Tajemna historia Moskwy

– Wiesz o czarach? – Zapytała Oksana.

Kawka załopotała skrzydłami.

– Oczywiście, wiedziałem od chwili, gdy zaczął o nich myśleć. Pożyczył ode mnie parę książek o Kabale, starych i cennych. Można powiedzieć, że moja babka była żydowską mistyczką. Nie znam się na tym, te bzdety wcale mnie nie interesowały.

– Ale teraz interesują – zauważył Fiodor. Rozejrzał się, sprawdzając, czy nikt nie podsłuchuje ich rozmowy z ptakiem. – Powiedz mi, dlaczego przyszli tutaj?

– Tego nie wiem – odparł Władimir. – Ale jeśli chcesz ich śledzić, to najwyższa pora. – Wskazał skrzydłem trzech mężczyzn, którzy przestali się przeciągać, palić i leniwie gawędzić, i ruszyli świeżo odśnieżoną ścieżką.

– Wiemy, dokąd idą – powiedziała Oksana. – Co ma do tego Kabała?

– Z tego, co zrozumiałem, Sława chce się nauczyć czarów. Kabała wydaje się dobra na początek. Wypalił sobie nowe symbole na skórze. Nie dały mu żadnych zdolności, ale powiedział, że są drogowskazem dla sił z drugiej strony, mogących go dzięki temu odszukać.

– Jakich sił? – Zapytał Fiodor, czując, że jeżą mu się włoski na karku.

– No wiesz. – Kawka w zasadzie nie mogła wzruszyć ramionami, ale Fiodor wyobraził sobie, że to zrobiła. – Zwyczajnych, szatana albo jakichś innych, jak sądzę.

– W porządku. – Oksana szarpnęła Fiodora za rękaw. – Chodźmy sprawdzić chatę.

– Dzięki za umieszczenie mnie w ptaku – powiedział Władimir – ale… Czy mógłbym znów stać się człowiekiem?

– Nie znamy się na czarach – odparła Oksana. – Przypuszczam, że gdyby umieścić twój duszokamień w osobie…

– Wątpię – mruknął Fiodor i ruszył ścieżką za bandziorami, którzy już zniknęli z pola widzenia. – Ale znamy kogoś, kto może ci pomóc. Jeśli nam pomożesz, porozmawiamy z nim o tobie.

– Propozycja do przyjęcia. Bardzo korzystna, szczerze mówiąc. – Kawka usadowiła się na ramieniu Fiodora. – W czym jeszcze mogę wam pomóc? I dokąd idziemy, nawiasem mówiąc?

– Do chaty Piotra Wielkiego – powiedziała Oksana. – A swoją drogą, wiesz coś o ludziach przemienionych w ptaki?

– Oczywiście – odparł rzeczowo Władimir. – Wiedzą wszyscy, którzy umieją patrzeć. Policja szukała osób zaginionych. Tam, gdzie mieszkam, w Biriulewie, zniknął nawet jeden z naszych gliniarzy. Pozostali potracili głowy, przesłuchali każdego Czeczena i Gruzina, wszystkich nielegalnych, jacy wpadli im w ręce. Zaczęli też wypytywać biznesmenów – kto zniknął, dlaczego i tak dalej. Nikt nie chce wchodzić w drogę rekieterom, ale ludzie wiedzą swoje. Człowiek widzi, jak wmaszerowują gangsterzy, a zaraz potem jego kumpel macha skrzydłami… Można powiedzieć, że miałem nadzieję na taki los, gdy po mnie przyszli. Zawsze chciałem latać, od małego.

– A kto nie chciał? – Mruknął Fiodor.

W istocie, kto nie chciał? Nawet teraz, wolny od złudzeń dzieciństwa, od czasu do czasu śnił o lataniu. Ostatnio nie wzlatywał wysoko nad ziemię, krążąc tuż nad kiwającymi się źdźbłami jesiennej trawy. W swoich snach zawsze szybował nad trawiastymi polami, żółtymi jak kredka na obrazkach, sięgającymi od horyzontu po horyzont, rozkołysanymi, szepczącymi. Gdyby zamknął oczy, mógłby usłyszeć szelest ocierających się źdźbeł, mógłby poczuć ich sztywne czubki łaskoczące dłonie i bose stopy.

Wrócił na chrzęszczący śnieg, gdy z chaty popłynęły głosy. Słońce już zachodziło, długie cienie drzew sięgały daleko, niebieskawe, falujące na zaspach i w zagłębieniach. Było jeszcze za jasno, żeby podejść do chaty; zatrzymali się, a chwilę później głosy wewnątrz ucichły.

– Słyszałeś coś? – Zapytał jeden z mężczyzn w chacie.

– Szpiedzy – odparł szeleszczący, nikczemny głos, przykry jak dźwięk drapania paznokciami po szybie. – Idź po nich.

Nie mieli dokąd uciec. Fiodor spojrzał na Oksanę, szukając pomocy.

Zawahała się, a potem zagwizdała. Szczury wylały się z ich rękawów, nawet przybiegły z chaty. Do oswojonych dołączały dzikie, zniewolone wyjątkowym urokiem Oksany. Szczur przy szczurze, kolumna za kolumną.

W drzwiach chaty stanęli trzej mężczyźni w rdzawoczerwonych kurtkach. W ich oczach było widać niepokój. W rękach trzymali lśniące pistolety, ale nie strzelali, gdyż równie jak Fiodor byli zahipnotyzowani przedstawieniem szczurów – ogon spleciony z ogonem, łapki trzymające łapki. Nie oddali strzału nawet wtedy, gdy niedźwiedź złożony z gryzoni podniósł się na zadnie łapy i ruszył w stronę chaty.