Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
— Я думаю, хтосьці тут быў, — прашаптала Герміёна, паказваючы на падстаўку.
— Гэта магло здарыцца, калі Ордэн сыходзіў, — шапнуў Рон у адказ.
— І дзе ж гэтыя заклёны, якія яны наклалі супраць Снэйпа? — спытаў Гары.
— Магчыма, яны спрацоўваюць толькі тады, калі ён з’яўляецца? — выказаў здагадку Рон.
Яны ўсё яшчэ стаялі разам на дзвярным кілімку, спіной да дзвярэй, баючыся прайсці далей.
— Што ж, мы не можам стаяць тут вечна? — вымавіў Гары і ступіў наперад.
— Сэверус Снэйп? — прашаптаў голас Вар’яцкага Вока Аластара Мудзі з цемры, прымушая іх у жаху адскочыць назад.
— Мы — не Снэйп! — паспеў прахрыпець Гары, перш чым нешта, падобнае на віхар халоднага паветра, прасвістала над ім, і яго язык згарнуўся, лішая яго магчымасці казаць. Перш чым ён паспеў адчуць тое, што дзеецца ў яго ў роце, язык разблытаўся зваротна.
Іншыя, падобна, выпрабавалі тое ж непрыемнае адчуванне. Рон выдаваў гукі, падобныя на ванітавыя, Герміёна, заікаючыся, вымавіла:
— Гэта д...павінна б...быць за...заклён звязвання я...языка, якое Мудзі наклаў для Снэйпа!
Гары асцярожна зрабіў яшчэ крок наперад. Нешта рухалася ў цені ў канцы залы, і перш чым хтосьці з іх паспеў вымавіць хоць слова, высокая, злавесная постаць колеру пылу вырасла з-за дывана, Герміёна закрычала, як і місіс Блэк, заслона з партрэта якой расхінуўся. Да іх усё хутчэй і хутчэй плаўна набліжалася шэрая постаць, з валасамі да пояса і барадой, якая раздзімалася, з запалым бесцялесным тварам з пустымі вачніцамі. Жудасна знаёмая, жахліва змяніўшаяся, яна падняла бескарысную руку, паказваючы на Гары.
— Не! — закрычаў Гары, і, нягледзячы на паднятую палачку, не змог успомніць ні аднаго заклёна. — Не, гэта былі не мы! Мы не забівалі цябе...
Пры слове "забівалі" постаць падарвалася велізарным воблакам пылу. Кашляючы, з вачамі, якія слязіліся, Гары агледзеўся ў пошуках Герміёны, якая ляжала на палу каля дзвярэй, закрыўшы галаву рукамі, а Рон, які калаціўся з галавы да ног, грубіянска пляскаў яе па плячу, падбадзёрваючы:
— Усё д-добра... Яно с-сышло...
Пыл кружыўся вакол Гары, як смуга, засланяючы сіняе газавае святло, а місіс Блэк працягвала крычаць.
— Бруднакроўкі, ублюдкі бязродныя, такая ганьба ў хаце маіх продкаў...
— ЗАТЫКНІСЯ! — закрычаў Гары, паказваючы на яе палачкай, і з грукатам і выбліскам чырвоных іскраў фіранкі зачыніліся, уціхамірваючы яе.
— Гэта… было… — прашаптала Герміёна, пакуль Рон дапамагаў ёй падняцца на ногі.
— Так, — сказаў Гары, — але гэта ж быў не ён, так? Гэта зрабілі, каб спудзіць Снэйпа.
Ці спрацавала гэта, або Снэйп забіў гэтае пудзіла гэтак жа спакойна, як ён зрабіў гэта з сучасным Дамблдорам? Ён усё яшчэ быў на ўзводзе, калі вёў сваіх сяброў па калідоры, чакаючы яшчэ якіх-небудзь жахаў, але нічога не рухалася, акрамя мышы, якая бегла ўздоўж сцяны.
— Нам лепш усё праверыць, перш чым мы пайдзем далей, — прашаптала Герміёна і падняла палачку са словамі "Хаменум Рэвеліё".
Нічога не адбылося.
— Спішам гэта на шок, — прыязна сказаў Рон. — Што павінна было адбыцца?
— Усё так, як я задумала, — пакрыўджана сказала Герміёна. — Гэта заклён, які выяўляе прысутнасць іншых людзей, і ў хаце няма нікога, акрамя нас!
— І старога пылазборніка, — сказаў Рон, кідаючы погляд на тое месца ў дыване, адкуль з’явілася постаць мерцвяка.
— Хадзем наверх, — сказала Герміёна, спалохана гледзячы на тую ж кропку, пакуль яна паднімалася наверх па скрыпячых прыступках.
Герміёна ўзмахнула палачкай, каб запаліць старыя газавыя лямпы, затым, злёгку дрыжачы ад прахалоды ў пакоі, яна прысела на канапу, абхапіўшы сябе рукамі. Рон прайшоў да акна і адсунуў цяжкія аксамітныя фіранкі на пару сантыметраў.
— Нікога не відаць, — паведаміў ён. — Думаю, калі б на Гары ўсё яшчэ быў бы След, яны б рушылі ўслед за намі сюды. Я ведаю, што яны не змогуць патрапіць у хату, але… што такое, Гары?
Гары закрычаў ад болю: шнар загарэўся, калі ў яго галаве пранеслася бачанне. Ён бачыў вялікі цень і адчуваў злосць, якая не прыналежыла яму, але яна авалодвала яго целам, жорсткая, але вокамгненная.
— Што ты бачыў, — спытаў Рон. — Ты бачыў яго ў нашай хаце?
— Не, я проста адчуў лютасць… ён вельмі злы…