Ludzie z gwiazdy Pella [=Stacja Podspodzie / Downbelow Station - pl]

Na zewnątrz wciąż jeszcze stała kolejka ludzi, ogonek ciągnął się korytarzem aż do doków. Vassily Kressich oparł głowę na dłoniach, gdy jeden z ludzi Coledy’ego nie przebierając w środkach wyrzucił za drzwi ostatnią interesantkę, kobietę, która na niego krzyczała, która zgłaszała kradzież oskarżając o jej popełnienie człowieka z bandy Coledy’ego. Bolała go głowa; bolał kark. Nie cierpiał tych sesji, ale mimo wszystko prowadził je co pięć dni. Spełniały rolę swego rodzaju wentyla bezpieczeństwa, stwarzały iluzję, że radca Q wysłuchuje problemów, przyjmuje do wiadomości skargi i stara się jakoś temu wszystkiemu zaradzić.

W sprawie skargi wniesionej przez tę kobietę niewiele można było zdziałać. Znał człowieka, którego nazwisko wymieniła. To było prawdopodobne. Poprosi Nino Coledy’ego, żeby przywołał tego typa do porządku, może dzięki temu uchroni tę kobietę od czegoś gorszego. Całkiem zwariowała wnosząc skargę. Może to histeria, punkt, który osiąga tutaj wielu, kiedy liczy się tylko złość. To prowadzi do samozagłady.

Do pokoju wszedł mężczyzna. To był Redding, następny z kolejki. Kressich wziął się w garść, odchylił na oparcie fotela i przygotował do cotygodniowego spotkania z tym człowiekiem.

— Wciąż próbujemy — oznajmił postawnemu mężczyźnie.

— Zapłaciłem — wycedził Redding. — Słono zapłaciłem za moje przeniesienie.

— Nie ma żadnych gwarancji na uzyskanie skierowania na Podspodzie, panie Redding. Stacja bierze po prostu tych, których aktualnie potrzebuje. Proszę złożyć na moje biurko nowe podanie i rozpatrzymy je w stosownym trybie. Wcześniej czy później znajdzie się jakieś miejsce…

— Ja chcę stąd wyjechać!

— James! — krzyknął w panice Kressich.

Człowiek z obstawy zjawił się natychmiast. Redding rozejrzał się dziko dookoła i ku przerażeniu Kressicha sięgnął za pas. W jego ręku błysnęło krótkie ostrze, nie przeciwko gorylowi Redding odwrócił się do James plecami — przeciwko niemu.

Kressich odepchnął się rękoma od biurka i fotel poleciał po szynach w tył. Des James skoczył Reddingowi na plecy. Redding, tnąc na oślep, padł twarzą do dołu na biurko roztrącając leżące na nim papiery na wszystkie strony. Kressich zerwał się z fotela i przywarł do ściany. Na zewnątrz rozległy się pełne paniki okrzyki i do pokoju wtargnęła grupa ludzi.

Kressich odsuwał się powoli, przywierając do ściany, byle dalej od szamoczących się mężczyzn. Redding poleciał na ścianę. W pokoju był już Nino Coledy ze swoimi ludźmi. Kilku powaliło Reddinga na ziemię, reszta wypychała z pomieszczenia tłumek zaciekawionych i zdesperowanych petentów. Ludzie wymachiwali podaniami, które mieli nadzieję złożyć.

— Teraz moja kolej! — wrzeszczała jakaś kobieta potrząsająca kartką papieru i usiłująca dopchać się do biurka. Wygarnęli ją razem z innymi na korytarz.