Dzieci Boga [Children of God - pl]

Był niezwykle chłodny poranek na początku maja. Celestina byłajuż w przedszkolu. Giną Giuliani wyjrzałaprzez okno w kuchni i zobaczyła jakiegoś mężczyznę rozmawiającego ze strażnikiem przy koiicu podjazdu. Poznała szarą zamszową kurtkę, którą kupiła, zanim rozpoznała samego Sandoza i przez chwilę rozważała, czy nie musi zrobić czegoś ze swoimi włosami, ale się rozmyśliła. Włożyła sweter i wyszła tylnymi drzwiami, żeby się z nim spotkać.

— Don Emilio! — powitała go z szerokim uśmiechem. — Świetnie wyglądasz.

— I czuję się świetnie — powiedział bez śladu ironii, traktując grzecznościowy zwrot jak prawdziwy opis swojego wyglądu, — Nie byłem tego przedtem pewny, ale teraz już jestem. Przyszedłem, żeby przeprosić, signora. Uważałem, że lepiej być szorstkim, niż niepotrzebnie panią niepokoić.

— Mi scuzi? — zapytała, marszcząc brwi.

Signora, dwóch członków załogi „Stelli Maris” zachorowało na Rakhacie. Jeden zmarł tej samej nocy, drugi chorował przez wiele miesięcy i był bliski śmierci, kiedy go zabito — powiedział bez śladu emocji. — Nigdy się nie udało wykryć przyczyny tych chorób, ale jedna z nich była wyniszczającą, powodującą znaczny ubytek wagi. Ach, dobrze zrobiłem, że nie powiedziałem o tym wcześniej — dodał, kiedy jej ręka powędrowała do ust. — Może mi więc wybaczysz. W grudniu zwrócono mi uwagę na to, że mogłem przywlec tę chorobę. — Rozłożył lekko ręce, prezentując niezaprzeczalny dowód. — Jak widzisz, chorowałem na tchórzostwo, a nie najakieś patogenne świństwo z kosmosu.

Przez chwilę nie była w stanie przemówić.

— Więc to była dobrowolna kwarantanna? — zapytała w końcu. — Do czasu, gdy uzyskasz pewność, że jesteś zdrowy?

— Tak.

— Nie widzę w tym żadnego tchórzostwa.

Mewy kwiliły, a on przez chwilę zastanawiał się nad jej słowami.

— Człowiek, z którym rozmawiałem, idąc tutaj, powiedział mi, że ten kawałek wybrzeża jest zawsze strzeżony. Czy to prawda?

— Tak.

Odgarnęła włosy z twarzy i otuliła się szczelniej swetrem.

— Powiedział, że „mafia” to zły termin. W Neapolu to kamorra.

— Tak. Jesteś zaszokowany?

Wzruszył ramionami i spojrzał w bok.

— Powinienem był sam zdać sobie z tego sprawę. Zauważyłem pewne oznaki. No, ale byłem pochłonięty czym innym. — Wpatrzył, się w morze, kontemplując widok, który ona miała z okna swej sypialni. — Bardzo tutaj pięknie.

Przyglądała mu się z boku i zastanawiała, co teraz zrobić.

— Celestina niedługo wróci z przedszkola — powiedziała. — Byłaby niepocieszona, gdyby się dowiedziała, że byłeś. Mógłbyś na nią poczekać? Możemy napić się kawy.

— Co ty o mnie wiesz? — zapytał obcesowo, odwracając się do niej.

Wyprostowała się, zbita z tropu tym pytaniem. Wiem, że traktujesz moją córkę jak małą księżniczkę, pomyślała. Wiem, że potrafię cię rozśmieszyć. Wiem, że… Bezpośredniość jego spojrzenia otrzeźwiła ją.

— Wiem, że opłakujesz swoich przyjaciół… i dziecko, które ukochałeś. Wiem, że czujesz się odpowiedzialny za wiele śmierci. Wiem, że zostałeś zgwałcony.

Nie spuścił wzroku.

— Chciałbym uniknąć nieporozumień. Jeśli mój włoski nie będzie zrozumiały, powiedz mi, dobrze? — Kiwnęła głową. — Zaoferowałaś mi… przyjaźń. SignoraGiuliani, nie jestem naiwny. Potrafię rozpoznać, co się dzieje w innych. Chcę, żeby pani zrozumiała, że…

Poczuła, że robi się jej słabo. Zawstydzona przejrzystością swoich uczuć, zapragnęła, by nagle zatrzęsła się ziemia, żeby jakiś kataklizm zmiótł cały Półwysep Apeniński do Morza Śródziemnego.