Światło się mroczy [Dying of the Light - pl]

Minęła z górą godzina, nim zeszli się wszyscy Braithowie. Dla Dirka był to czas gaśnięcia światła i powrotu sił. Wkrótce się zorientował, że słońca za bramą zachodzą. Tłusty Szatan krył się powoli za horyzontem. Ciemność wokół nich wciąż gęstniała, aż wreszcie Kavalarzy byli zmuszeni włączyć reflektory swych autolotów. Dręczące Dirka zawroty głowy ustąpiły już wówczas niemal całkowicie. Pyr zauważył to i związał mu ręce za plecami, a potem zmusił go, by usiadł oparty o bok jednego z autolotów. Gwen posadzili obok niego, ale nie wyjęli jej knebla.

Choć Dirk nie był zakneblowany, nie próbował nic mówić. Siedział z obolałymi od sznura nadgarstkami i zimnym metalem za plecami, czekał, obserwował i słuchał. Od czasu do czasu zerkał na Gwen, kobieta jednak opuściła głowę i wbiła wzrok w ziemię, nie odwzajemniając jego spojrzenia.

Przybywali pojedynczo i parami. Kethi z Braithu. Łowcy z Worlornu. Schodzili się z cieni i mrocznych miejsc. Niby blade duchy. Najpierw dźwięk i niewyraźna sylwetka, a potem wchodzili w krąg świateł i znowu stawali się ludźmi. Byli też jednak czymś więcej, a zarazem czymś mniej niż ludzie.

Ten, który zjawił się pierwszy, prowadził cztery wielkie psy o szczurzych pyskach. Dirk poznał w nim mężczyznę, którego widział podczas szalonego pędu w dół przez półmrok zewnętrznego bulwaru. Kavalar przykuł swoje psy do zderzaka autolotu Rosepha, przywitał się krótko z Pyrem, Rosephem i ich teynami, a potem usiadł ze skrzyżowanymi nogami na podłodze w odległości kilku metrów od obojga jeńców. Nie odezwał się ani słowem. Wbił wzrok w Gwen. Nie odrywał od niej spojrzenia i w ogóle się nie poruszał. W pobliżu słychać było warczenie psów oraz grzechot ich żelaznych łańcuchów.

Potem pojawili się następni. Lorimaar high-Braith Arkellor, śniady gigant w czarnym jak noc kombinezonie z kameleonowej tkaniny zapiętym na jasne, kościane guziki, przyleciał wielkim, ciemnoczerwonym autolotem o nakrytej kopulastą osłoną kabinie. Dirk słyszał dobiegające ze środka maszyny głosy kolejnej psiej sfory. Lorimaarowi towarzyszył drugi mężczyzna, grubas o szerokich barach, dwukrotnie masywniejszy od Pyra. Ciało miał muskularne i twarde jak cegła, a twarz bladą i świńską. Wkrótce po nich przydreptał na piechotę samotny, chudy staruszek, łysy, pomarszczony i prawie bezzębny. Jedną dłoń miał z krwi i kości, a druga składała się z trzech haków z ciemnego metalu. U pasa starca wisiała odcięta głowa dziecka, z której wciąż kapała krew. Na białej nogawce spodni zrobiła się od niej długa, brązowa plama.

W końcu zjawił się Chell, równie wysoki jak Lorimaar, białowłosy, wąsaty i bardzo zmęczony. Prowadził jednego, ogromnego psa Braithów. Zatrzymał się w plamie światła i zamrugał.

— Gdzie twój teyn? — zapytał Pyr.

— Tutaj — dobiegł z ciemności ochrypły głos. W odległości kilku metrów blado lśnił pojedynczy świecik. Bretan Braith Lantry podszedł bliżej i przystanął obok Chella. Jego twarz wykrzywiła się w kolejnym tiku.

— Zebrali się wszyscy — powiedział do Pyra Roseph high-Braith.

— Nie — sprzeciwił się ktoś. — Brakuje Koraata.

— Nie ma go już wśród nas — odezwał się milczący dotąd łowca, który siedział na podłodze. — Błagał o kres i przyznałem mu go. Był bardzo połamany. To był drugi keth, który skonał dziś na moich oczach. Pierwszym był mój teyn, Teraan Braith Nalarys.

Mówiąc, ani na chwilę nie spuszczał z oczu Gwen. Zakończył długim, wypowiedzianym jednym tchem zdaniem po starokavalarsku.

— Trzech z nas zginęło — stwierdził starzec.

— Uczcijmy ich ciszą — rzekł Pyr. Nadal trzymał w ręku pałkę, z jednej strony zakończoną gałką z twardego drewna, a z drugiej krótkim ostrzem. Kiedy coś mówił, uderzał się nią nerwowo w nogę, tak jak to robił w tunelach.