Ludzie z gwiazdy Pella [=Stacja Podspodzie / Downbelow Station - pl]

— Nie.

— Że nie możesz mi ufać?

— Nie.

— No to o co chodzi?

Czuł, że za chwilę zwymiotuje. Zawsze tak było, kiedy się nadwerężył… wiedział, skąd się to brało.

— Chciałbym — powiedział Damon — żebyś ze mną rozmawiał.

Josh spojrzał na niego opierając się plecami o drewniane przepierzenie.

— Przestaniesz — powiedział tępo — kiedy znuży cię zajmowanie się mną.

— Co przestanę? Znowu zaczynasz z tą obsesją porzuconego?

— Nie wiem, o co ci chodzi.

— Sądzisz, że uważam cię za ciekawostkę przyrodniczą czy co? — spytał Damon.

Josh przełknął gulę rosnącą mu w krtani.

— Odniosłeś takie wrażenie, tak? — ciągnął Damon. — Po moim zachowaniu czy Eleny?

— Nie chcę tak myśleć — zdobył się w końcu na wydanie z siebie głosu. — Ale ja jestem ciekawostką przyrodniczą, no bo czym więcej mógłbym być?

— Nie — zaprzeczył gwałtownie Damon.

Josh poczuł, jak zaczyna mu drgać nerwowo mięsień twarzy. Dowlókł się do ławy, usiadł i usiłował opanować tik. Były takie pigułki; nie zażywał ich już. Żałował teraz, bo chciał być spokojny i nie myśleć. Wydostać się stąd, przerwać te indagacje.

— Lubimy cię — powiedział Damon. — Czy o to się martwisz?

Siedział sparaliżowany, a serce waliło mu jak młotem.

— Chodźmy — powiedział Damon wstając. — Masz dosyć tej parówki.

Josh dźwignął się na nogi. Kolana ugięły się pod nim, wzrok mu się mącił od potu, gorąca i zmniejszonego ciążenia. Damon podał mu rękę. Udał, że tego nie dostrzega i ruszył za Damonem między boksami w kierunku pryszniców przy wejściu do łaźni.

Chłodniejsza mgiełka wodna przywróciła mu nieco jasność myślenia; został w boksie trochę dłużej, niż to było konieczne, głęboko wdychając orzeźwiające powietrze. Wyszedł spod pryszniców spokojniejszy i owinięty ręcznikiem wkroczył ponownie do przebieralni. Damon szedł za nim.

— Przepraszam — powiedział do Damona nie mając na myśli niczego konkretnego.

— Odruchy — zawyrokował Damon.

Zmarszczył w zamyśleniu brwi i schwycił Josha za ramię, zanim ten zdążył się od niego odwrócić. Josh szarpnął się odruchowo i uderzył o szafkę ubraniową tak mocno, że huk odbił się echem po pomieszczeniu.

Ciemne miejsce. Plątanina ciał. Chwytające go ręce. Odrzucił od siebie te myśli, oparł się o metalowe drzwiczki i drżąc na całym ciele patrzył w zaniepokojoną twarz Damona.

— Josh?

— Przepraszam — powtórzył. — Przepraszam.

— Wyglądasz, jakbyś miał zaraz zemdleć. To od gorąca? — Nie wiem — mruknął.

— Nie wiem. — Dowlókł się do ławy i usiadł, żeby zaczerpnąć tchu. Po chwili poczuł się lepiej. Mrok rozproszył się. — Przepraszam. — Był załamany, przekonany, że Damon nie będzie go dłużej tolerował. Depresja wzmagała się. — Może lepiej wrócę do szpitala.

— Aż tak źle?

Nie chciał myśleć o swoim pokoju, apartamencie w hospicjum, z gołymi ścianami, nieprzytulnym. W szpitalu byli ludzie, których znał, lekarze, którzy znali jego, którzy potrafiliby zaradzić w takich sprawach i co do których wiedział, że ich motywy ograniczają się do zawodowego obowiązku.

— Zadzwonię do biura — powiedział Damon — i uprzedzę ich, że się trochę spóźnię. Odprowadzę cię do szpitala, jeśli czujesz, że tak trzeba.

Założył ręce na głowę.

— Nie wiem, dlaczego to robię — powiedział. — Przypomina mi się coś. Nie wiem co, ale aż mnie ściska w dołku. Damon przysiadł na brzeżku ławy, po prostu przysiadł i czekał na niego.

— Wydaje mi się, że wiem, skąd się to bierze — powiedział w końcu i Josh podniósł wzrok przypominając sobie, że Damon miał dostęp do wszystkich jego akt.

— Co ci się wydaje?

— Może tam było za ciasno. Wielu uchodźców znalazłszy się w tłumie wpada w panikę. Mają uraz na punkcie tłoku.

— Ale ja nie przyleciałem z uchodźcami — zaoponował Josh. — Pamiętam przecież.

— I co jeszcze pamiętasz?

Nerwowy skurcz szarpnął jego twarzą. Wstał i zaczął się ubierać. Po chwili Damon poszedł w jego ślady. Do przebieralni wchodzili i wychodzili inni ludzie. Przez otwierające się drzwi docierały tutaj pokrzykiwania z zewnątrz, normalny gwar sali gimnastycznej.

— Naprawdę chcesz, żebym zaprowadził cię do szpitala? spytał po chwili milczenia Damon.

Josh wzruszył ramionami naciągając kurtkę.

— Nie. Przejdzie mi — zawyrokował, chociaż nadal wstrząsały nim zimne dreszcze, które powinny ustać pod wpływem ciepła, jakie dawało ubranie.