Ludzie z gwiazdy Pella [=Stacja Podspodzie / Downbelow Station - pl]

Jon Lukas zebrał potrzebne papiery i spojrzał na ludzi tłoczących się w jego biurze mieszczącym się przy dokach. Patrzył tak przez dłuższą chwilę, żeby podkreślić wagę swojej decyzji, potem położył plik dokumentów na krawędzi biurka, a Bran Hale wziął je i rozdał pozostałym ludziom.

— Dziękujemy bardzo — powiedział Hale.

— Spółka Lukasa nie potrzebuje właściwie nowych pracowników. Rozumiecie. Postarajcie się dowieść swojej przydatności. Robię to tylko dla was, spłacam dług, jeśli wolicie. Cenię sobie lojalność.

— Będzie pan z nas zadowolony — zapewnił go Hale.

— Siedźcie po prostu cicho. Zbytnia gorliwość kosztowała was wylanie ze służby bezpieczeństwa. Pracując dla mnie będziecie trzymać nerwy na wodzy. Ostrzegałem was. Ostrzegałem, kiedy pracowaliśmy razem na Podspodziu…

— Pamiętam — bąknął Hale. — Ale wylano nas, panie Lukas, z pobudek osobistych. Konstantin tylko szukał pretekstu. On tam zmienia zaprowadzone przez pana porządki, przewraca wszystko do góry nogami, burzy wszystko, czego pan dokonał. Staraliśmy się, sir.

— Nic na to nie poradzę — powiedział Jon. — Nie jestem tam na dole. Nie mam na to wpływu. A teraz wy też nie. Wolałbym, żeby Jacoby wywalczył dla was jakąś łagodniejszą karę, ale macie za swoje. Jesteście teraz na posadach prywatnych. Rozparł się w fotelu. — Mogę was potrzebować — powiedział rzeczowo. — Więc miejcie to względzie. I tak wszystko mogło się dla was skończyć gorzej… jesteście teraz na stacji, koniec z błotem, koniec z bólami głowy od skisłego powietrza. Pracujecie dla firmy bez względu na to, co się wydarty i robicie użytek ze swych głów. Nie będziecie narzekać.

— Tak jest, sir — powiedział Hale.

— Ty, Lee… — Jon spojrzał beznamiętnie na Lee Quale’a. Ty może staniesz od czasu do czasu na straży majątku Lukasa. Możesz nosić przy sobie broń. Ale nie będziesz z niej strzelał. Wiesz, jak niewiele ci brakowało do skierowania na przystosowanie?

— Ten skurczybyk rąbnął mi w lufę — mruknął Quale.

— Biurem Radcy Prawnego kieruje Damon Konstantin. To brat Emilia, człowieku. Angelo trzyma wszystko w garści. Gdyby miał lepsze argumenty, przepuściłby ciebie przez młyn. Na drugi raz, kiedy przyjdzie ci do głowy wejść w drogę Konstantinom, pomyśl o konsekwencjach.

Otworzyły się drzwi. Do gabinetu wśliznął się Vittorio, ignorując chwilowy grymas niezadowolenia na twarzy Jona. Zbliżywszy się do ojca pochylił się do jego ucha.

— Przyszedł jakiś człowiek — szepnął. — Ze statku o nazwie Oko Łabędzia.

— Nie słyszałem o żadnym Oku Labędzia — odszepnął Jon. — Niech zaczeka.

— Nie — nalegał Vittorio pochylając się jeszcze niżej. — Posłuchaj, wydaje mi się, że on nie ma zezwolenia.

— Jakiego zezwolenia?

— Papierów. Nie jestem pewien, czy na statku wiedzą, że on znajduje się na terenie stacji. Czeka tutaj. Nie wiem, co z nim zrobić.

Jon wstrzymał na chwilę oddech czując, jak nagły dreszcz przechodzi mu po plecach. Biuro pełne świadków. Pełny świadków dok.

— Wpuść go tutaj — zdecydował i zwracając się do Hale’a i jego ludzi rzucił: — Przejdźcie do sąsiedniego pokoju, wypełnijcie formularze i oddajcie je urzędnikom. Potem zabierajcie się do tego, co wam zlecą na dzisiaj. No, idźcie.

Popatrzyli po sobie ponuro nie rozumiejąc, czym go urazili.

— Chodźmy — odezwał się Hale wypychając ich przed sobą z gabinetu.

Vittorio pośpieszył za nimi i zniknął pozostawiając drzwi otwarte.

W chwilę później do gabinetu wśliznął się mężczyzna w stroju kupca i zamknął za sobą drzwi. Zamknął, tak po prostu. W tym ruchu nie było respektu, nie było nic z konspiracji. Jak gdyby to on tu rozkazywał. Pospolita twarz, mężczyzna pod trzydziestkę i bez żadnych dystynkcji. Ruchy opanowane i flegmatyczne.