Dzieci Boga [Children of God - pl]

— Emilio, oferujesz mi uczciwość — powiedziała z powagą. — A uczciwość, jak sądzę, nie jest wcale czymś mniejszym od przyjaźni.

Przez chwilę panowała cisza, przerywana jedynie kwileniem mew. W oddali, przy podjeździe, zakaszlał strażnik i rzucił niedopałek na ziemię, rozgniatając go podeszwą. Czekała, ale było jasne, że Sandoz zrobił już wszystko, na co go było stać.

— No, ąle kawy możesz się chyba napić — powiedziała w końcu, przypomniawszy sobie o Celestinie i o śwince morskiej.

Rozległ się zduszony śmiech, po którym można było poznać, jak wielkie towarzyszy mu napięcie, a uzbrojone w protezy ręce powędrowały do głowy, jakby chciał przeczesać włosy palcami, po czym wróciły do boków.

— Chyba wolałbym napić się piwa — wyznał szczerze — ale jest dopiero dziesiąta.

— Podróże kształcą. Słyszałeś o chorwackim śniadaniu? — Potrząsnął głową. — Kieliszek śliwowicy, a potem espresso.

— Tego mi chyba trzeba — odpowiedział z lekkim ożywieniem, po czym zamilkł.

Zamierzała odwrócić się, by powędrować w stronę domu, ale napięcie nie pozwoliło jej ruszyć się z miejsca. O wiele później pomyślała: Gdybym się wtedy odwróciła, przegapiłabym moment, w którym się zakochał.

On zapamiętał to inaczej. To, czego doznał, było nie tyle początkiem miłości, ile ustaniem bólu. Było to doznanie równie fizyczne i równie nieoczekiwane jak chwila, w której ręce przestawały go boleć po jakimś straszliwym ataku neuralgii — kiedy ból po prostu mijał, tak nagle i w tak nie wyjaśniony sposób, jak się pojawiał. Zawsze, przez całe życie, uznawał moc milczenia. Nigdy nie potrafił wypowiadać tego, co było w nim naprawdę, no, może czasami, kiedy rozmawiał z Annę. A teraz mógł: do Giny.

— Tęskniłem za tobą — powiedział, odkrywając uczucie, kiedy wyrzekł te słowa.

— To dobrze — odpowiedziała, przytrzymując wzrokiem jego oczy, wiedząc więcej niż on.

Odwróciła się i ruszyła w stronę kuchni.

— Jak tam Elizabeth? — zawołała przez ramię.

— Znakomicie! To kochane zwierzątko. Sprawia mi naprawdę wiele radości — odpowiedział Emilio, podbiegając kilka kroków, aby się z nią zrównać. — John Candotti zrobił jej wspaniałą klatkę, trzy pomieszczenia i tunel. Nazwaliśmy ją Świńskim Królestwem. — Sięgnął zza Giny, by otworzyć drzwi; zamknął palce na klamce, nawet o tym nie myśląc. — Może byś kiedy przyszła na lunch z Celestiną? Nauczyłem się gotować — oświadczył z dumą, przytrzymując przed nią drzwi. — Prawdziwe potrawy. Żadne gotowe świństwa. Zawahała się, zanim przekroczyła próg.

— Przyjdziemy chętnie, ale obawiam się, że Celestina nie zje niczego poza makaronem z serem.

— Kismet! — wykrzyknął z uśmiechem, który ogrzał ich oboje. — Tak się składa, signora, że makaron z serem to moja specjalność.