Desiderium Intimum

w złapaniu tego okrutnego mordercy - pięć tysięcy galeonów. - Harry zagwizdał. -

Pięć tysięcy galeonów? No no, ustawiłbym się do końca życia. A tak w ogóle, to

skoro już mnie uprowadziłeś, do dlaczego do tej pory nie zażądałeś za mnie jakiegoś

ogromnego okupu? Wyobrażasz sobie, ile Ministerstwo byłoby w stanie zapłacić za

pogromcę Tego, Którego Imienia Nie Wolno Było Kiedyś Wymawiać? - Harry

zignorował mordercze spojrzenie, które posłał mu Severus i przeszedł do drugiego

portretu. - Kurcze, to chyba zdjęcie jeszcze z czasów Turnieju Trójmagicznego!

Zaginiony Harry Potter. Bohater Wojenny, który uwolnił Czarodziejski Świat od

terroru Tego Którego Imienia Nie Wolno Wymawiać. Hary skrzywił się niemiłosiernie,

kątem oka widząc, że Severus posyła mu jeden ze swoich najlepszych szyderczych

uśmiechów. Zignorował go jednak i kontynuował: Ostatni raz był widziany w

towarzystwie poszukiwanego niebezpiecznego przestępcy, Severusa Snape'a.

Prawdopodobnie został przez niego uprowadzony. Może być więziony i

przetrzymywany wbrew swej woli lub pod działaniem klątwy Imperius. Nagroda za

jakąkolwiek informację o miejscu jego pobytu - dwa tysiące galeonów. Ciekawe, czy

gdybym sam się zgłosił, to też by mi ją wypłacili, jak myślisz? - zapytał drwiąco,

rzucając Severusowi dwuznaczne spojrzenie. - Zresztą zauważyłeś, że w świetle

tego portretu wychodzisz na pedofila, który porwał czternastolatka?

Ale Severus wydawał się nie być w ogóle rozbawiony jego żartami. Piorunował go

jedynie coraz bardziej miażdżącym spojrzeniem, aż w końcu wysyczał przez

zaciśnięte zęby:

- Jeżeli zaraz nie zabierzesz mi stąd tych śmieci, to będą musieli dopisać mi do listy

jeszcze jedno morderstwo.

Czasami Severus w ogóle nie potrafi poznać się na żartach. A już szczególnie

przewrażliwiony jest, kiedy uczy mnie warzyć jakiś skomplikowany eliksir. Dlatego tak

bardzo lubię chwile samotności, kiedy mogę po prostu siedzieć w ciszy i malować,

podczas gdy on zajmuje się swoimi miksturami. Potrzebowałem odskoczni. Dawniej

był nią Quidditch, ale odkąd nie mam możliwości, aby w niego grać, ba, nie mam

nawet możliwości, aby swobodnie polatać na miotle, musiałem poszukać czegoś

innego. Czegoś, co dałoby mi namiastkę wolności. A proces tworzenia daje

naprawdę ogromne poczucie wolności. Severus pomógł mi zaadaptować jeden z

pokoi na piętrze na pracownię. Mam całą masę farb i magicznych pędzli. Udało mi

się już stworzyć kilka obrazów i najbardziej lubię ten moment, kiedy po przebudzeniu,

wchodzę do salonu i widzę mój nowy obraz wiszący na ścianie nad kominkiem. I

wiem, że skoro to nie ja go tam powiesiłem, to oznacza, że mogła to zrobić tylko

jedna osoba. I czuję... takie ciepło w środku. Chociaż przez ostatni incydent Severus

przestał wieszać moje nowe obrazy, a to chyba oznacza, że wciąż się na mnie

gniewa... Chciałem tylko wydobyć barwę płonącego ognia z Ognilizd, ale

zapomniałem o założeniu rękawic ze smoczych łusek i trochę narobiłem rabanu,

kiedy Ognilizdy rzuciły się na mnie i mnie poparzyły. No i niestety Severus to

usłyszał...

Harry krzyczał i rzucał się po pokoju, przewracając sztalugi, obrazy oraz wiadra z

farbami i próbując oderwać poparzonymi palcami przypominające pijawkę stworzenie

od swojego ramienia i zrzucić kolejną, która przyssała się do jego stopy. Miał

wrażenie, jakby do jego żył wlewano płynną lawę, która sprawiała, że jego umysł

płonął, a oczy zasnuwały się parującą mgłą. Wpadł na krzesło i zwalił się na podłogę

w tej samej chwili, w której drzwi do pracowni otworzyły się gwałtownie, uderzając o

ścianę.

- Impervius! - Pomieszczenie wypełniło się donośnym, chrapliwym okrzykiem i Harry

poczuł, że obie pijawki odpadają od jego ciała i z plaśnięciem lądują obok na

podłodze. - Reducto!

Usłyszał dwa niewielkie wybuchy, ale tak bardzo kręciło mu się w głowie, że nie był w

stanie nawet się rozejrzeć, aby zobaczyć, co się wydarzyło i po prostu zamknął oczy,

zwijając się w kłębek na chłodnej podłodze. Czuł płynący przez jego żyły ogień, który

wydawał się rozgrzewać jego ciało w zastraszającym tempie i doprowadzać je do

coraz wyższej gorączki. Usłyszał szybko zbliżające się kroki i po chwili jego

rozpalonego czoła dotknęła lodowata dłoń. Usłyszał nad sobą syknięcie, ale nie

zwrócił na nie uwagi, łapiąc tę zimną dłoń i przesuwając ją na swój policzek. Ulga,

którą przynosiła, była niemal osłabiająca.

- Przepraszam - wyszeptał, kiedy Severus zabrał dłoń. - Nie gniewaj się. - Poczuł

wsuwające mu się pod ramiona i nogi ręce, które uniosły go z podłogi. - Nic mi nie

jest - wymamrotał, opierając głowę o ramię Severusa i owijając ręce wokół jego szyi.

Severus go gdzieś niósł i dopiero, kiedy Harry poczuł dotykający jego skóry chłód

pościeli, zrozumiał, że znalazł się w łóżku. Czuł, jak przepocone ubranie klei mu się