Dzieci Boga [Children of God - pl]

Po sześciu miesiącach Izaak nadal zachowywał się jak ptak — wiecznie milczący, nie reagujący na słowa i uśmiechy, wpatrzony gdzieś w dal, skupiony na jakiejś nieodgadnionej tajemnicy liści, światła i cienia. Po roku nabrał jakiejś dziwnej nieziemskiej godności: drobny, milczący, wiecznie poważny malec o głęboko osadzonych oczach elfa, który spędzał większość czasu, wpatrując się w kalejdoskop swoich małych palców, oczarowany wzorami, w jakie się układały. Zaczęła mieć nadzieję, że to milczenie jest skutkiem głuchoty, bo nie gaworzył, nie odwracał się do niej, kiedy wołała go po imieniu, zdawał się nie słyszeć ruńskich dzieci, które wokół niego baraszkowały, piszczały, kwiliły i wybuchały kaskadami śmiechu. I nagle, pewnego dnia, powiedział:,jipaj” i zaczął to bez końca powtarzać, aż to słowo, oznaczające „Słuchaj mnie!”, stało się dla wszystkich, którzy go słuchali, pozbawione znaczenia, jak mantra. A potem znowu zamilkł.

Kiedy zbliżały się jego drugie urodziny, wpadł w stan nieodgadnionego samozadowolenia; sprawiał wrażenie pozbawionego potrzeb i pragnień mistrza zen. Ssał, kiedy Sofia wsadzała mu sutek do ust; później jadł, kiedy kładła mu pokarm na języku, pił wodę, kiedy mu przytykała naczynie do warg. Pozwalał się podnosić i trzymać, ale nigdy nie wyciągał do nikogo rączek. Noszony i pieszczony przez ruńskie dzieci jakby był lalką, czekał, nieruchomy i niewzruszony, aż dadzą mu spokój, aby powrócić do swojej naturalnej zadumy i zagłębić się w medytacji, jakby nic się nie wydarzyło.

Wewnątrz jego niewidzialnej twierdzy zdawała się królować doskonałość, od której świat zewnętrzny nie był w stanie go oderwać. Siedział całymi godzinami, nieruchomy i spokojny jak jogin, a od czasu do czasu jego twarz nawiedzał promienny uśmiech, jakby go uradowała jakaś tajemnica, jakaś święta myśl.

Sofia nie musiała pytać, co by się stało, gdyby tak nienormalnie zachowywało się ruńskie dziecko. Podobnie jak Spartanin, porzucający swoje upośledzone niemowlę na zboczu wzgórza nawiedzanego przez wilki, ruński ojciec oddałby takie dziecko Jana’atom — na mięso dla ich arystokratów. Może Runowie nie zdawali sobie sprawy z tego, że z Izaakiem jest coś nie w porządku, a może ich to nie obchodziło; w końcu nie był Runą, więc mógł być inny niż oni i nie podlegał obowiązującym wśród nich regułom. Sofia doszła do wniosku, że po prostu zaakceptowali jego milczenie, jak akceptowali brak ogona czy futra — jak akceptowali wszystko w ich świecie: z pogodą i niewzruszonym spokojem.

Więc i ona starała się go zaakceptować, choć wcale jej nie było łatwo, kiedy widziała, jak mały Izaak godzinami wpatruje się w swoje ręce albo wali nimi miarowo w ziemię, jakby wsłuchiwał się w jakąś wewnętrzną melodię. Piękny i nieziemski jak anioł, Izaak byłby trudnym obiektem miłości dla każdej matki, a życie Sofii Mendes nie dało jej wielu szans, by się miłości nauczyć.

W głębi duszy odczuwała jednak ulgę, że jej syn tak mało od niej pragnął. Przez lata jedyną miarą poczucia utraty rodziców było ślepe przerażenie, które ją ogarniało na samą myśl o tym, że może umrzeć młodo i osierocić własne dziecko. Niezwykłość Izaaka miała swoje dobre strony: jeśli ona umrze, on prawie tego nie zauważy.

Wiele czasu miało upłynąć, zanim zdała sobie sprawę, jak blisko była obłędu. Znalazła się na jego krawędzi, oszołomiona i beztroska, kiedy Izaak miał cztery lata. To wówczas przybył do Trucha Sai Supaari ze swoją maleńką córeczką, przyprowadzony przez Djalao i kilka innych kobiet VaKashani. Runowie nie okazali zdziwienia z powodu jego nieoczekiwanego pojawienia się w ich leśnej kryjówce, zazdrośnie strzeżonej przed jana’atańskirrii panami; częścią ich natury było akceptowanie wszystkiego bez zadawania wielu pytań, a Supaari VaGayjur zawsze różnił się od innych djanada. Jeśli jednak Runowie byli spokojni jak zawsze, Sofia Mendes była wstrząśnięta siłą swoich emocji. Supaari był Jana’atą, a jednak, kiedy go zobaczyła, nie pomyślała o buncie i śmierci, o ucisku, wyzysku czy okrucieństwie, tylko o przyjaźni i końcu samotności.

Po raz pierwszy od narodzin Izaaka spotkało ją coś, za co mogła dziękować Bogu.