Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
— Гэта Долахаў, — сказаў Рон. — Я бачыў яго на старых плакатах "Адшукваецца". Я думаю, што вялікі — гэта Торфін Роўл.
— Не важна, як іх клічуць! — трохі істэрычна сказала Герміёна. — Як яны нас знайшлі? Што нам рабіць?
Нейкім чынам яе паніка растлумачыла галаву Гары.
— Замкні дзверы, — сказаў ён ёй. — А ты, Рон, выключы святло.
Ён паглядзеў на паралізаванага Долахава, хутка збіраючыся з думкамі, пакуль пстрыкаў замок, а Рон пры дапамозе Дэлюмінатара пагрузіў кафэ ў змярканне. Гары чуў, як мужчыны, якія клікалі Герміёну на вуліцы, цяпер крычалі іншай дзяўчыне.
— Што нам цяпер з імі рабіць? — прашаптаў Рон у цемры, а затым стаў казаць зусім ціха. — Забіць іх? Яны б забілі нас. У іх быў выдатны шанец.
Герміёну страсянула, і яна адышла назад. Гары закруціў галавой.
— Нам трэба проста сцерці ў іх памяць, — сказаў Гары. — Лепш так, мы зб’ем іх са следа. Калі мы іх заб’ем, стане ясна, што мы тут былі.
— Ты ў нас галоўны, — сказаў Рон з палягчэннем.
— Але я ніколі не рабіў Заклён Памяці.
— І я, — сказала Герміёна, — але ў тэорыі ведаю.
Яна глыбока ўздыхнула і супакоілася, затым паказала палачкай на ілоб Долахава і сказала: "Аблівіатэ".
Імгненна вочы Долахава сталі затуманенымі і бессэнсоўнымі.
— Выдатна! — сказаў Гары, пляскаючы яе па спіне. — Займіся іншым і афіцыянткай, а мы з Ронам прыбярэмся.
— Прыбярэмся? — сказаў Рон, аглядаючы паўразбуранае кафэ. — Навошта?
— Табе не здаецца, што яны могуць нешта западозрыць, калі прачнуцца ў месцы, якое выглядае так, быццам яго падарвалі?
— А, так, сапраўды…
Рону прыйшлося прыкласці немалыя высілкі, каб выцягнуць палачку з кішэні.
— Нядзіўна, што я не магу яе дастаць, Герміёна, ты паклала мае старыя джынсы, а яны вузкія.
— Ой, ну прашу прабачэння, — прашыпела Герміёна, адцягваючы афіцыянтку ад акна. Гары чуў, як яна ціха прапанавала, куды б яшчэ Рон мог бы засунуць сваю палачку.
Як толькі кафэ было прыведзена ў ранейшы стан, яны пасадзілі Пажыральнікаў за той столік, дзе тыя сядзелі раней, тварам адно да аднаго.
— Але як яны знайшлі нас? — спытала Герміёна, гледзячы то на аднаго, то на іншага. — Як яны пазналі, што мы тут?
Яна павярнулася да Гары.
— Ты… ты думаеш, на табе ўсё яшчэ ёсць След?
— Не павінна быць, — сказаў Рон. — След знікае ў семнаццаць, гэта закон, ім нельга пазначыць дарослага.
— Гэта тое, што ведаеш ты, — сказала Герміёна. — А калі Пажыральнікі знайшлі спосаб, як накладваць След і на сямнаццацігадовых?
— Але Гары ўжо суткі не знаходзіўся побач з Пажыральнікамі. Хто б наклаў на яго След?
Герміёна не адказвала. Гары адчуваў сабе паршыва: няўжо Пажыральнікі знайшлі іх менавіта такім чынам?
— Калі я не магу выкарыстаць магію, а вы не можаце выкарыстаць яе побач са мной, каб нас не засеклі… — пачаў ён.
— Мы не падзелімся! — адрэзала Герміёна.
— Нам трэба бяспечнае месца, каб схавацца, — сказаў Рон. — Каб быў час усё абдумаць.
— Плошча Грыма, — сказаў Гары.
Парачка ўтаропілася на яго:
— Не дуры, Гары, туды можа пракрасціся Снэйп.
— Тата Рона сказаў, што яны наклалі заклёны супраць яго… і нават калі яны не спрацуюць, — ён падвысіў голас убачыўшы, што Герміёна паспрабавала паспрачацца, — то што тады? Клянуся, зараз мне больш за ўсё жадаецца сустрэць Снэйпа!
— Але…
— Герміёна, куды нам яшчэ ісці? Гэта лепшае, з чаго мы можам выбіраць. Снэйп — гэта толькі адзін Пажыральнік. Калі на мне ўсё яшчэ След, вакол нас іх адразу ж абвесціцца цэлы натоўп, куды б мы ні пайшлі.
Ёй няма чаго было запярэчыць, хоць, судзячы па яе выгляду, ёй вельмі гэтага жадалася. Пакуль яна адчыняла дзверы кафэ, Рон выпусціў святло з Дэлюмінатара. Затым Гары далічыў да трох, і яны вымавілі над трыма ахвярамі заклёны. Перш чым афіцыянтка або Пажыральнікі ачуліся, Гары, Рон і Герміёна павярнуліся на месцы і зніклі ў задушлівай цемры яшчэ раз.
Праз некалькі секунд Гары ўздыхнуў поўнымі грудзямі і адкрыў вочы: яны стаялі пасярод знаёмага маленькай і неахайнай плошчы. Высокія трухлявыя хаты глядзелі на іх са ўсіх бакоў. Яны маглі бачыць хату нумар дванаццаць, таму што Захавальнік Сакрэту Дамблдор распавёў ім, дзе ён знаходзіўся. Сябры паспяшаліся ўнутр, правяраючы па шляху, ці не пераследвалі іх. Узбегшы ўверх па каменных прыступках, Гары пастукаў па ўваходнай дзвярам палачкай. Прычуліся ваўчкі металічных пстрычак і звон ланцужка, затым дзверы з рыпеннем адчыніліся, і яны паспешна пераступілі праз парог.
Як толькі Гары зачыніў за сабой дзверы, старамодныя газавыя лямпы ажылі, раскідваючы мігатлівае святло па ўсім калідоры. Усё выглядала такім, якім Гары запомніў: злавесныя, пакрытыя павуціннем, абрысы галоў дамавых эльфаў на сцяне адкідалі дзіўныя цені на лесвіцу; доўгая чорная заслона, якая хавала партрэт маці Сірыюса. Адзінай рэччу, якая стаяла не на сваім месцы, была падстаўка для парасонікаў у выглядзе нагі троля, якая ляжала на боку, як быццам Тонкс толькі што ізноў выпусціла яе.