Gwiazdy — moje przeznaczenie [The Stars My Destination - pl]

— Tym razem cię zabraliśmy — odezwała się znajomym głosem.

— Olivia?

— Tak.

— A więc to prawda?

— Tak, Gully.

Foyle poczuł, że z oczu płyną mu łzy.

— Jesteś jeszcze osłabiony — powiedziała łagodnie Olivia Presteign. — Chodź, położysz się.

Nakłoniła go, żeby wszedł do jej kabiny i położył się na kanapie. Była jeszcze ciepła od jej ciała.

— Byłeś nieprzytomny przez sześć dni. Nie sądziliśmy, że przeżyjesz. Zanim chirurg znalazł na twych plecach baterię, uszły z ciebie wszystkie siły.

— Gdzie jest ta bateria? — wyrzęził.

— Dostaniesz ją, kiedy tylko będziesz chciał. Nie przejmuj się tym teraz, mój drogi.

Spojrzał na nią przeciągle; na swoją Śnieżną Dziewicę, na swoją ukochaną Królową Lodu… ta satynowo biała skóra, te ślepe, koralowe oczy i subtelne koralowe usta. Dotknęła jego wilgotnych powiek pachnącą chusteczką.

— Kocham cię — powiedział.

— Sza. Wiem o tym, Gully.

— Ty wiesz o mnie wszystko. Od jak dawna?

— Od początku wiedziałam, że Gully Foyle, kosmonauta z „Nomada”, jest moim wrogiem. Do chwili naszego pierwszego spotkania nie wiedziałam, że Fourmyle to ty. Ach, gdybym wiedziała o tym wcześniej. Ileż oszczędziłoby to nam kłopotów.

— Wiedziałaś wszystko i śmiałaś się ze mnie.

— Nie.

— Obserwowałaś mnie z boku i trzęsłaś się ze śmiechu.

— Obserwowałam cię z boku i powoli zaczynałam cię kochać… Nie, nie przerywaj mi. Próbuję być racjonalna, a to nie jest dla mnie łatwe — rumieniec okrasił jej marmurowe lica. — Nie igram teraz z tobą. Ja… zdradziłam cię mojemu ojcu. Tak, zdradziłam. Była to, jak myślę, samoobrona. Teraz, kiedy się wreszcie na nim poznałam, widzę, że jest zbyt niebezpieczny. W godzinę później wiedziałam już, że popełniłam błąd, gdyż zdałam sobie sprawę, iż cię kocham. Teraz płacę za to. Nie potrzeba, żebyś wiedział…

— Myślisz, że w to uwierzę?

— Po co więc tu jestem? — drżała lekko. — Dlaczego przyleciałam tu za tobą? To bombardowanie było upiorne. Gdybyśmy nie wzięli cię na pokład, zginąłbyś w przeciągu minuty. Twój jacht był wrakiem…

— Gdzie teraz jesteśmy?

— Co to za różnica? Orbitujemy wokół Ziemi.

— Jak zdołałaś mnie wytropić?

— Wiedziałam, że będziesz szukał Lindseya Joyce’a. Wzięłam jeden ze statków mojego ojca. Tak się złożyło, że jest to znowu „Vorga”.

— Czy on o tym wie?

— Nigdy nie wie co robię. Żyje swoim własnym, prywatnym życiem.

Nie mógł oderwać od niej oczu, chociaż patrzenie na nią sprawiało mu ból. Pragnął i nienawidził… pragnął, aby rzeczywistość nie była faktem dokonanym, nienawidził prawdy za to, czym była. Przyłapał się na tym, że gładzi drżącymi palcami jej chusteczkę.

— Kocham cię, Olivio.

— Kocham cię, Gully, mój wrogu.

— Na miłość boską! — wybuchnął. — Dlaczego to zrobiłaś? Byłaś na pokładzie „Vorgi”, gdy przewoziła oszukanych uchodźców. Wydałaś rozkaz wyrzucenia ich w próżnię. Wydałaś rozkaz pozostawienia mnie na pastwę losu. Dlaczego! Dlaczego!

— Co? — odskoczyła od niego. — Żądasz przeprosin?

— Żądam wyjaśnień.

— Nie będę się przed tobą tłumaczyć!

— Krew i pieniądze, jak mawia twój ojciec. Ma racje. Och… Suka! Suka! Suka!

— Tak, krew i pieniądze; i nie wstydzę, się tego.

— Tonę, Olivio. Podaj mi rękę.

— To toń. Mnie nikt nigdy nie ratował. Nie, nie… To nie tak, wszystko nie tak. Poczekaj, mój drogi, poczekaj. — Uspokoiła się i zaczęła mówić bardzo czule. — Mogłabym skłamać, kochany Gully i zrobić to w taki sposób, że uwierzyłbyś, ale będę szczera. Wyjaśnienie jest proste. Żyję swoim własnym, prywatnym życiem. Wszyscy tak żyjemy. Ty także.

— Ale jakie jest to twoje życie?

— Nie różni się od twojego… nie różni się od trybu życia, jaki prowadzi reszta świata. Oszukuję, kłamię, niszczę… jak wszyscy. Jak wszyscy jestem kryminalistką.

— Ale dlaczego? Dla pieniędzy? Ty ich nie potrzebujesz.

— Nie, nie potrzebuję.

— Więc dla kontroli… dla władzy?

— Nie dla władzy.

— No to dlaczego?

Wzięła głęboki oddech, jakby to co miała wyznać, było pierwszą prawdą jaka przechodzi przez jej usta i to sprawiało jej cierpienie.

— Z nienawiści… Żeby wam odpłacić, wam wszystkim.

— Za co?

— Za to, że jestem ślepa — powiedziała ledwo dosłyszalnym głosem. — Za to, że oszukuję. Za to, że jestem bezradna. Powinni byli mnie zabić, kiedy tylko przyszłam na świat. Czy ty wiesz, co to znaczy być ślepym? Czerpać życie z drugiej ręki? Być ciągle zdanym na kogoś, błagającym kaleką? „Sprowadzić ich do mojego poziomu” powiedziałam sobie w moim sekretnym życiu. „Jeśli jesteś ślepa, uczyń ich jeszcze bardziej ślepymi. Jeśli jesteś ślepa, uczyń ich bezradnymi, okalecz ich. Odpłać im… im wszystkim”.