Światło się mroczy [Dying of the Light - pl]

Wznosili się w górę, między gęste listowie rozłożystego emerelskiego drzewa.

W policzek uderzyła go boleśnie odepchnięta na bok gałąź, która wyprostowała się raptownie. Popłynęła krew. Ze wszystkich stron ciasno otaczały go liście. Po chwili rozległ się głuchy łoskot. Skrzydła manty uderzyły o gruby konar. Nie mogli już wznieść się wyżej. Zawiśli w powietrzu, nic nie widząc, otoczeni ciemnością i niedostrzegalnym listowiem.

Po bardzo krótkiej chwili przemknęła pod nimi plama światła, która oddaliła się w prawo, w górę bulwaru. Gdy tylko zniknęła, pojawiła się druga, zbliżająca się z lewej. Zakręciła ostro na rozwidleniu i podążyła za pierwszą. Dirk bardzo się cieszył, że Gwen zignorowała jego sugestię.

Wisieli wśród liści niewiarygodnie długo, ale nie pojawił się następny autolot. Wreszcie Gwen opuściła maszynę na drogę.

— Nie zgubimy ich na dobre — stwierdziła. — Kiedy pułapka się zamknie, a nas w niej nie będzie, zaczną się zastanawiać.

Dirk ocierał rąbkiem koszuli wilgoć z policzka. Gdy krwawienie ustało, zwrócił się w kierunku, z którego dobiegał głos Gwen. Nadal nic nie widział.

— To znaczy, że na nas polują — zaczął. — Świetnie. Dopóki będą sobie łamać głowę nad tym, gdzie się podzialiśmy, nie zabiją żadnych Emerelczyków. A wkrótce powinni się zjawić Jaan i Garse. Sądzę, że pora się ukryć.

— Albo uciec — dobiegł z ciemności głos Gwen. Nadal nie zapaliła reflektorów.

— Mam pomysł — oznajmił Dirk. Raz jeszcze dotknął policzka i, upewniwszy się, że wszystko z nim w porządku, wepchnął koszulę w spodnie. — Kiedy jechałaś po rondzie, coś zauważyłem. Rampę ze znakiem. Mignęła tylko przelotnie w świetle reflektorów, ale coś mi to przypomniało. Na Worlornie była kolej podziemna, zgadza się? Międzymiastowa?

— Była — potwierdziła Gwen. — Ale już ją zlikwidowano.

— Naprawdę? Wiem, że pociągi nie kursują, ale co z tunelami? Czy je zasypali?

— Nie mam pojęcia. Raczej nie, jak sądzę. — Reflektory zapaliły się nagle. Dirk zamrugał, oślepiony blaskiem. — Pokaż mi ten znak — zażądała Gwen. Ponownie zaczęli zataczać krąg wokół drzewa.

Domysł Dirka okazał się trafny. To było wejście do tuneli kolei podziemnej. Płytka rampa schodziła w ciemność. Gwen zatrzymała maszynę, która zawisła w odległości kilku metrów od wylotu, i skierowała reflektory na tablicę.

— Musielibyśmy porzucić autolot — stwierdziła. — Naszą jedyną broń.

— To prawda — zgodził się Dirk. Wejście było stanowczo zbyt wąskie, by mogła się przez nie przecisnąć szara, metalowa manta. Najwyraźniej budowniczowie kolei podziemnej nie przewidzieli, że ktoś zechce latać ich tunelami. — Ale może to i lepiej. Nie możemy opuścić Wyzwania, a wewnątrz miasta autolot znacznie ogranicza naszą swobodę ruchów. Mam rację? — Gdy Gwen nie odpowiadała, potarł się ze znużeniem w głowę. — Dla mnie brzmi to rozsądnie, ale może nie myślę zbyt jasno. Jestem wykończony i zapewne poraziłby mnie strach, gdybym miał czas zastanowić się nad naszą sytuacją. Cały jestem posiniaczony, pokaleczony i chce mi się spać.

— W takim razie może warto zaryzykować wejście do tuneli — przyznała Gwen. — Moglibyśmy oddalić się kilka kilometrów od Wyzwania, a potem położyć się spać. Nie sądzę, żeby Braithom przyszło do głowy szukać nas pod ziemią.

— A więc postanowione — stwierdził Dirk.

Zabrali się do roboty bardzo metodycznie. Gwen posadziła autolot tuż obok prowadzącej pod ziemię rampy i wyjęła z tylnego siedzenia pakiet czujników oraz zestaw polowy. Zabrali również powietrzne ślizgi, wkładając buty do latania i wyrzucając te, które mieli na nogach. Pośród narzędzi umieszczonych na spodniej stronie maski banshee była też ręczna latarka — pręt z metalu i plastiku długości męskiego przedramienia, który dawał słabe, białe światło.

Gdy byli już gotowi odejść, Gwen raz jeszcze spryskała oboje antyzapachem, a potem kazała Dirkowi zaczekać przy wejściu, okrążyła autolotem rondo i porzuciła pojazd pośrodku drogi, nieopodal wejścia. Niech Braithowie pomyślą, że zbiegowie ukryli się w wewnętrznym labiryncie Wyzwania. Czekają ich piękne, długie łowy.

Dirk oczekiwał w ciemności, gdy Gwen wracała na piechotę, pokonując długą drogę wokół drzewa. Potem zeszli razem po rampie na opuszczony dworzec kolei podziemnej. Nie spodziewał się, że odległość będzie aż tak wielka. Według jego oceny zeszli co najmniej dwa piętra w dół. Posuwali się naprzód bezgłośnie, a światło latarki padało na gładkie, pastelowo niebieskie ściany. Pomyślał o Bretanie Braithu, który czaił się jakieś pięćdziesiąt pięter poniżej, i przez krótką chwilę poczuł szaloną nadzieję, że w tunelach będzie prąd. W końcu leżały one poza emerelską arkologią i w związku z tym znajdowały się poza zasięgiem Bretana.