Krolowa Zimy [The Snow Queen-pl]

— Wszędzie są chętnie przyjmowani, bo ironicznie, to tylko nieszkodliwa fantazja. — Głosy dyskutantów i spory za nimi narastały w czasie słów Elsevier; jej zaskakujące zamilknięcie zbiegło się z nagłą ciszą, która zapadła nagle o pół kontynentu stąd, w sali rządu.

Moon spostrzegła wyraz zaskoczenia, który pojawił się na zniszczonej twarzy starca… i dziwnego niedowierzania na obliczu aroganckiego młodego Techa. Nawet tłumacz się zmieszał, usiadł między nimi z otwartymi ustami, rozglądając się na boki.

— Co? — spytała, a zaraz potem Cress.

— Nie zaczekał; nie zaczekał na tłumacza! — Elsevier złapała się za policzki z krzykiem zadowolenia. — Och, spójrzcie na tego starca! Całe życie pracował na taką chwilę, wiedząc, że nigdy nie nastąpi… A teraz nadeszła. — W sali narastał szum, młody Tech odwrócił się i wyszedł poza zasięg kamer jakby w transie. Jego miejsce zajął przywołujący wszystkich do porządku człowiek w szarym stroju i opończy władzy.

— Co się stało? — Moon pochyliła się, aż zadrżały jej kolana.

— Tech się zapomniał — sapnęła Elsevier. — Zwrócił się bezpośrednio do Singalu — jak do równego sobie — a nie poprzez tłumacza. Na oczach milionów świadków!

— Nie rozumiem.

— Singalu jest teraz Technikiem! — roześmiała się Elsevier. — Na Kharemough można poprawić swą pozycję w jeden tylko sposób, gdy ktoś o wyższej pozycji podciągnie stojącego niżej, zwracając się do niego przy świadkach jak do równego. Tak właśnie się stało.

— A gdyby uczynił tak Singalu? Czy Tech stałby się Pozaklasowy? — Moon patrzyła na żylastego starca trzymającego się kurczowo mównicy, nie wstydzącego się łez, uśmiechającego się pomimo nich. Poczuła, jak coś ściska jej gardło, obok Elsevier wycierała oczy.

— Och nie, Tech kazałby go aresztować… — Elsevier przerwała, gdy człowiek w szarym stroju podszedł do Singalu i objął go sztywno, składając cicho gratulacje. — Och, gdyby TJ mógł to widzieć, podzielić tę…

— Czy podzieliłby również smutniejszą chwilę, gdy młody sprawca tego wszystkiego wróci wieczorem do domu i zażyje truciznę?

— KR? — Wszyscy odwrócili się w stronę drzwi. Moon ujrzała wysokiego niegdyś mężczyznę, przytłoczonego teraz brzemieniem lat — choć Kharemoughi bardziej umiejętnie odsuwali starość niż inni ludzie, nie posiadający wody życia. Zamrugała i spojrzała ponownie, lecz nadal widziała brązowe plamy na skórze, a luźny kaftan nie był w stanie przesłonić wszystkich oznak wieku. Ale to przecież młodszy brat TJ… jak mógł się tak strasznie postarzeć?

— Tak, KR. — Elsevier usiadła ponownie, układając spódnicę. — Tę chwilę też by podzielił. Mimo iż młody głupiec jest sam sobie winny; mimo iż o wiele za lekko bierzecie zasadę “lepsza śmierć niż hańba”. A czy wy podzielacie radość starego Singalu? — Również do Aspundtha zwracała się z dystansem, przez wy, a nie rodzinne ty.

Uśmiechnął się, niemal dobrodusznie.

— Tak, podzielam. Mimo wieku jest ciągle sprytny i zdolny — co jest jeszcze jednym dowodem, iż nasz system wyławia osoby z inteligencją i inicjatywą, wbrew temu co robił TJ, próbując go wywrócić do góry nogami poprzez podciąganie każdego nisko urodzonego, który się do niego uśmiechnął.

— KR, jak możecie tak mówić? Wiecie, że dobrze urodzeni strzegą swej czystości jak dziewictwa! Nikt nie podciągnął waszego ojca, jednego z najbardziej błyskotliwych umysłów swego pokolenia.

— Ale mnie podciągnięto. — Łaskawie wzruszył ramionami. — Mój ojciec był zadowolony, wiedział, że kiedyś to nastąpi.

— Gdy zgromadzi w banku dość kredytów, by zapłacić za adopcję przez jakiś szacownych przodków — powiedział Cress.

Twarz Aspundtha pozostała spokojna, Moon odgadła, że nie mówi po tiamatańsku.

— Nasze społeczeństwo jest zorganizowane w sposób wielce naukowy, doskonale przystosowany do technicznych skłonności. I ten sposób działa — wydźwignął nas z chaosu epoki przedkosmicznej. Dał tysiąc lat ciągłego postępu.

— Raczej stagnacji — skrzywiła się Elsevier.

Machnął z oburzeniem ręką.

— Jak możesz tak mówić, mieszkając na najwyżej rozwiniętej planecie Hegemonii?

— Rozwiniętej technicznie. Pod względem społecznym niewiele przewyższacie Ondinee.

— Dlaczego mam wrażenie, że już to słyszałem? — westchnął.

Elsevier uniosła ręce.

— Wybaczcie, KR… nie przybyłam tu, by spierać się o politykę, byłoby to stratą czasu waszego i mojego. Zwracam się do innych waszych zdolności; przyprowadziłam kogoś, komu potrzebna jest wasza pomoc. — Wstała z poduch, pociągając za sobą Moon.