się zamykają, stają zbyt niepewne, by taki mały statek jak nasz mógł pokonać je bezpiecznie. Nie… miesiące minęły, odkąd opuściliśmy Tiamat. To już ponad dwa lata. Równie długo potrwałby powrót.

— Kłamstwo! Nie lecieliśmy lata. — Moon opadła na kolana, gdy objęło ją zrozumienie. — Dlaczego mi to robisz?

— Bo powinnam była uczynić to na początku. — Elsevier zasłoniła oczy. Cress mówił coś szybko Aspundthowi w sandhi.

— Nie skłamała, Moon. — Aspundh odchylił się, nieświadomie oddzielając się od nich. Elsevier zaczęła głucho tłumaczyć jego słowa. — Czas na statku płynie inaczej niż na zewnątrz. Wolniej. Spójrz na mnie i na Elsevier i zwróć uwagę, że jestem wiele lat młodszy od TJ. Moon, gdybyś teraz wróciła na Tiamat, znalazłabyś się tam po niemal pięciu latach.

— Nie… nie, nie! — Wstała z trudem, wyrwała się Cressowi, który próbował jej pomóc. Podeszła do okna, patrząc na ogrody i niebo z czołem przyciśniętym mocno do szyby. Jej oddech pokrywał szkło ulotną mgiełką, przesłaniając jej widok. — Nie zostanę tutaj. Nie możecie mnie tu zatrzymać! — Zacisnęła pięści, walnęła nimi w okno. — Jak mogłaś mi to zrobić, skoro wiedziałaś? — Odwróciła się rozwścieczona. — Ufałam ci! Do diabła z twoim statkiem, do diabła z wszystkimi waszymi bogami!

Aspundth stał teraz obok niskiego stolika; przeszedł powoli przez pokój.

— Spójrz na nich, Moon — powiedział spokojnie, niemal pogodnie. — Spójrz na ich twarze i powiedz, czy chcieli zniszczyć twe życie.

Niechętnie zwróciła oczy na trójkę siedzącą nadal przy stole — jedna twarz była nieodgadniona, jedna schylona ze wstydu, jedna błyszczała od gorzkich łez. Nie odpowiedziała, lecz to wystarczyło. Zaprowadził ją z powrotem na miejsce.

— Moon, zrozum proszę, uwierz mi… to dlatego że twoje szczęście tyle dla mnie znaczy, nie mogłam się zmusić do powiedzenia ci prawdy. — Głos Elsevier był cichy i słaby. — I dlatego że chciałam, byś została.

Moon stała w milczeniu, czuła, jak twarz ma sztywną i zimną niby maska. Elsevier odwróciła wzrok.

— Tak mi przykro.

— Wiem — Moon wydusiła te słowa z odrętwiałych warg. — Wiem o tym. Ale to niczego nie zmienia. — Usiadła miedzy poduchami, bezsilna, lecz ciągle niezdolna do wybaczenia.

— Zostało popełnione zło, bratowo — powiedział Aspundth. — Pozostaje pytanie — co zrobisz, by je odpłacić?

— Wszystko, co będzie w mojej mocy.

— Naszej mocy — dopowiedział Cress.

— To weź mnie do domu, Elsevier!

— Nie mogę. Wszystkie powody, jakie ci podałam, są prawdziwe. Jest za późno. Możemy jednak dać ci nowe życie.

— Nie chcę nowego życia. Chcę starego.

— Pięć lat, Moon — powiedział Cress. — Jak go odnajdziesz po pięciu latach?

— Nie wiem — złączyła pięści. — Muszę jednak wracać na Tiamat! To nie koniec. Czuję to, to nie koniec! — Coś zadrgało w głębiach jej umysłu; zabrzmiał odległy dzwoneczek. — Jeśli nie możecie mnie zabrać, musi być inny statek. Pomóżcie mi go odnaleźć…

— Też by cię nie zabrał. — Cress przesunął się między poduszkami. — To zakazane; skoro już opuściłaś Tiamat, prawo nie pozwala ci tam wrócić. Twoja planeta jest zamknięta.

— Nie mogą… — Poczuła jak rośnie w niej złość.

— Mogą, dziewczyno. — Aspundth wziął ją za rękę. — Powiedz mi tylko, co to znaczy “to nie koniec”? Skąd możesz wiedzieć?

— Nie… nie wiem. — Zakłopotana spuściła oczy.

— Pragniesz tylko, żeby to nie był koniec.

— Nie, wiem o tym! — Nagle znów była wojownicza. — Nie wiem tylko… skąd.

— Rozumiem. — Skrzywił się bardziej z lęku niż niechęci.

— Nie może — mruknął Cress, patrząc na niego. — Prawda?

— Czasem tak się zdarza. — Aspundh spojrzał ponuro. — Jesteśmy rękoma maszyny sybillowej. Czasami posługuje się nami dla własnych celów. Myślę, że powinniśmy przynajmniej spróbować dowiedzieć się, dlaczego jej wyjazd spowodował taką zmianę.

Spoczęły na nim pełne niewiary oczy Moon, tak jak i innych. Cress roześmiał się nerwowo.

— To znaczy, że maszyna działa na własną rękę? Dlaczego? Jak?

— To jeden ze wzorów, jakie stale próbujemy odtworzyć. Może być szalenie złożony, jak na pewno wiesz. Ale wszystko zdolne do pełnienia jej funkcji musi niewątpliwie posiadać rodzaj czucia.

Moon usiadła niecierpliwie, ledwo słuchając, ledwo rozumiejąc.

— Jak mogę się dowiedzieć — czy muszę wracać?

— Ty masz klucz, sybillo. Pozwól, że zapytam, a ty odpowiesz.