Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
Гары расказаў ёй усё, што пачуў ад Мюрыэль. Калі ён скончыў, Герміёна кіўнула.
— Вядома, я разумею, чаму гэта цябе так хвалюе, Гары…
— Нічога мяне не хвалюе, — зманіў ён. — Я проста жадаю ведаць, што здарылася насамрэч…
— Гары, ты праўда думаеш, што можаш пачуць праўду ад шкадлівай старой каргі накшталт Мюрыэль, або можа ад Рыты Скітар? Як ты можаш верыць хоць нейкім з іх бязглуздых сплетняў? Бо ты добра ведаў Дамблдора.
— Я думаў, што добра яго ведаў! — Гары жадаў сказаць гэта гучна і упэўнена, але выйшла нейкае мармытанне.
— Гары, памятаеш артыкул Рыты, у якім яна пісала пра цябе? Шмат там было праўды? Додж мае рацыю, чаму ты дазваляеш, чыімсьці бязглуздым размовам памрачаць твае ўспаміны аб Дамблдоры? Лепш выкінь гэта ўсе з галавы, табе зараз гэтыя думкі нічым не дапамогуць.
Гары адвярнуўся, спрабуючы не выдаць кіпеўшае ў ім раздражненне. Ізноў яму паказваюць, у што верыць, а ў што не. Ён усяго толькі жадае ведаць праўду. Чаму ўсе так упэўнены, што яму лепш пра ўсё забыцца?
— Можа, пойдзем на кухню, — прапанавала Герміёна пасля нядоўгай паўзы, — перакусім што-небудзь.
Гары неахвотна пагадзіўся, і рушыў услед за ёй. Калі ён праходзіў міма дзвярэй што вялі ў іншы пакой, ён заўважыў невялікі надпіс белай фарбай. Па-над надпісам прайшлі глыбокія драпіны да таго ж літары былі маленькія, таму Гары не заўважыў яе, калі ішоў у пакой Сірыюса. Надпіс быў гратэскны, акуратна выведзеныя словы казалі:
Нешта ў такім духу Персі Уізлі мог напісаць на дзвярах сваёй спальні, але было нешта, некалькі секундаў ён спрабаваў зразумець што, а потым прачытаў надпіс яшчэ раз. І у сярэдзіне ў яго ўсё закалаціла.
— Герміёна? — Дзіўна, але яго голас быў абсалютна спакойны.
— Так? Гары?
Герміёна ўжо паспела спусціцца па лесвіцы на паверх ніжэй.
— Падніміся, калі ласка, ізноў.
— А што здарылася?
— Гэты Р.А.Б. Здаецца я знайшоў яго.
Герміёна здаўлена войкнула і тут жа ўзбегла наверх.
— У лісце тваёй мамы? Але дзе? Я не заўважыла…
Гары пакачаў галавой, а потым проста паказаў на надпіс на дзвярах пакоя Рэгулуса. Яна прачытала, а затым схапіла руку Гары з такой сілай, што ён уздрыгнуў.
— Брат Сірыюса, — прашаптала яна.
— Ён быў адным з Пажыральнікаў Смерці, — сказал Гары, — Сірыюс гаварыў мне аб ім. Ён далучыўся да Вальдэморта калі быў зусім хлапчуком, не старэйшым за нас. Сірыюс сказаў, што ён спужаўся і спрабаваў пакінуць таварыства, таму яны і забілі яго.
— Так, усё сходзіцца, — Герміёна шумна ўздыхнула, — Калі ён быў Пажыральнікам Смерці, то меў зносіны з Вальдэмортам, і калі ён разупэўніўся ў ім, ён мог захацець калі не забіць Волдэморта, то хаця б пазбавіць яго часткі моцы.
Гары толькі зараз зразумеў, што Герміёна дагэтуль крэпка трымае яго за руку. Яна трохі адышла і расціснула пальцы, потым выйшла з пакоя, перахілілася праз пярылы і закрычала.
— Гэй, Рон! РОН! Узнімайся сюды хутчэй!
Рон з’явіўся праз хвіліну, цяжка дыхаючы, з палачкай напагатове.
— Што здарылася? Калі гэта ізноў гіганцкія павукі, я жадаю спачатку паснедаць, перш чым…
Ён насупіўся і прыгледзеўся да надпісу, на які яму паказвала Герміёна.
— Ну што? Гэта брат Сірыюса, так? Рэгулус Арктурус… Рэгулус… Рэгулус… Р.А.Б.? Ты ж не думаеш?
— А вось гэта мы зараз і даведаемся, — сказаў Гары і пхнуў цяжкія дзверы. Яны не паварушыліся, зачынена.
Герміёна паднесла палачку да дзвярной ручкі і вымавіла "Алохамора." У дзвярах нешта пстрыкнула, і яны адчыніліся. Усё трое пераступілі парог, аглядаючыся па баках.
Спальня Рэгулуса была толькі трохі меншая, чым пакой Сірыюса, і дакладна гэтак жа старыя сцены захоўвалі дух гаспадара. Але калі Сірыюс усімі сіламі імкнуўся падкрэсліць сваё адрозненне ад сям’і Блэкаў, Рэгулус быў яго поўнай процілегласцю. Колеры Слізэрына, ізумрудны і срэбны, панавалі паўсюль: у драпіроўцы мэблі, у колеры шпалераў і аконных рамаў. Герб Блэкаў быў крапатліва выведзены над ложкам разам з сямейным дэвізам TOUJOURS PUR .
Крыху ніжэй на сцяне віселі выразкі з газет, пажоўклыя ад часу, утвараючы своеасаблівы калаж з крыва обрэзанымі бакамі. Герміёна перасекла пакой і падышла да выразак.
— Ого! Яны ўсё аб Вальдэморце. Рэгулус, мабыць, быў яго вялікім фанатам за некалькі гадоў да таго, як сам стаў адным з Пажыральнікаў…
Невялікая аблачына пылу паднялася ад покрыўкі, калі яна села на ложак, каб уважліва іх разгледзець. Тым часам Гары заўважыў фотаздымак. Каманда Хогвартса па Квідытчу ўсміхалася Гары з рамкі. Ён падышоў бліжэй і ўбачыў змей, вышытых у іх на грудзях — слізэрынцы. Рэгулуса можна было лёгка пазнаць на фота, ён сядзеў у сярэдзіне ў другім радзе, ён быў трохі падобны на свайго брата, чорныя валасы і такі ж ганарысты твар, але Рэгулус быў меншы, ніжэйшы ростам і не такі прыгожы.