Skrzynia na złoto

– Gdzie więc należy szukać tych skrzyń?

– Tu, w Moskwie – z przekonaniem zapewnił Walser, oglądając wycyzelowaną dwuzębną wstawkę. – Już ósmy rok zajmuję się poszukiwaniem Liberii. Zgodziłem się przyjechać do Rosji, a potem nauczyłem się języka i przyjąłem wiarę prawosławną, by zdobyć swobodny dostęp do carskich archiwów. Mam znajomków we wszystkich nieomal prikazach. Jednych leczyłem, innych gościłem, jeszcze innych zjednywałem podarkami. I oto teraz jestem już bliski rozwiązania zagadki, bardzo bliski. Wkrótce dzieło Zamoleusa będzie moją własnością!

– Naprawdę?! – wykrzyknął Cornelius.

Aptekarz znów pochylił się nad robotą.

– Tak. Niedawno w starych księgach inwentarzowych Prikazu Carskich Izb Rzemieślniczych odkryłem zapis z 7072 roku, informujący, że mistrzowi fachu instalacji wodnych Siemionowi Ryżowowi polecono przygotować płyty ołowiane, by wyłożyć nimi szczelnie podłogi, ściany i sklepienie pewnej piwnicy, „o której – odnotowano w dokumencie – wie jedynie wielki monarcha”. Wyobraża pan sobie, kapitanie?!

Von Dorn zastanawiał się przez chwilę, po czym wzruszył ramionami.

– Mogło przecież chodzić o wiele różnych rzeczy.

– Nie, mój dzielny przyjacielu, zaspawane ołowiane ściany i stropy mają chronić książki przed działaniem wilgoci – żeby nie pleśniały. Czas też się zgadza: Saventus zbiegł z Moskwy jesienią 1564 roku – czyli, wedle moskiewskiej rachuby lat, w 7072! To właśnie miało być owo tajemne miejsce przechowywania Liberii, jestem pewien.

– A wie pan, gdzie się znajduje ten schowek?

Walser podszedł do kapitana.

– Wydaje mi się, że tak. Ale muszę jeszcze ostatecznie ustalić to i owo. Wkrótce będę już miał rozwiązanie zagadki… Proszę otworzyć usta.

Cornelius jednak nie od razu usłuchał polecenia. Spojrzał w przymrużone oczy aptekarza i zapytał:

– Jeżeli tak, to do czego ja jestem panu potrzebny? Dlaczego zdecydował się pan powierzyć mi swoją tajemnicę? Nie boi się pan, że zechcę zgarnąć całe złoto świata sam, tylko dla siebie?

– Boję się. – Adam Walser westchnął cicho. – Jeśli mam być szczery, bardzo się boję. Ale na świecie jest tak dużo strasznych rzeczy, że człowiek musi dokonać wyboru, czego boi się bardziej, a czego mniej. A poza tym, cóż panu przyjdzie z księgi Zamoleusa beze mnie? Nie potrafi pan jej przeczytać ani przeprowadzić samodzielnie bardziej skomplikowanych doświadczeń chemicznych. Jesteśmy sobie nawzajem potrzebni, panie von Dorn, a to stanowi najtrwalsze spoiwo fundamentów, na których wspierają się gmachy przyjaźni i miłości. Nie mogę się już dłużej obejść bez zaufanego obrońcy i pomocnika. Zwłaszcza teraz, kiedy Taisjusz zobaczył mnie w domu bojara Matfiejewa.

Cornelius, który zdążył już otworzyć usta na całą szerokość, znów je zamknął…

– Dlaczego?

– Grek jest mądry, z pewnością domyślił się, w jakim celu się tam znalazłem. Uprosiłem naczelnika Aptekarskiego Prikazu, wiceministra Gołosowa, żeby zdobył dla mnie zaproszenie do domu kanclerza. Matfiejew jest najpotężniejszym człowiekiem w całej Moskowii, a w dodatku słynie jako wielki miłośnik rzadkich ksiąg. Zrozumiałem, że w pojedynkę nigdy nie dotrę do Liberii, co innego, mając tak wysokiego i możnego protektora. Zdecydowałem się na ten krok po długich i bolesnych wahaniach, ale – jak mi się zdawało – innego wyjścia nie było; nie miałem jeszcze okazji spotkać się z panem. Rozumowałem tak: wszyscy wiedzą, że Herr Artamon Siergiejewicz to człowiek oświecony i uczciwy. Oczywiście, bibliotekę weźmie sobie, ale mnie przynajmniej hojnie wynagrodzi. Jeśli, powiedzmy, poproszę o jakiś traktat matematyczny, jeden jedyny z całej Liberii, szlachetny bojar nie odmówi mi takiej drobnostki… Oto dlaczego pojawiłem się na tym noworocznym przyjęciu: żeby się dobrze przyjrzeć Matfiejewowi, wyrobić sobie o nim opinię, a potem, wybrawszy dogodny moment, poprosić jego wielmożność o prywatną audiencję w bardzo ważnej sprawie. Czy mogłem przewidzieć, że spotkam tam tego przeklętego Taisjusza? Metropolita doskonale wie, że nie należę do lizusów, którzy obijają pańskie progi dla zysku czy z próżności. Bez wątpienia domyślił się, że w osobie kanclerza mam nadzieję znaleźć protektora. Dlatego właśnie podły Grek kazał swojemu zausznikowi mnie schwytać, przesłuchać, a potem, oczywiście, zabić.

Cornelius zrobił niecierpliwy gest, chcąc dać w ten sposób do zrozumienia, że ma mnóstwo pytań.

– Spokojnie, panie kapitanie, teraz jest najważniejszy moment – właśnie wstawiam pańskie nowe zęby… Cóż, wszystko obróciło się na dobre. Matfiejew nie jest mi już potrzebny. Wystarczy w zupełności kapitan von Dorn. Najpierw umówimy się, jak podzielić między siebie Liberię. Panu nie zależy chyba na księdze Zamoleusa? Cóż by pan z nią robił? Ale chętnie oddam panu jej oprawę, wysadzaną rubinami. Tam, w skrzyniach, jest wiele innych ksiąg w drogocennych oprawach – wszystkie je może pan sobie wziąć. Będąc posiadaczem takich skarbów, stanie się pan jednym z najbogatszych ludzi w Europie. Mnie odda pan tylko papirus, zgoda?