Ludzie z gwiazdy Pella [=Stacja Podspodzie / Downbelow Station - pl]

— Czy wielu kupców podziela pani opinię?

— Jesteśmy na to przygotowani od pół wieku — powiedziała cicho. — Niech pan spyta Eleny Quen, komendancie. Pan też szuka miejsca dla siebie?

— Nie, kapitanie.

Rozparła się w fotelu i pokiwała głową.

— Szanuję pana za to, komendancie. Może pan być pewien, że nie skoczymy bez wszczęcia alarmu, a to więcej, niż uczyniliby niektórzy z naszej branży.

— Wiem, że to dla was wielkie ryzyko. I macie swój przydział, wszystko czego wam potrzeba. Coś jeszcze?

Pokręciła głową wprawiając tym w lekkie drżenie masę swego ciała. Podniosła się z fotela i stanęła na szeroko rozstawionych nogach.

— Życzę szczęścia — powiedziała wyciągając rękę. — Życzę szczęścia. Wszyscy kupcy, którzy są tutaj, a nie po tamtej stronie frontu, dokonali tego wyboru nie bacząc na niekorzystne proporcje sił; oni, którzy ciągle przemierzają mroczny kosmos i dostarczają wam towary prosto z terytorium Unii, oni nie robią tego dla zysku. Tutaj nic nie można zyskać. Zdaje pan sobie z tego sprawę, panie komendancie? Pod pewnymi względami… łatwiej byłoby po tamtej stronie.

Potrząsnął jej grubą ręką.

— Dziękuję kapitanie.

— Ha — powiedziała i wzruszywszy z zakłopotaniem ramionami wyszła rozkołysanym krokiem z gabinetu.

Wziął do ręki kopertę z wiadomością i otworzył ją. W środku znalazł notatkę skreśloną odręcznie na kawałku papieru. „Wracamy z terytorium Unii. Wokół Vikinga orbitują nosiciele cztery, a może więcej. Krąży pogłoska, że Mazian ucieka. Stracone statki: Egipt, Francja, Stany Zjednoczone — może jeszcze jakieś. Sytuacja staje się beznadziejna.” Nie było podpisu ani nazwy statku. Przyglądał się przez chwilę kartce z wiadomością, potem wstał, jednym palcem wystukał na klawiaturze szyfr sejfu, włożył kartkę do środka i zaryglował z powrotem. Czuł ucisk w żołądku. Obserwatorzy mogli się mylić. Informacje mogły być sfabrykowane, może to plotki puszczone w obieg celowo. Ten statek nie chce podejść do stacji. Młot powęszy trochę w pobliżu i może podejdzie, a może odleci; wszelkie próby ściągnięcia ich tu siłą na bezpośrednią rozmowę odbiłyby się niekorzystnie na stosunkach z innymi kupcami. Wokół Pell krążyły frachtowce spodziewające się żywności, wody, konsumujące zapasy stacji, wykorzystujące kombinowany kredyt, który musieli honorować w obawie przed buntem: spłacali stare długi stacjom, których już nie było. Kupcy oszczędzali cenne, zorganizowane na lewo produkty przechowywane na pokładach, a korzystali z zapasów stacji, chowając te pierwsze na dzień, w którym być może będą musieli uciekać. Niektóre statki przywoziły towary, to prawda; ale więcej było takich, które je konsumowały.

Połączył się z urzędnikiem z zewnętrznego biura.

— Kończę na dzisiaj — powiedział. — Gdyby coś, to jestem w domu. Jeśli by jakaś sprawa nie mogła zaczekać, wrócę. — Tak jest, sir — usłyszał w odpowiedzi.

Wybrał ze stosu papierów kilka mniej niepokojących, włożył je do teczki, założył kurtkę i skinąwszy na pożegnanie głową swemu sekretarzowi oraz kilku urzędnikom, których biurka stały w tym samym pokoju, wyszedł na korytarz.

Przez ostatnie kilka dni przesiadywał w biurze do późna; miał przynajmniej szansę pracować w większym komforcie, czytać teczki pełne dokumentów bez odrywania się. Były kłopoty z Podspodziem; Emilio przysłał to wszystko w zeszłym tygodniu na stację z ciętym doniesieniem na zamieszany w sprawę personel i metody postępowania, jakie reprezentowali. Damon nalegał na zesłanie wichrzycieli do pracy w kopalniach — upatrywał w tym szybki sposób pozyskania potrzebnej liczby robotników. Rada adwokacka protestowała przeciwko stronniczości biura Radcy Prawnego i domagała się usunięcia nagan ze świadectw pracy i pełnego przywrócenia delikwentów do pełnionych dotychczas obowiązków. Robiła się z tego grubsza afera. Jon Lukas występował z propozycjami, wysuwał żądania; w końcu doszli w tej sprawie do porozumienia. Obecnie miał pięćdziesiąt akt dotyczących mieszkańców Q zakwalifikowanych jako tymczasowi. Przyszło mu do głowy, żeby zatrzymać się po drodze na drinka w barku dla wyższych urzędników, odwalić tam część papierkowej roboty, oderwać się myślami od spraw, które nie dawały mu spokoju. Nosił czytnik w kieszeni, nigdy się z nim nie rozstawał, choć mógł się zdać na komunikator.

Do domu miał kawałek drogi niebieskim sto dwanaście. Otworzył cicho drzwi.

— Angelo?

A więc Alicja nie spała. Rzucił teczkę i kurtkę na krzesło przy drzwiach.

— To ja — powiedział uśmiechając się urzędowo do starej samicy Dołowca, która wyszła z pokoju Alicji, żeby poklepać go po ręku i przywitać. — Dobry dzień, Lily?

— Mieć dobry dzień — przytaknęła Lily uśmiechając się rozbrajająco.

Bezszelestnie pozbierała wszystko, co odłożył na krzesło, a on wszedł do pokoju Alicji, pochylił się nad łóżkiem i pocałował żonę. Alicja uśmiechnęła się i pozostała jak zawsze nieruchoma na nieskazitelnej pościeli; Lily opiekowała się nią, przewracała ją na boki, kochała z poświęceniem wielu lat. Ściany były ekranami. Wokół łóżka roztaczał się widok na gwiazdy, jakby zawieszone w próżni; gwiazdy i czasami słońce, doki, korytarze Pell; lub obrazy drzew z Podspodzia, bazy, rodziny, wszystkiego, co sprawiało jej przyjemność. Lily zmieniała sekwencje na jej życzenie.