Raport “Pelikana” [The Pelican Brief-pl]

Grantham oderwał na chwilę ołówek od kartki.

– Tak. Proszę mówić dalej.

– Mam na razie dosyć Dzielnicy Francuskiej i chcę stąd dzisiaj wyjechać. Zadzwonię do pana jutro… Jeszcze nie wiem, skąd. Czy ma pan dostęp do materiałów z kontroli finansowej ostatniej kampanii prezydenckiej?

– Owszem. Są ogólnie dostępne.

– Wiem, ale chodzi mi o to, jak szybko może pan wydobyć pewne informacje.

– Jakie informacje?

– Listę wszystkich ważniejszych sponsorów kampanii.

– To nie będzie trudne. Mogę ją mieć jeszcze dziś po południu.

– Więc proszę się o nią postarać, a ja zadzwonię do pana jutro rano.

– Dobrze. Ma pani kopię raportu?

Zawahała się.

– Nie, ale znam go na pamięć.

– I wie pani, kto kryje się za morderstwami?

– Owszem, lecz jeśli to panu powiem, również pan znajdzie się na liście ofiar.

– Zaryzykuję.

– Cierpliwości. Zadzwonię jutro.

Grantham odczekał chwilę, a potem odłożył słuchawkę. Wziął z biurka notatnik i ruszył zygzakiem poprzez labirynt komputerowych paneli. Zmierzał do przeszklonego biura sekretarza działu, Smitha Keena. Keen był starszym, wciąż krzepkim mężczyzną i prowadził w redakcji politykę otwartych drzwi, co gwarantowało ciągły chaos w jego biurze. Właśnie kończył rozmawiać przez telefon, gdy do pokoju wszedł Grantham i starannie zamknął za sobą drzwi.

– Otwórz je – polecił ostro Keen.

– Musimy porozmawiać.

– Porozmawiamy przy otwartych drzwiach. Otwórz je, do cholery!

– Daj mi minutę. – Grantham uniósł dłonie. Tak, sprawa była poważna. – Mogę mówić?

– Dobra. O co chodzi?

– Przed chwilą skończyłem drugą rozmowę telefoniczną z pewną młodą damą, niejaką Darby Shaw. Panna Shaw wie, kto zabił Rosenberga i Jensena.

Keen usiadł powoli za biurkiem i spojrzał podejrzliwie na Granthama.

– Synu, masz w rękach dynamit. Skąd wiesz, że ta Shaw nie kłamie? Z jakiego źródła pochodzą jej informacje? Co możesz udowodnić?

– Niczego jeszcze nie napisałem, Smith. Prowadzę rozmowy. Przeczytaj to. – Podał mu egzemplarz “Times-Picayune”, w którym opisano zamach na Callahana.

Keen czytał powoli.

– Kim był Callahan?

– Dokładnie przed tygodniem profesor Thomas Callahan wręczył urzędnikowi FBI kopię pewnego dokumentu, znanego obecnie jako raport “Pelikana”. W dokumencie tym przedstawiono teorię, której autorka wskazuje osoby stojące za morderstwami. Raport krążył w centrali Biura, skąd wysłano go do Białego Domu i Bóg wie dokąd jeszcze. Dwa dni później Callahan po raz ostatni uruchomił swoje porsche. Darby Shaw jest, jak twierdzi, tą nie zidentyfikowaną kobietą opisaną w gazecie. Była z Callahanem i miała z nim umrzeć.

– Dlaczego?

– Bo to ona napisała raport. Przynajmniej tak mówi.

Keen opadł na oparcie fotela i położył nogi na biurku. Spojrzał na zdjęcie Callahana.

– Gdzie jest raport?

– Nie wiem.

– Co zawiera?

– Tego również nie wiem.

– Więc nie wiemy nic, prawda?

– Na razie. Ale jakie zajmiemy stanowisko, jeśli dziewczyna wszystko mi opowie?

– A kiedy to zrobi?

Grantham zawahał się.

– Wkrótce. Chyba szybciej, niż myślisz.

Keen pokręcił głową i rzucił nowoorleańską gazetę na biurko.

– Jeśli zdobędziemy raport, Gray, wpadnie nam w ręce diament, z którego nic się nie da zrobić bez oszlifowania. Czeka nas ciężki, bolesny i skrupulatny proces weryfikacji danych. Bez tego nawet przecinek z raportu nie znajdzie się w mojej gazecie.

– Ale dajesz mi wolną rękę?

– Tak. I melduj o wszystkim, najlepiej co godzinę. Nie wolno ci napisać ani słowa bez porozumienia ze mną.

Grantham uśmiechnął się i otworzył drzwi.