Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
— Але гэта магла быць Нара, — гучна сказаў Рон. — Што яшчэ? Ты нічога не бачыў? Ён каго-небудзь праклінаў?
— Не, я проста адчуў лютасць… я не змог зразумець…
Гары адчуваў замяшанне, а Герміёна толькі ўсё пагоршыла, спытаўшы спалоханым голасам:
— Гэта зноў твой шнар? Што адбываецца? Я думала, сувязь перапынілася!
— Перапынілася… Ненадоўга, — прамармытаў Гары, яго шнар дагэтуль балеў, чаму яму было складана засяродзіцца. — Я… я думаю, яна ўзнікае, калі ён губляе кантроль, так было…
— Але табе трэба зачыніць розум! — нервова сказала Герміёна. — Гары, Дамблдор не жадаў, каб ты карыстаўся гэтай сувяззю, ён жадаў, каб ты яе абарваў, вось навошта табе патрэбна Аклюменцыя! Інакш Вальдэморт можа зрабіць у тваім розуме фальшывых малюначкаў, памятаеш…
— Так, я памятаю, дзякуй, — сказаў Гары, сціснуўшы зубы. Яму не трэба быў напамінак ад Герміёны ні пра тое, што аднойчы Вальдэморт ужо выкарыстаў гэтую сувязь паміж імі, каб прывабіць яго ў пастку, ні пра тое, што па гэтай прычыне загінуў Сірыюс. Ён не жадаў распавядаць ім пра тое, што ён убачыў і адчуваў, ад гэта пагроза, якая выходзіла ад Вальдэморта, толькі нарастала. Боль у шнары нарастала з кожнай секундай, але Гары дужаўся, але гэта было тое ж самае, што супрацівіцца ванітаваму пазыву..
Ён павярнуўся да Рона і Герміёны спіной, робячы выгляд, што вывучае стары габелен з генеалагічным дрэвам Блэкаў. Герміёна ўскрыкнула. Гары дастаў палачку і хутка звярнуўся, затым убачыў серабрыстага Патронуса, які пралятаў скрозь акно пакоя і які прызямліўся на палу перад імі. Патронус прыняў форму гарнастая і загаварыў голасам бацькі Рона.
— Сям’я ў бяспецы, не адказвайце, за намі сочаць.
Патронус растварыўся ў паветры. Рон выдаў гук, нешта сярэдняе паміж хмыкам і стогнам, і плюхнуўся на канапу, Герміёна падсела да яго і сціснула яго руку.
— Яны ў парадку, яны ў парадку! — шаптала яна, і Рон амаль засмяяўся і абняў яе.
— Гары, — сказаў ён праз плячо Герміёны, — я…
— Няма праблем, — сказаў Гары, пакутуючы ад невыноснага болю. — Гэта твая сям’я, вядома, ты хваляваўся. Я б адчуваў сабе гэтак жа. — Ён падумаў аб Джыні. — Я так сябе і адчуваю.
Боль у шнары дасягала сваёй апагеі, ён гарэў цяпер гэтак жа, як тады ў Нары. Ён ледзь чуў, як Герміёна сказала:
— Я не жадаю заставацца адна. Можна мы паспім тут у спальных мяшках, якія я захапіла з сабой?
Ён чуў, як Рон пагадзіўся. У яго больш не было сіл супрацівіцца болю. Трэба было здавацца.
— Ванная, — прамармытаў ён і выйшаў з пакоя так хутка, як мог, стрымліваючы сябе, каб не пабегчы.
Ён ледзь паспеў: замыкаючы дзверы дрыготкімі рукамі, ён абхапіў галаву і зваліўся на падлогу, затым выбліск агоніі, і ён адчуў нянавісць, якая прыналежыла не яму, як яна авалодвала яго душой. Ён убачыў доўгі пакой, асветлены толькі святлом каміна, а на палу, крычучы і тузаючыся, ляжаў велізарны светлавалосы Пажыральнік Смерцінад, над ім стаяў чалавек з паднятай палачкай. Гары загаварыў высокім халодным бязлітасным голасам.
— Яшчэ, Роўл, або мы скончым, і Наджыні цябе з’есць? Лорд Вальдэморт не ўпэўнены, што ён прабачыць у гэты раз… Ты выклікаў мяне для таго, каб сказаць, што Гары Потэр зноў уцёк? Драка, пакажы Роўлу, як мы ім незадаволеныя… Зрабі гэта або сам пазнаеш!
У агонь паляцела палена. Полымя паднялося, яго святло адбілася на спалоханым завостраным бледным твару… нібы выныраючы з вялікай глыбіні, Гары цяжка задыхаў і адкрыў вочы.
Ён распластаўся на халодным чорным мармуровым палу, яго твар быў ўсяго толькі ў сантыметрах ад срэбных змей, на якіх стаяла ванна. Ён сеў. У яго прытомнасці застыгла выява змрочнага, закамянелага твара Малфоя. Гары адчуваў агіду да таго, што ён убачыў: судзячы па ўсім, Драка ўжо перайшоў на бок Вальдэморта.
У дзверы сцісла пастукалі, і Гары ўскочыў, калі да яго данёсся голас Герміёны.
— Гары табе патрэбна твая зубная шчотка? Яна ў мяне.
— Так, добра, дзякуй, — сказаў ён, спрабуючы казаць так, быццам усё было ў парадку, і ўстаў, каб упусціць яе.
X. Аповед Крычара
Гары прачнуўся раніцаю, у спальным мяшку на падлозе ў гасцёўні. Маленькі кавалачак неба выглядаў з-за цяжкіх палатняных заслонаў. Неба было насычана-сінім, колеру разлітых чарнілаў, такое бывае незадоўга да золку. Абсалютную цішыню ў пакоі парушала толькі ціхае дыханне спячых Рона і Герміёны. Гары сеў у спальным меху і паглядзеў на сяброў. У цемры фігуры былі ледзь бачнымі. Учора Рон праявіў галантнасть і настаяў, каб Герміёна спала на падушках ад канапы, таму яе сілуэт вылучаўся над сілуэтам Рона. Рука Герміёны звісала на падлогу, а пальцы замёрлі зусім побач з рукой Рона. Гары падумаў, што яны заснулі, трымаючыся за рукі. Дзіўна, але гэтая думка напоўніла яго журбой, Гары адчуў сябе, вельмі адзінокім.