Desiderium Intimum

profesor Sinistra położyła na ziemi swoją torbę z medykamentami, przeszukując jej

zawartość.

Kilka metrów dalej leżało ciało Deana. A przynajmniej musiała uwierzyć Neville'owi

na słowo, że to ciało Deana, ponieważ nie zostało z niego nic, poza krwawym...

czymś. Zrobiło jej się słabo, ale jej wzrok błyskawicznie padł na siedzącą obok na

ziemi, kołyszącą się w przód i w tył, znajomą sylwetkę.

- Seamus! - wykrzyknęła, podbiegając do niego i przykucając obok. Nie wydawał się

ranny, ale jego wzrok utkwiony był gdzieś w oddali. Ramiona, którymi obejmował

podkurczone nogi, były umazane krwią aż do łokci. - Słyszysz mnie? - zapytała,

kładąc dłoń na jego ramieniu i lekko nim potrząsając. - Seamus! Pani profesor, coś

jest z nim nie tak - powiedziała, drżącym głosem, spoglądając na profesor Sinistrę,

która odkorkowywała właśnie jedną z buteleczek. Nauczycielka rzuciła na nich

szybkie spojrzenie i powiedziała ciężkim głosem:

- Teraz mu nie pomożesz. Zabieram ich obu do Hogwartu.

- To Bellatriks - powiedział Neville zachrypniętym głosem. - Ścigała nas, odkąd się

rozdzieliliśmy. Nie mieliśmy szans... - przerwał na chwilę, biorąc płytki oddech i

krzywiąc się z bólu. - Ale Luna odciągnęła ją stąd.

Hermiona poderwała się i spojrzała na nadal stojącego w tym samym miejscu Rona.

- W którą stronę pobiegły?

Neville z trudem podniósł drżącą dłoń i wskazał kierunek, ale w tym samym

momencie profesor Sinistra podwinęła poszarpaną nogawkę jego spodni i polała

zakrwawiony kikut nieznanym eliksirem.

Neville zawył z bólu, opadając na błotnistą ziemię, ale niemal natychmiast

nauczycielka rzuciła na niego Silencio, rozglądając się czujnie na boki.

- Stracił przytomność. Ale to dobrze - powiedziała, podnosząc się i zarzucając torbę

na ramię. - Mniejsze ryzyko na rozszczepienie przy aportacji. - Spojrzała na

Hermionę i po raz pierwszy jej napięta twarz złagodziła się. - Chodźcie ze mną.

Widzieliście już zbyt dużo krwi. To nie wasza wojna. Opatrzę was i poczekacie

bezpiecznie w Hogwarcie.

Hermiona zagryzła wargę.

- Jeśli nie nasza to czyja? - zapytała cicho, patrząc prosto w oczy nauczycielki. - Są

tu wszyscy nasi przyjaciele. Nie możemy tak po prostu ich tu zostawić i pozwolić im

walczyć samotnie. Proszę się nie martwić, będziemy na siebie uważać. Chodź, Ron.

- Podeszła do Rona, biorąc go za rękę i ciągnąc w kierunku, który wskazał im Neville.

Ron przełknął ślinę. Widziała, jak obraca się jeszcze, spoglądając na pochylającą się

nad Neville'em profesor Sinistrę, ale bardzo szybko zrównał się z nią, wbijając

spojrzenie w snujące się powoli kłęby dymu i unosząc różdżkę.

- Chyba nie chcesz mi powiedzieć, że zamierzasz walczyć z Bel atriks? - wyszeptał.

Znała go już doskonale. Wiedziała, że to zadane zdawkowym tonem pytanie, ukrywa

w sobie cały wachlarz emocji - od zdenerwowania po paraliżujący strach.

- Dlaczego nie? W końcu zrobilibyśmy coś pożytecznego - odparła cicho, rozglądając

się po ziemi, w poszukiwaniu tego, czego ujrzenia bała się najbardziej.

Nie sądziła, że aż tak oddalili się od linii walk. Ale z drugiej strony to walczących po prostu mogło być już znacznie mniej, sądząc po ilości ciał, na które się natykali.

Wciąż słyszała odległe krzyki i wrzaski, a niebo raz po raz rozświetlały potężne

zaklęcia.

Ron penetrował wzrokiem okolicę, a ona przeczesywała poznaczoną śladami stóp,

błotnistą ziemię.

Nagle jej ciało przeszył lodowaty prąd, kiedy kilka metrów na lewo dostrzegła leżące

w błocie jasnoblond włosy. Powinna tam podejść. Powinna podejść, ale ciało nie

chciało jej słuchać. Stała tylko bez ruchu, wpatrując się w rozwiewający się powoli

dym, który odsłonił dwie przyciśnięte do siebie sylwetki. Ciało na górze wydawało się

osłaniać drobną, jasnowłosą postać pod nim i Hermiona przestała oddychać, kiedy

ujrzała spopielone, nagie plecy.

Nie było wątpliwości. Przybyli za późno.

*

- Opuść różdżkę, albo temu maleńkiemu aniołkowi stanie się bardzo brzydka

krzywda...

Tonks zacisnęła zęby, czując pełzający we wnętrzu lód, który zakleszczył jej serce w

odbierającym oddech uścisku. Dłoń, w której trzymała różdżkę, drżała. Miała

wrażenie, jakby jej umysł walczył z ciałem w morderczej bitwie.

Luna stała bez ruchu, z głową odchyloną do tyłu i obnażonymi z bólu zębami. Tonks

widziała jej błękitne oczy, wpatrujące się w nią czystym, pozbawionym strachu

spojrzeniem.

- Wiesz... to, co zrobiłaś, nie było zbyt mądre. - Delikatny głos Luny rozbrzmiał w

powietrzu, sprawiając, że Bellatriks spojrzała na nią z zaskoczeniem, jakby dziwiło ją

to, że robaki potrafią mówić. - Jeszcze ktoś pomyśli, że jesteś tchórzem, skoro się

mną zasłaniasz.

Tonks widziała, jak twarz Bel atriks wykrzywia się wściekłością. Szarpnęła mocniej,

sycząc prosto w ucho Luny:

- Może zacznę od twojego niewyparzonego języczka, co? Jestem pewna, że moja

siostrzenica wiedziałaby, jak go wykorzystać... - Jej donośny śmiech niemal ranił

uszy.

Tonks zagryzła wargę, jeszcze mocniej ściskając trzymaną w dłoni różdżkę. Jej serce

wydawało się bić niemal w gardle. Szarpało się niczym uwięziony w klatce ptak,

sprawiając, że coraz trudniej było jej oddychać.

W każdej innej sytuacji wiedziałaby, jak zareagować. Jak wiele razy ćwiczyła

podobne akcje. W jak wielu podobnych wydarzeniach brała udział. Ale teraz... teraz

patrzyła tylko na różdżkę przyciskającą się do gardła Luny i jej zmysły szalały, i nie

mogła... nie mogła...

Widziała, jak dłoń Luny niepostrzeżenie wędruje w górę, łapiąc wiszący na jej szyi

wisiorek i zamykając się wokół amuletu.

Tonks poczuła ukłucie w piersi. Luna tak bardzo lubiła te dziwne, nieprzydatne

wisiorki. Wierzyła w nie. Wierzyła, że dzięki nim nic się jej nie stanie, że ją uratują...

- Liczę do trzech - powiedziała ostro Bellatriks, ponownie szarpiąc za włosy Luny i

jeszcze mocniej wciskając koniec różdżki w jej odsłoniętą szyję. - I wypruję jej flaki...

Drżąca dłoń Tonks zaczęła opadać.

I kiedy usta Bel atriks rozciągnęły się w upiornym uśmiechu, powietrze przeszył

przerażający wrzask. Tonks zdążyła jedynie zobaczyć światło wydobywające się z

naszyjnika Luny, zanim cały świat utonął w kakofoni niemal rozrywającego bębenki

wycia.

Bellatriks odruchowo złapała się za uszy i Tonks zobaczyła, jak Luna rzuca się na

ziemię. I to jej wystarczyło.

Jej różdżka sama uniosła się w górę, ale zanim zdążyła wypowiedzieć zaklęcie,

ujrzała skierowaną w siebie różdżkę i usta Bellatriks, poruszające się i

wypowiadające słowa klątwy. I chociaż lata szkoleń nauczyły ją, że obrona jest

najważniejsza, tym razem... nie miała na nią czasu.

- Avada Kedavra! - wrzasnęła bez zastanowienia.

Ujrzała dwa promienie. Zielony trafił Bel atriks prosto w pierś, odrzucając jej ciało do tyłu, niby szmacianą lalkę, a jasnobłękitny...

Tonks poczuła silne uderzenie, cały świat przewrócił się do góry nogami i nagle

otoczyła ją... cisza.

*

- Ron... - Hermiona próbowała powiedzieć to głośniej, ale szept był ledwie słyszalny,

tak jakby wokół jej gardła zacisnęła się pętla, nie pozwalając jej wymówić słowa.