Ludzie z gwiazdy Pella [=Stacja Podspodzie / Downbelow Station - pl]

A Marsh był cały czas wśród nich; zasiadał na ich naradach, spoglądał po nich, gdy byli sami, zastraszonym, roztargnionym wzrokiem, nie znajdując u nich moralnego wsparcia… bo pytania o przyczyny lub pocieszenie oznaczały złamanie zasady milczenia będącej ich murem obronnym. Dlaczego? napisał raz Ayres na plastikowym blacie obok ręki Marsha. Pisał palcem, bo ufał, że kreślonych tak liter nie wychwyci żadna kamera. I kiedy nie wywołano żadnej reakcji, dopisał jeszcze: Co? Marsh starł oba słowa, nie napisał nic i spojrzał w inną stronę. Jego usta drżały, jakby za chwilę miał wybuchnąć płaczem. Ayres więcej o nic go nie pytał.

Teraz wstał wreszcie, podszedł do drzwi pokoju Marsha i rozsunął je bez pukania.

Marsh, całkowicie ubrany. siedział na łóżku obejmując się ramionami i patrząc na ścianę, a może gdzieś poza nią.

Ayres podszedł i nachylił się do jego ucha.

— W paru słowach — powiedział najcichszym z szeptów, nie mając nawet pewności, że tamten usłyszy — co tu się według ciebie dzieje? Wypytywali cię? Odpowiedz mi.

Minęła chwila. Marsh wolno potrząsnął głową.

— Odpowiedz — powtórzył Ayres.

— Wciąż są jakieś opóźnienia — wyszeptał zająkując się Marsh. — Moje przydziały nigdy nie są w porządku. Zawsze coś się nie zgadza. Każą mi godzinami siedzieć i czekać. Tak to wygląda, proszę pana.

— Wierzę ci — powiedział Ayres.

Nie był o tym całkowicie przekonany, ale mimo wszystko powiedział, że wierzy i poklepał Marsha po ramieniu. Marsh nie wytrzymał i zaczął płakać. Łzy płynęły mu po twarzy, która usiłowała zachować normalny wyraz. Te cholerne kamery, których istnienie podejrzewali… wiecznie żyli’ pod wrażeniem, że są obserwowani przez kamery.

Ayres był wstrząśnięty. Nasunęło mu się podejrzenie, że oni sami, na równi z Unią, są dręczycielami Marsha. Wyszedł z pokoju Marsha ma patio. Czerwony ze złości zatrzymał się pośrodku i podniósł wzrok na skomplikowaną, kryształową oprawę oświetleniową, którą przede wszystkim podejrzewał o skrywanie aparatury monitorującej.

— Ja protestuję — rzucił ostrym tonem — przeciwko temu celowemu i nieuzasadnionemu prześladowaniu.

Potem odwrócił się, usiadł i dalej oglądał program prezentowany na ekranie. Jedyną reakcją jego towarzyszy było podniesienie głów. Znowu zapadła cisza.

W rozkładzie dnia przyniesionym następnego ranka przez uzbrojonego w karabin manekina nie było żadnego potwierdzenia tego incydentu.

Posiedzenie 0800, zawiadomił ich. Dzień rozpoczynał się wcześnie. Nie znaleźli żadnych innych informacji ani o temacie, ani z kim, ani gdzie, nie było nawet zwykłej wzmianki o spodziewanej porze lunchu. Marsh wyszedł ze swego pokoju z podkrążonymi oczyma, jakby wcale nie spał.

— Nie mamy wiele czasu na śniadanie — oznajmił Ayres; dostarczano je zwykle do ich kwater o 0730 i do tej godziny pozostało zaledwie kilka minut. Lampka przy drzwiach zamigotała po raz drugi. Otworzono je od zewnątrz i zamiast śniadania ujrzeli trójkę manekinów-strażników.

— Ayres — rzucił jeden z nich krótko, nie bawiąc się w kurtuazję. — Chodź z nami.

Zdusił odpowiedź, którą miał już na języku. Z nimi nie było sensu dyskutować; tak pouczał swoich ludzi. Wszedł do pokoju i naciągnął kurtkę prowadząc dalej tę samą grę, grę na zwłokę oraz na nerwach tych, którzy na niego czekali. Uznawszy, że ociąga się już wystarczająco długo, aby dopiąć swego, podszedł do drzwi i oddał się pod opiekę młodych strażników.

Marsh, nie mógł przestać o nim myśleć. O co chodziło w grze tamtych z Marshem?

Poprowadzili go korytarzem do windy; przesiadając się kilka razy i przechodząc przez sale bez oznakowań i nazw, dotarli w końcu do poziomu zajmowanego przez sale konferencyjne i biura, co rozwiało jego początkowe obawy. Weszli do znajomego pomieszczenia, a stamtąd do jednego z trzech pokoi przesłuchań, w których byli częstymi gośćmi. Tym razem wojsko. Klapkę kieszeni czarnego munduru siwowłosego mężczyzny zasiadającego za małym okrągłym stołem obciągało tyle żelastwa, że wystarczyłoby go do obdzielenia wyższymi stopniami kilku oficerów, z którymi rozmawiał ostatnio, wziętych razem. Zwariowany wzór insygniów. Nie wiadomo było dokładnie, co przedstawiają te pogmatwane symbole… z drugiej strony zabawne, że Unia rozwinęła tak skomplikowany system medali i odznaczeń, jakby cały ten złom miał wywierać wrażenie. Ale mimo wszystko świadczył o autorytecie i władzy, a to wcale nie było zabawne.