Raport “Pelikana” [The Pelican Brief-pl]

– Nie mogą tego wydrukować bez sprawdzenia wszystkiego w innym źródle, a takie źródło nie istnieje, ponieważ mamy do czynienia z kłamstwem czystej wody, któremu poświęcamy stanowczo zbyt wiele uwagi.

Prezydent, zamyślony ponuro, wyglądał przez okno.

– W jaki sposób dowiedział się o tym Grantham?

Coal wstał i znów zaczął się przechadzać, choć nieco wolniej niż poprzednio. Miał ciężki orzech do zgryzienia.

– Tego nikt nie wie. Oprócz pana i mnie nikt z personelu nie słyszał o raporcie. Przyniesiono nam tylko jeden egzemplarz, który w tej chwili leży w moim sejfie. W zeszłym tygodniu osobiście zrobiłem kserokopię, którą dałem Gminskiemu, zobowiązując go przysięgą do zachowania tajemnicy.

Prezydent wykrzywił się, nie odwracając głowy od okna.

Coal mówił dalej:

– W porządku, załóżmy, że ma pan rację i po mieście krążą teraz tysiące kopii raportu. Jakie to ma znaczenie? Żadnego… Oczywiście pod warunkiem, że nasz przyjaciel nie dopuścił się tych wszystkich świństw, bo wtedy…

– Bo wtedy dobiorą mi się do dupy.

– Owszem, powiedziałbym nawet, że dobiorą się nam do dupy.

– Ile wzięliśmy?

– Miliony… pośrednio i bezpośrednio. – Zgodnie z prawem i wbrew prawu, o czym prezydent nie wiedział, bo Coal nie był łaskaw poinformować go o tym.

Prezydent podszedł powoli do sofy.

– Może zadzwoniłbyś do Granthama i wybadał, co wie? Wypytał o to i owo? Jeśli blefuje, szybko się połapiesz. Jak myślisz?

– Sam nie wiem…

– Przecież rozmawiałeś z nim kiedyś, prawda? Wszyscy znają Granthama.

Coal przechadzał się teraz za sofą.

– Istotnie, rozmawiałem z nim. Ale jeśli ni z tego, ni z owego zacznę go wypytywać, facet może nabrać podejrzeń.

– Cóż… chyba masz rację.

Prezydent chodził z jednej strony sofy, a Coal z drugiej.

– Co nam grozi? – spytał w końcu prezydent.

– Najgorszy wariant wygląda tak: nasz przyjaciel rzeczywiście jest w to wplątany. Pan osobiście prosił Voylesa o wstrzymanie śledztwa w jego sprawie. Prasa dowiaduje się o wszystkim i wyjawia machlojki naszego przyjaciela. Voyles chowa głowę w piasek i tłumaczy się, że na pańskie polecenie ścigał innych podejrzanych i nie zwracał uwagi na naszego przyjaciela. “Post” szaleje, bo ma dowody na kolejną aferę korupcyjną, w którą są zamieszane najwyższe kręgi władzy. Następne wybory przechodzą nam koło nosa.

– Coś jeszcze?

– Tak. To kompletna bzdura. Raport jest fantazmatem. Grantham niczego nie znajdzie, a ja jestem już spóźniony na odprawę personelu. – Podszedł do drzwi. – W przerwie na lunch umówiłem się na squasha. Wrócę o pierwszej.

Gdy za Coalem zamknęły się drzwi, prezydent odetchnął z ulgą. Na popołudnie zaplanował partię golfa do osiemnastu dołków i nie miał zamiaru zawracać sobie głowy żadnym “Pelikanem”. Jeśli Coal się nie przejmuje, to można spać spokojnie.

Wystukał numer na klawiaturze telefonu i czekał cierpliwie na zgłoszenie się Boba Gminskiego. Szef CIA fatalnie grał w golfa i był jednym z niewielu, których prezydent ogrywał bez wysiłku, dlatego zaprosił go na popołudniową partyjkę. Gminski zgodził się natychmiast; miał oczywiście tysiące innych obowiązków, ale czy można odmówić głowie państwa…?

– A tak przy okazji, Bob, co z tą sprawą “Pelikana” w Nowym Orleanie?

– No cóż, szefie… – Gminski odchrząknął, udając beztroskę. – Mówiłem Fletcherowi w piątek, że rzecz jest fascynującym popisem wyobraźni. Według mnie autorka tego dzieła powinna rzucić studia prawnicze i zająć się karierą literacką… Cha, cha, cha…

– Świetnie, Bob. Czyli to bzdura?

– Wciąż sprawdzamy.

– Do zobaczenia o trzeciej. – Prezydent odłożył słuchawkę i natychmiast chwycił za kij.