Światło się mroczy [Dying of the Light - pl]

Chell kiwnął głową na znak zgody i powiedział coś poważnym tonem po starokavalarsku. Pozostali Braithowie nie wyglądali jednak na przekonanych. Lorimaar i jego teyn, barczysty grubas, wymienili złowrogie spojrzenia. Odrażająca twarz Bretana — w połowie maska z blizn, a w połowie obraz młodzieńczej niewinności — nie wyrażała absolutnie nic. Pyr zmarszczył brwi, nie przestając nerwowo stukać się pałką w nogę. To Roseph udzielił odpowiedzi.

— Uznałem Gwen Delvano za człowieka, kiedy byłem arbitrem w kwadracie śmierci — stwierdził ostrożnie.

— To prawda — poparł go Pyr.

— Być może wtedy była człowiekiem — nie ustępował starzec. — Ale od tego czasu zakosztowała krwi i spała z niby-człowiekiem. Któż mógłby ją tak teraz nazwać?

Zawyły psy.

Kakofonię rozpoczęły cztery bestie przykute przez Myrika do autolotu. Wkrótce dołączyły do nich te, które siedziały uwięzione w autolocie Lorimaara. Wielkie zwierzę Chella warknęło i zaczęło się szarpać, lecz stary Braith szarpnął gniewnie za łańcuch, usiadło więc i również zaczęło wyć.

Większość łowców spojrzała w stronę cichej ciemności, która otaczała ich niewielki krąg — rzucającym się w oczy wyjątkiem był Myrik, który siedział bez ruchu z zamarłą twarzą, nie spuszczając spojrzenia z Gwen Delvano — a kilku z nich dotknęło pistoletów u pasa.

Na granicy kręgu, za autolotami i plamą światła, stali obok siebie dwaj Ironjade’owie.

Ból rozsadzający głowę Dirka nagle przestał się mu wydawać ważny. Jego ciało zadygotało gwałtownie. Spojrzał na Gwen. Patrzyła na nich. Szczególnie na Jaana.

Jaan Vikary wszedł w krąg światła. Dirk zauważył, że wpatruje się on w Gwen niemal równie intensywnie jak Myrik. Wydawało się, że porusza się bardzo powoli, niczym postać we śnie albo ktoś śpiący. Za to Garse Janacek był pełen życia.

Vikary miał na sobie cętkowany kombinezon z kameleonowej tkaniny. Gdy wchodził w krąg swych wrogów, cały jego strój był w różnych odcieniach czerni, lecz kiedy psy wreszcie się uspokoiły, zrobił się już brudnoszary. Rękawy koszuli kończyły się tuż nad łokciami. Na prawym przedramieniu lśniły żelazo i świecik, a na lewym nefryt i srebro. Przez nie kończącą się chwilę wydawał się olbrzymem. Chell i Lorimaar byli o głowę wyżsi od niego, lecz w jakiś sposób Vikary’emu udało się na krótki czas ich zdominować. Przeszedł obok Braithów niczym unoszący się w powietrzu duch — nadal wydawał się zupełnie nierzeczywisty — jakby w ogóle ich nie widział, i zatrzymał się obok Gwen oraz Dirka.

Było to jednak tylko złudzenie. Wycie ucichło, Braithowie zaczęli mówić i Jaan Vikary znowu stał się człowiekiem — większym niż wielu, lecz mniejszym od niektórych.

— Jesteście tu intruzami, Ironjade’owie — oznajmił Lorimaar twardym, gniewnym głosem. — Nie proszono was tutaj. Nie macie prawa tu przebywać.

— Niby-ludzie — warknął Chell. — Fałszywi Kavalarzy.

Bretan Braith Lantry wydał swój szczególny odgłos.

— Twoją betheyn przyznaję tobie, Jaantony high-Ironjade — oznajmił Pyr. Przemawiał stanowczo, lecz jego pałka poruszała się w nerwowym pośpiechu. — Ukarz ją, jak uznasz za stosowne i konieczne. Niby-człowiek jest jednak moją zwierzyną.

Garse Janacek zatrzymał się w odległości kilku metrów. Przenosił spojrzenie z jednego na drugiego z mówiących. Dwukrotnie wydawało się, że zamierza coś powiedzieć. Jaan Vikary jednak zignorował ich wszystkich.

— Wyjmijcie im kneble — rozkazał, wskazując na jeńców.

Długoręki i długonogi teyn Pyra, który stał nad Dirkiem i Gwen, wahał się przez dłuższą chwilę, spoglądając na związanego dumą Ironjade’a. Wreszcie jednak schylił się i wyciągnął obojgu kneble.

— Dziękuję — powiedział Dirk.

Gwen potrząsnęła głową, by usunąć sprzed oczu rozpuszczone włosy, i podniosła się chwiejnie. Ręce nadal miała związane za plecami.

— Jaan — odezwała się niepewnym głosem. — Słyszałeś?

— Słyszałem — potwierdził Vikary. — Rozwiążcie ją — polecił Braithom.

— Posuwasz się za daleko, Ironjade — ostrzegł go Lorimaar.

Pyr jednak sprawiał wrażenie zaciekawionego. Oparł się na swej pałce.

— Rozwiąż ją — polecił.

Jego teyn odwrócił brutalnie Gwen i uwolnił ją z więzów za pomocą noża.