Niezwyciężony [Invincible - pl]

— Trudno powiedzieć, czego tam szukali — rzucił.

— To prawda — przyznał Smythe — ale widzimy teraz to, co oni mogli zobaczyć, czyli marynarzy używających taśmy izolacyjnej. Uszczelniano nią kadłub, naprawiano panel i opatrywano rannego. Czy ona naprawdę może powstrzymać krwawienie z takiej rany na piersi?

— Oczywiście, kapitanie — odparł z przekonaniem Gioninni.

— Naprawiamy nią elektronikę, nieszczelności kadłuba, a nawet ludzi. Jest bardzo uniwersalna, jeśli chce pan znać moje zdanie — dodała Desjani.

— I dlatego w każdej kapsule ratunkowej mamy pod ręką kilka rolek takiej taśmy — wyjaśnił mat. — Musimy inwentaryzować je co miesiąc, ponieważ ludzie mają tendencję do wynoszenia jej i przehandlowywania albo używania na okrętach.

— Sprzedają ją? — zdziwiła się Tania.

Spojrzenie, które posłała Gioninniemu, wyglądało naprawdę groźnie.

— Na pewno nie na tym okręcie — usłyszała solenne zapewnienie. — Czasami komuś wpadnie do głowy taki głupi pomysł, ale jest z niej natychmiast wybijany przez starszych i bardziej doświadczonych członków załogi. Sprzedawanie taśmy izolacyjnej wyniesionej z kapsuł ratunkowych jest jak… już wiem, jak sprzedawanie spadochronów zabranych z samolotu. Skoro to tak potrzebna rzecz, robimy wszystko, by zawsze znajdowała się tam gdzie trzeba.

— Czy takie taśmy izolacyjne nie są naszym standardowym wyposażeniem? — zapytała Desjani nieco uspokojona, ale wciąż podejrzliwa.

— Oczywiście, pani kapitan, ale dobrej taśmy nigdy za wiele.

Geary usłyszał śmiech, lecz dopiero po chwili zorientował się, że to jego radosny rechot.

— Dar ludzkości dla wszechświata. Taśma izolacyjna.

— Nie dotarlibyśmy do gwiazd, gdyby nie ta niepozorna rzecz, admirale — stwierdził Gioninni.

— Bez podoficerów też by nam się to nie udało.

Mat wyszczerzył zęby w uśmiechu.

— Tak jest. Jeśli wolno zapytać, admirale. Dlaczego Obcy pytali o taśmę izolacyjną?

— Pożądają jej — odpowiedziała Desjani.

Mat zamarł na moment, a potem skinął głową.

— Jak bardzo im na niej zależy? Wyczuwam okazję do zrobienia z nimi doskonałego interesu.

Geary próbował ukryć rozbawienie słowami podoficera.

— Zna pan kogoś, kto umie dobrze się targować?

— Można powiedzieć, że mam pewne doświadczenie na tym polu, admirale — odparł szczerze mat. — Nie param się jednak pokątnym handlem, co to, to nie. Ale czasem muszę dokonać wymiany jakiegoś potrzebnego elementu, a jeśli kupującemu bardzo zależy na zdobyciu tego, czego pragnie, uzyskuję przy takiej transakcji dodatkowe benefity.

— To prawda — przyznała Desjani. — Ale w tym przypadku umowa została już dogadana. My dajemy Obcym taśmę izolacyjną, a oni odprowadzają nas przez hipernet do domu. Wątpię, aby komukolwiek zależało na zmianie tych warunków. Wolałabym także nie zadzierać z jedyną rasą, która na sam nasz widok nie rusza do ataku.

— Nie zamierzałem ich wycyckać ani oszukać, pani kapitan! — zadeklarował żarliwie Gioninni, okazując zgorszenie na samą myśl o podobnym zachowaniu. — Jestem ostoją uczciwości i szczerości.

— To właśnie słyszałam. Z pańskich ust. Dam znać emisariuszom, że może im pan pomóc w negocjacjach, gdyby zaszła taka potrzeba. — Kiedy hologram mata zniknął, Tania spojrzała na Geary’ego. — Jak myślisz, gdzie pająkowilki umieściłyby Gioninniego w swoim wzorcu?

— Lepiej tego nie sprawdzajmy. Generale Charban? Emisariuszko Rione? Udało nam się dowiedzieć, o co chodzi Obcym. Kapitanie Smythe, proszę zająć się przycumowaniem wspomnianych pancerników do wraku. Ile czasu to może zająć?

Kapitan drapał się po policzku w głębokim zamyśleniu.

— Dwa dni, admirale.

— Zróbcie to w ciągu doby.

— Cuda wymagają czasu, admirale. Może uda się w półtorej doby. Niczego więcej nie mogę obiecać.

— Rozumiem. — Geary nigdy nie zapomniał kwękań pierwszego marynarza, który pod nim służył: „Dlaczego nigdy nie mamy odpowiedniej ilości czasu na zrobienie czegoś dobrze, skoro znajdzie się go potem wystarczająco dużo na kolejne naprawy?”. Prosta logika tego zdania utkwiła mu w pamięci, zwłaszcza że praktyka niejednokrotnie udowodniła, że jest ono do bólu prawdziwe.

Po zakończeniu rozmowy Geary siedział przez chwilę nieruchomo, spoglądając na okna wyświetlaczy.

— Do wszystkich jednostek. Przygotujcie się do rozpoczęcia lotu w kierunku kolejnego punktu skoku. Ruszymy mniej więcej za półtorej doby. Zadbajcie o to, by wszystkie naprawy zostały zakończone przed tym terminem.

Smythe musiał zabrać się ostro do roboty przy wraku, ponieważ dowódca „Odwetu” zgłosił się dosłownie kilka minut później.

— Admirale, z całym szacunkiem, ale muszę zaprotestować przeciw użyciu mojej jednostki jako holownika.

— Rozumiem pańskie zastrzeżenia, kapitanie — odparł Geary najbardziej dyplomatycznie, jak umiał. Zdaniem Rione nie był w tej materii zbyt biegły, miał jednak nadzieję, że to wystarczy. — Podjąłem tę decyzję w oparciu o gruntowną analizę osiągnięć „Odwetu” w ostatnim starciu. Sprowadzenie superpancernika do przestrzeni Sojuszu jest teraz najważniejsze, a wiem, że załodze „Odwetu” mogę w pełni zaufać, ponieważ zrobi wszystko, co będzie konieczne w obliczu napotykanych zagrożeń. Pozostaniecie ostatnią i najsilniejszą linią obrony wraku.