Raport “Pelikana” [The Pelican Brief-pl]

Gavin upadł ciężko na trap. Darby krzyknęła i cofnęła się przerażona. W uszach dzwonił jej huk wystrzału, słyszała rozwrzeszczanych ludzi, pokazujących Verheeka palcami. Mężczyzna z pistoletem biegł w stronę centrum handlowego, gdzie mógł łatwo ukryć się w tłumie. Jakiś gruby, obwieszony aparatami facet rozwrzeszczał się histerycznie. Widziała uciekającego zabójcę nie dłużej niż sekundę. Potem zniknął. Nie miała pojęcia, kim był. Krzyczała na całe gardło i nie mogła przestać.

– On ma pistolet! – zawołała jakaś kobieta.

Tłum otaczający Verheeka cofnął się. Gavin podniósł się na kolana, w prawej dłoni trzymał mały rewolwer. Kołysał się żałośnie w przód i w tył, jak cierpiące na chorobę sierocą dziecko. Z brody ściekała mu krew, gromadząca się w kałużę u jego stóp. Zwiesił głowę. Miał zamknięte oczy. Przesunął się na kolanach o kilka cali, prosto w kałużę własnej krwi.

Tłum cofnął się jeszcze bardziej, przerażony widokiem człowieka walczącego ze śmiercią. Postrzelony znów ruszył chwiejnie przed siebie, nie wiadomo po co – może w nadziei, że ruch utrzyma go przy życiu. Zaczął bełkotać. Z jego gardła wydobywały się głośne, bolesne jęki – żałosna skarga w trudnym do rozpoznania języku.

Krew spływała mu z nosa i brody. Wciąż zawodził w jakimś niezrozumiałym dialekcie. Dwóch członków załogi parowca stało na trapie i przyglądało się agonii, bojąc się zbliżyć. Widzieli kołyszący się wraz z ciałem rewolwer.

Jakaś kobieta wybuchnęła płaczem, potem następna. Darby cofnęła się o krok.

– To Egipcjanin – usłyszała szept niskiej pani o ciemnym kolorze skóry.

Tłumowi zahipnotyzowanemu śmiercią było to obojętne.

Zakołysał się po raz kolejny i dotarł do krawędzi bulwaru. Rewolwer wpadł do rzeki. Verheek upadł na brzuch. Z głowy, zwieszonej nad wodą, skapywała krew. Z tyłu rozległy się jakieś krzyki. Obok umierającego stanęło dwóch policjantów. Tłum przybliżył się, chcąc zobaczyć trupa. Darby szła tyłem, z trudem unosząc stopy. W końcu odwróciła się i odeszła.

Policjanci będą zadawać pytania, na które i tak nie odpowie, więc wolała uniknąć spotkania z nimi. Czuła ogarniającą ją słabość. Musi gdzieś usiąść i pomyśleć. W pasażu przy Riverwalk był bar z ostrygami – zatłoczony, jak zwykle w porze lunchu. Przeszła na tył i znalazła toalety. Zamknęła drzwi kabiny i usiadła na sedesie.

Opuściła Riverwalk, gdy zapadł zmrok. Od hotelu Westin dzieliły ją tylko dwie przecznice; miała nadzieję, że zdoła tam dotrzeć, zanim ktoś zastrzeli ją na ulicy. W centrum handlowym kupiła nowe rzeczy. Zmieniła także okulary i kapelusz. Miała już dosyć wydawania pieniędzy na kolejne przebrania. Miała dosyć wszystkiego.